บทที่ 4 Spam Block: สกัดดาวรุ่ง 2

          ลลิตาเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยเต้นช้าด้วยความอึดอัดพลันกระตุกวูบและเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุเมื่อเห็นหน้าเขา

          กฤตขมวดคิ้วมุ่น ชักมือกลับจากแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างเสียไม่ได้เมื่อถูกสายตาดุดันของภคินจ้องเขม็ง

          “มีปัญหาอะไรอีก ผมกำลังจะพาตัวแทนของคุณไปคุยงานสำคัญระดับบริษัท ถ้าไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย กรุณาหลีกทางด้วย”

          “บังเอิญว่ามันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับข้อมูลความลับของบริษัทพอดีครับ” ภคินตอบกลับหน้าตาย เขาไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวลูกค้าวีไอพีตรงหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

          ชายหนุ่มเลื่อนสายตามามองลลิตา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด “คุณลลิตาครับ ระบบเอไอด้านความปลอดภัยของเซิร์ฟเวอร์หลัก เพิ่งตรวจพบการพยายามเจาะข้อมูลจากภายนอก และจุดที่เกิดช่องโหว่มาจากแล็ปท็อปที่คุณใช้งานเมื่อวาน”

          “ฮะ!? ลิตาเนี่ยนะคะ!” หญิงสาวชี้หน้าตัวเองด้วยความตกตะลึง

          “ครับ” ภคินพยักหน้า สีหน้าจริงจังขั้นสุด “มัลแวร์ที่คุณโหลดมาเมื่อวานมันซ่อนเวิร์มเอาไว้ และตอนนี้มันกำลังพยายามดึงไฟล์โปรเจกต์พันล้านที่คุณเพิ่งพรีเซนต์ไป ส่งออกไปยังเซิร์ฟเวอร์ปลายทางที่ไม่รู้จัก”

          กฤตหน้าตึงทันทีเมื่อได้ยินคำว่าโปรเจกต์พันล้านถูกเจาะข้อมูล

          “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ระบบรักษาความปลอดภัยบริษัทคุณมันห่วยแตกขนาดนี้เลยเหรอ!”

          “ระบบของผมแข็งแกร่งที่สุดครับคุณลูกค้า แต่ผู้ใช้งานบางคนชอบเปิดรับไวรัสเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่ระวัง” ภคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาคมกริบที่ปรายมองกฤตนั้น แฝงความหมายกระทบชิ่งอย่างชัดเจนจนกฤตถึงกับหน้าชา

          “ตามกฎข้อบังคับความปลอดภัยขั้นสูงสุดระดับที่หนึ่ง” ภคินหันกลับมามองลลิตา “เจ้าของเครื่องที่เกิดปัญหา ต้องถูกกักบริเวณในห้องควบคุมข้อมูลเพื่อเปลี่ยนรหัสผ่านระดับสากลทั้งหมด และต้องให้ปากคำกับทีมไอที ‘เดี๋ยวนี้’ ไม่อย่างนั้น... ข้อมูลโปรเจกต์ของลูกค้าวีไอพีท่านนี้อาจจะหลุดไปถึงมือคู่แข่งภายในไม่ถึงสิบห้านาที”

          กฤตกัดฟันกรอด อยากจะงัดข้อกับไอ้ช่างคอมฯ อวดดีคนนี้ใจจะขาด แต่เรื่องข้อมูลความลับของธุรกิจระดับพันล้านเป็นสิ่งที่เขาไม่กล้าเอามาเสี่ยง

          “บัดซบเอ๊ย!” กฤตสบถ “งั้นคุณก็รีบไปจัดการให้เรียบร้อย ลิตา! ผมจะรอคุณอยู่ที่ร้านอาหาร ถ้าเสร็จแล้วรีบตามไป”

          “เธอตามไปไม่ได้ครับ” ภคินตัดบทเสียงแข็ง “กระบวนการเคลียร์มัลแวร์ระดับนี้ ต้องใช้เวลาอย่างต่ำสามถึงสี่ชั่วโมง และคุณลลิตาต้องอยู่ภายใต้การดูแลของผมอย่างใกล้ชิด ทุกวินาที”

