บทที่ 4 Spam Block: สกัดดาวรุ่ง 1

          เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศในแผนกประชาสัมพันธ์บนชั้นยี่สิบแปดกลับมาคึกคักอีกครั้ง แต่ความคึกคักในวันนี้ไม่ได้มาจากเสียงเพลงหรือเสียงเมาท์มอยเรื่องแฟชั่น หากแต่มาจากวัตถุขนาดใหญ่ที่วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนโต๊ะทำงานของลลิตา

          ช่อดอกกุหลาบสีแดงสดนำเข้าจากฮอลแลนด์จำนวนเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอก ถูกจัดช่ออย่างอลังการจนแทบจะบังหน้าจอคอมพิวเตอร์มิด ความหรูหราของมันเรียกเสียงฮือฮาจากพนักงานสาว ๆ และเจ๊มดแดงที่รีบวิ่งถลาเข้ามาส่องดูการ์ดใบจิ๋วที่แนบมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

          “โอ๊ยยยย นังลิตา! แม่เจ้าโว้ย! กุหลาบนำเข้าช่อนี้ราคาเหยียบแสนแน่ ๆ ใครส่งมาเปย์แกแต่เช้าเนี่ยฮะ!”

          เจ๊มดแดงกรี๊ดกร๊าด บิดตัวไปมาด้วยความอิจฉาตาร้อน

          “อย่าบอกนะว่าคุณภามสุดหล่อแผนกไอทีส่งมาง้อเรื่องเมื่อวาน! กรี๊ด!”

          “เพ้อเจ้อใหญ่แล้วเจ๊ คนพรรค์นั้นไม่มีทางทำอะไรโรแมนติกแบบนี้หรอก” ลลิตาตอบด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวไม่ได้มีความตื่นเต้นดีใจเลยแม้แต่น้อย

          มือเรียวเอื้อมไปหยิบการ์ดสีครีมขอบทองที่เสียบอยู่กลางช่อดอกไม้ขึ้นมาเปิดอ่าน ข้อความที่เขียนด้วยลายมือตวัด ๆ คุ้นตา ทำเอาความดันโลหิตของเธอพุ่งปรี๊ด

         ‘ดีใจที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนะครับลิตา กุหลาบช่อนี้สำหรับความสำเร็จของพรีเซนต์เมื่อวาน และสำหรับจุดเริ่มต้นใหม่ของเรา เที่ยงนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะครับ ผมจะรอที่ล็อบบี้ – กฤต’

          ลลิตากัดฟันกรอด ขยำการ์ดใบนั้นจนยับยู่ยี่แล้วโยนลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ผู้ชายคนนี้ช่างหน้าด้านหน้าทนเกินกว่าที่เธอคาดคิดไว้เสียอีก คิดว่าแค่ส่งดอกไม้ราคาแพงมาให้แล้วเธอจะใจอ่อนวิ่งกลับไปซบซอกคอเขาเหมือนอีโง่คนเดิมในอดีตหรือไง

          “ว้าย ทิ้งทำไมยะ! ตกลงใครส่งมา”

          “ลูกค้าวีไอพีโรคจิตค่ะเจ๊” ลลิตาตอบปัด ๆ พยายามดันช่อดอกไม้ยักษ์นั่นให้พ้นทาง “เจ๊อยากได้ก็เอาไปเลยนะ ลิตาเหม็น รกโต๊ะทำงานด้วย”

          ทว่าก่อนที่เจ๊มดแดงจะได้อ้าปากถามต่อ พี่หวาน ผู้จัดการแผนกพีอาร์ก็เดินหน้าตั้งเข้ามาที่โต๊ะของลลิตาเสียก่อน

          “ลิตา! เตรียมตัวเลยนะลูก บอสเพิ่งโทร.สายตรงมาบอกว่า คุณกฤต ตัวแทนลูกค้าระดับวีไอพีของเรา รีเควสต์ขอให้ลิตาไปทานมื้อเที่ยงด้วยเพื่อคุยรายละเอียดแคมเปญระดมทุนแบบเอ็กซ์คลูซีฟ ลิตาต้องไปดูแลลูกค้านะ งานนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด บอสกำชับมาว่าต้องตามใจคุณกฤตทุกอย่าง”

          คำสั่งประกาศิตนั้นทำเอาลลิตาแทบทรุด หญิงสาวเบิกตากว้าง

          “พี่หวานคะ แต่ลิตามีงานค้างต้องเคลียร์นะคะ ให้คนอื่นไปแทน...”

