บทที่ 2 Malware จากอดีต: ไวรัสที่ชื่อว่าแฟนเก่า 2

          ในฐานะหัวหน้าแผนกไอทีที่เชี่ยวชาญด้านการประเมินความเสี่ยงและตรวจหาจุดบกพร่องของระบบ เขามองเห็นช่องโหว่ในตัวของลลิตาได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

          ผู้หญิงที่มักจะสวมหน้ากากสาวฮอตจอมยั่ว แจกรอยยิ้มแพรวพราวและเชิดหน้าท้าทายเขาทุกครั้งที่เจอ บัดนี้กำแพงของเธอกำลังร้าวราน เธอพยายามซ่อนมือที่สั่นเทาไว้ด้านหลัง และพยายามกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ม่านน้ำตาที่กำลังเอ่อรื้น

         ผู้ชายคนนั้นคือใคร แล้วทำไมมันถึงทำให้ผู้หญิงที่จองหองอย่างลลิตามีสภาพแบบนี้ได้

          ภคินตวัดสายตาไปมองไอ้ลูกค้าระดับวีไอพีที่ชื่อ ‘กฤต’ ความหงุดหงิดแล่นปราดขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ สายตาที่ไอ้หมอนั่นใช้มองลลิตามันคือสายตาของคนที่คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของ มันหื่นกระหาย จาบจ้วง และน่าขยะแขยงจนภคินรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทราคาแพงนั่นแล้วเหวี่ยงมันออกไปจากห้อง

          นี่มันไม่ใช่ความรู้สึกปกติ ภคินรู้ตัวดี เขาไม่เคยสนใจเรื่องส่วนตัวของพนักงานคนไหน ไม่เคยใส่ใจว่าใครจะมีอดีตยังไง แต่กับผู้หญิงคนนี้ ไวรัสตัวป่วนที่ชอบเข้ามาปั่นป่วนระบบประสาทของเขา เขากลับรู้สึกหวงและทนไม่ได้ที่เห็นเธอกำลังถูกรังแก

          “เริ่มพรีเซนต์ได้เลยครับคุณลิตา” เสียงของท่านประธานดังขึ้นขัดจังหวะความคิด

          ลลิตาสะดุ้ง เธอเปิดสไลด์หน้าแรก เริ่มต้นบรรยายรายละเอียดของโปรเจกต์ด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด ทว่ากฤตกลับไม่ยอมให้เธอทำงานง่าย ๆ เขาจงใจยกมือขัดจังหวะ ยิงคำถามที่เจาะลึกและต้อนให้จนมุม ซ้ำยังใช้ถ้อยคำที่แฝงไปด้วยความหมายเชิงชู้สาวเพื่อกวนประสาทเธออยู่ตลอดเวลา

          “ผมว่าตัวเลขตรงนี้มันยังดูไม่น่าตื่นเต้นพอนะครับ ลิตา” กฤตเรียกชื่อเล่นของเธออย่างสนิทสนม “ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณเป็นคนที่มี ‘ไอเดียสร้างสรรค์’ และ ‘ร้อนแรง’ กว่านี้นี่นา หรือว่าพอเวลาเปลี่ยน สไตล์การทำงานของคุณมันจะจืดชืดลงไปแล้ว”

          ลลิตาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด คำพูดของเขาแทงใจดำจนเธอแทบจะร้องไห้ออกมากลางห้องประชุม มือที่ถือเลเซอร์พอยเตอร์ลดต่ำลง เธอหมดแรงที่จะต่อกรกับผู้ชายคนนี้

         ปรี๊ดดดดดด!!

          จู่ ๆ เสียงหอนของไมโครโฟนก็ดังกึกก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องประชุมด้วยความถี่สูงระดับแสบแก้วหู

          ผู้บริหารทุกคนสะดุ้งสุดตัว บางคนถึงกับยกมือขึ้นปิดหู กฤตที่กำลังลอยหน้าลอยตากวนประสาทถึงกับหน้าเหวอ หลุดมาดผู้บริหารไปชั่วขณะ

          ลลิตากะพริบตาปริบ ๆ มองไปรอบห้องด้วยความตกใจ ก่อนที่สายตาของเธอจะประสานเข้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ตรงแผงควบคุม

          ภคินมีสีหน้าเรียบนิ่งไร้ที่ติ เขากดปุ่มบนมิกเซอร์เสียงด้วยปลายนิ้ว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจที่ดังฝ่าความวุ่นวายในห้อง

          “ขออภัยครับท่านประธาน พอดีคลื่นสัญญาณโทรศัพท์มือถือของ ‘ใครบางคน’ ในห้องนี้ มันไปแทรกแซงระบบรับสัญญาณเสียงของผม ทำให้เกิดอาการคลื่นแทรก”

          ดวงตาคมกริบของภคินตวัดมองตรงไปยังกฤตอย่างจงใจและเย็นเยียบ

          “รบกวนผู้เข้าร่วมประชุมทุกท่าน ปิดเครื่องมือสื่อสาร หรือลดละการใช้คำพูดที่ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหางานด้วยครับ เพราะระบบเซนเซอร์รับเสียงของห้องนี้มันค่อนข้างอ่อนไหวกับสิ่งรบกวนที่ ‘ไร้สาระ’”

          ห้องประชุมเงียบกริบราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าปริปากแม้แต่คนเดียว รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของหัวหน้าแผนกไอทีหน้านิ่งคนนี้มันรุนแรงจนแม้แต่ท่านประธานบริษัทยังต้องกระแอมไอเบา ๆ เพื่อทำลายความอึดอัด

          กฤตหน้าเสีย เขาขบกรามแน่น รู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรงที่ถูกพนักงานระดับหัวหน้าแผนกด่ากระทบชิ่งกลางวง แต่ก็ไม่สามารถโวยวายอะไรได้เพราะอีกฝ่ายอ้างเรื่องระบบเทคนิค

          ภคินไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตของลูกค้าวีไอพี เขาตวัดสายตากลับมามองลลิตาที่กำลังยืนอึ้งอยู่หน้าห้อง มองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นไหวของเธอ ราวกับจะถ่ายทอดคำสั่งผ่านทางสายตา

         ‘ตั้งสติ แล้วทำงานของคุณซะ’

          เพียงแค่มองสบตากับดวงตาคมกริบคู่นั้น ความอบอุ่นและพลังใจบางอย่างก็ไหลเวียนกลับเข้ามาในร่างกายของลลิตาอย่างน่าประหลาด ผู้ชายหน้าตายที่เคยปฏิเสธเธออย่างเย็นชา กลับกลายเป็นคนเดียวที่ยื่นมือหรือจะเรียกว่ายื่นระบบเข้ามาช่วยดึงเธอขึ้นมาจากหุบเหวของอดีตในวินาทีที่เธออ่อนแอที่สุด

          หญิงสาวยืดตัวตรง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จนเต็มปอด ชุดเกราะของพีอาร์สาวระดับท็อปถูกสวมทับกลับเข้ามาอีกครั้ง

          “ขออภัยในความขัดข้องทางเทคนิคค่ะ”

          ลลิตาส่งยิ้มการค้าที่สวยงามและไร้ที่ติที่สุดกลับไปให้กฤต

          “เพื่อไม่ให้เสียเวลาอันมีค่าของคุณกฤต เรามาเจาะลึกตัวเลขผลประกอบการที่คุณมองว่า ‘จืดชืด’ กันต่อเลยดีกว่านะคะ ลิตารับรองว่ามันจะ ‘ร้อนแรง’ จนคุณกฤตต้องร้อนรนเลยทีเดียวค่ะ”

          การพรีเซนต์ดำเนินต่อไปอย่างเข้มข้น ลลิตากลับมาคุมเกมได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอตอกกลับทุกคำถามของกฤตด้วยข้อมูลที่แน่นปึกและวาทศิลป์ที่เฉียบขาด จนสุดท้ายบอร์ดบริหารทุกคนในห้องต่างพยักหน้ายอมรับด้วยความชื่นชม และแม้แต่กฤตเองก็ไม่สามารถหาข้อติใด ๆ เพื่อกลั่นแกล้งเธอได้อีก

          เมื่อการประชุมอันยาวนานสิ้นสุดลง ผู้บริหารเริ่มทยอยเดินออกจากห้อง ลลิตาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เธอปิดแฟ้มเอกสารและเตรียมตัวจะเก็บแล็ปท็อป ทว่าเสียงฝีเท้าหนัก ๆ กลับเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของเธอเสียก่อน

          “เก่งขึ้นเยอะเลยนี่ลิตา”

          กฤตเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้กวนประสาทเหมือนตอนอยู่ในที่ประชุม แต่มันแฝงไปด้วยความเว้าวอน

          “ผมประทับใจมากนะที่ได้เห็นคุณในมุมนี้”

          “งานจบแล้ว ลิตาขอตัวนะคะ” หญิงสาวตอบเสียงแข็ง ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเขา

          “เดี๋ยวสิลิตา” กฤตเอื้อมมือมากระชากข้อมือบางของเธอเอาไว้แน่น ลลิตาสะดุ้งเฮือก พยายามจะสะบัดออก แต่อีกฝ่ายกลับบีบแน่นขึ้น “ผมเพิ่งหย่ากับภรรยา ตอนนี้ผมเป็นอิสระแล้วนะ เรากลับไปคุยกันเหมือนเมื่อก่อน...”

         ปึก!!

          เสียงวัตถุบางอย่างกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงจนกฤตและลลิตาต้องหันขวับไปมอง

          ภคิน ศิรประภาวงศ์ ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งดุจรูปสลักน้ำแข็ง กล่องเครื่องมือสีดำถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานของลลิตาอย่างจงใจ ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองด้วยท่วงท่าที่ดูเป็นธรรมชาติแต่แฝงไปด้วยความคุกคามอย่างร้ายกาจ

          “ขออนุญาตครับ”

          น้ำเสียงของภคินราบเรียบ ทว่าดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสกำลังจ้องเขม็งไปที่มือของกฤตที่จับข้อมือของลลิตาอยู่ สายตาของเขาดุดันและเย็นเยียบจนกฤตเผลอปล่อยมือหญิงสาวออกอย่างลืมตัว

          ภคินขยับตัวเข้ามาบังร่างบางของลลิตาไว้ด้านหลังอย่างแนบเนียน ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับลูกค้าวีไอพีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายสุดขีด

          “ผมจำเป็นต้องขอเก็บอุปกรณ์และตรวจสอบพอร์ตเชื่อมต่อในแล็ปท็อปของคุณลลิตา ‘เดี๋ยวนี้’ ครับ”

          เขาเน้นเสียงหนักที่คำว่าเดี๋ยวนี้ ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย มองกฤตด้วยสายตาที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด

         “รบกวนคุณลูกค้า ช่วยกรุณาถอยออกไปให้พ้นจาก ‘พื้นที่ส่วนตัว’ ของพนักงานบริษัทเราด้วยครับ”

          บรรยากาศในห้องประชุมที่เย็นอยู่แล้ว พลันหนาวเหน็บลงไปจนถึงกระดูกสันหลัง สงครามประสาทที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าระบบรักษาความปลอดภัยของคุณหัวหน้าไอที จะถูกอัปเกรดให้กลายเป็นโหมดหวงก้างขั้นสุดยอดไปเสียแล้ว