          ประโยคสุดท้ายนั้น ภคินจงใจกดเสียงต่ำและเน้นคำว่า ‘ภายใต้การดูแลของผม’ อย่างชัดเจน มันเป็นการประกาศอาณาเขตและแสดงความเป็นเจ้าของที่คนฟังอย่างกฤตรับรู้ได้ถึงรังสีความหวงก้างที่แผ่ออกมา

          ลลิตายืนอึ้ง สมองประมวลผลตามแทบไม่ทัน แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเธอกรีดร้องบอกให้รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ หญิงสาวรีบขยับตัวไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของภคินทันที

          “ลิตาต้องขอโทษจริง ๆ นะคะคุณกฤต เรื่องความปลอดภัยของข้อมูลบริษัทต้องมาก่อน เอาไว้โอกาสหน้านะคะ”

          ลลิตาส่งยิ้มแหย ๆ ให้กฤต ก่อนจะแอบใช้มือเรียวกระตุกชายเสื้อเชิ้ตของภคินเบา ๆ เป็นสัญญาณว่า ‘พาฉันออกไปจากตรงนี้ที’

          สัมผัสเบา ๆ ที่ชายเสื้อทำเอามุมปากของภคินกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะปั้นหน้าขรึมตามเดิม

          “เชิญคุณลลิตาไปที่ห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นสิบห้าด้วยครับ”

          พูดจบ ภคินก็หมุนตัวเดินนำกลับไปที่ลิฟต์ ลลิตาก็รีบสับส้นสูงตามเขาไปติด ๆ โดยไม่หันกลับมามองกฤตที่ยืนหน้าดำหน้าแดงกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจอยู่ที่ล็อบบี้อีกเลย

*****************************************

          ทันทีที่บานประตูนิรภัยปิดล็อกลงอัตโนมัติ เสียงเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่ดังหึ่ง ๆ และอุณหภูมิที่เย็นจัดจนเกือบถึงจุดเยือกแข็งก็ปะทะเข้ากับผิวกาย ลลิตายกมือขึ้นลูบแขนตัวเองเบา ๆ บรรยากาศในห้องนี้มืดสลัว มีเพียงแสงไฟกะพริบสีฟ้าและสีเขียวจากตู้เซิร์ฟเวอร์เรียงรายกันเป็นแนวยาว

          มันเงียบสงัด เป็นส่วนตัว และดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก

          ภคินเดินนำเธอเข้ามาหยุดอยู่ตรงโต๊ะทำงานโลหะที่ตั้งอยู่มุมสุดของห้อง เขาโยนไอแพดในมือลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเธอ มือหนาทั้งสองข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายลง แต่ดวงตาคมกริบยังคงจดจ้องเธอไม่วางตา

          “ไหนคะ แล็ปท็อปลิตาอยู่ไหน ต้องเปลี่ยนรหัสพาสเวิร์ดอะไรบ้าง ลิตาจะได้รีบทำ” หญิงสาวถามขึ้นทำลายความเงียบ พยายามมองหาคอมพิวเตอร์ของตัวเอง

          “ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นแหละครับ”

          “อ้าว ทำไมล่ะคะ ก็เมื่อกี้คุณบอกว่ามัลแวร์กำลังดึงข้อมูล...”

          “ผมโกหก”

          คำตอบสั้น ๆ ง่าย ๆ หน้าตายหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก ทำเอาลลิตาอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

          “กะ... โกหก? หมายความว่าแล็ปท็อปลิตาไม่ได้โดนแฮ็กเหรอคะ!”

          “ระบบของผมไม่มีทางปล่อยให้ไวรัสกระจอก ๆ หลุดรอดเข้ามาได้หรอกครับ” ภคินตอบเสียงเรียบ “ผมแค่เขียนโค้ดแจ้งเตือนปลอม ๆ ขึ้นมาบนไอแพด เพื่อใช้เป็นข้ออ้างดึงตัวคุณออกมาจากไอ้ผู้ชายหน้าตาน่ารังเกียจนั่นก็เท่านั้น”