          “ไม่ได้จ้ะ! ลูกค้าระบุชื่อลิตาคนเดียวเท่านั้น” พี่หวานตัดบทอย่างเด็ดขาด “อย่าทำให้บริษัทเสียเครดิตนะลิตา นี่มันโปรเจกต์พันล้าน แต่งตัวสวย ๆ แล้วลงไปรอลูกค้าที่ล็อบบี้ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่งได้เลย”

          ลลิตาอ้าปากค้าง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุม กฤตใช้เส้นสายและอำนาจในฐานะลูกค้าวีไอพีมากดดันเธอผ่านสายงานโดยตรง ผู้ชายคนนี้รู้ดีว่าลลิตาเป็นคนมีทีเด็ดเรื่องความเป็นมืออาชีพ และเธอจะไม่มีวันยอมทิ้งงานของบริษัทแน่ ๆ

          หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง มือเรียวยกขึ้นนวดขมับตัวเองเบา ๆ ความหวาดกลัวและความอึดอัดก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่อยากไป ไม่อยากไปนั่งปั้นหน้ายิ้มให้ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอ แต่ในโลกของการทำงาน เธอไม่มีทางเลือกอื่นเลย

***********************************

          ลลิตาในชุดเดรสสีเบจเรียบหรูยืนรออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยใบหน้าที่ตึงเปรี๊ยะ พยายามรักษาระยะห่างจากร่างสูงของกฤตที่ยืนส่งยิ้มหวานกวนประสาทอยู่ข้าง ๆ

          “ผมดีใจนะที่คุณยอมลงมา” กฤตเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนุ่มนวลราวกับพระเอกซีรีส์ แต่มันกลับทำให้ลลิตารู้สึกขนลุกซู่ “ผมจองโต๊ะที่ห้องอาหารฝรั่งเศสบนดาดฟ้าตึกข้าง ๆ ไว้ เราจะได้มีเวลา ‘คุยงาน’ กันแบบส่วนตัว”

          “ลิตาลงมาเพราะหน้าที่ค่ะคุณกฤต กรุณาแยกแยะด้วย” หญิงสาวตอบเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้

          “ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะลิตา” กฤตหัวเราะเบา ๆ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ จงใจยื่นมือไปแตะแผ่นหลังบางของลลิตาเพื่อดันให้เธอเดินไปทางประตูทางออก “ไปกันเถอะ รถผมจอดรออยู่แล้ว”

          ลลิตาสะดุ้งเตรียมจะเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้น ทว่า...

         ติ๊ง!

          เสียงสัญญาณลิฟต์ผู้บริหารที่ตั้งอยู่ด้านหลังดังขึ้น พร้อมกับบานประตูที่เปิดออก ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่สง่างามและดุดันราวกับนายแบบกำลังเดินเฉิดฉายบนรันเวย์

          ภคินอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ขับให้ผิวขาวจัดและโครงหน้าคมคายของเขาดูโดดเด่นสะดุดตา ดวงตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นสีเงินตวัดมองตรงมาที่มือของกฤตซึ่งกำลังแตะอยู่บนแผ่นหลังของลลิตา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอากาศบริเวณล็อบบี้แทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง

          “ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะการรับประทานอาหารกลางวันครับ”

          น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้น ภคินก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหยุดยืนขวางหน้าระหว่างลลิตากับประตูทางออก ในมือหนามีไอแพดเครื่องบางที่เปิดหน้าต่างระบบโปรแกรมอะไรบางอย่างเอาไว้