- 7 - เราเป็นแค่ FWB

บรรยากาศที่ควรจะเริ่มสงบเงียบกลับคึกคักไปด้วยกลุ่มนักศึกษาที่เตรียมตัวกลับที่พัก แต่สำหรับภีมเวลาพักผ่อนไม่มีอยู่จริงในพจนานุกรมของเขา ร่างสูงยืนอยู่ริมหน้าต่างบานสูงของห้องแล็บชั้นสอง ดวงตาคมจดจ้องลงไปยังลานจอดรถด้านล่างด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

เบื้องล่างนั้นพายกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่เริ่มสว่างขึ้นรอบตึก วันนี้เธอไม่ได้อยู่ในชุดนักศึกษาที่คุ้นตา แต่กลับสวมชุดเดรสสั้นสีดำเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอย่างลงตัว ผมลอนหนานุ่มถูกปล่อยสยายเคลียไหล่บาง ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างประณีตดูเจิดจ้าเสียจนภีมรู้สึกเคืองตาอย่างบอกไม่ถูก

และสิ่งที่ทำให้ในสมองของเขาเริ่มประมวลผลผิดพลาด คือรถสปอร์ตคันหรูที่จอดเทียบอยู่ข้างเธอ พร้อมกับร่างของ ‘ภูมิ’ รุ่นพี่หนุ่มสุดฮอตจากคณะบริหารธุรกิจที่กำลังส่งยิ้มกว้างและทำท่าจะเอื้อมมือไปช่วยเปิดประตูรถให้พาย

“ทั้งที่วันก่อนยังเอากับกูอยู่แท้ๆ วันนี้มึงก็ไปอ่อยคนอื่นแล้วหรอว่ะ”

เขานึกถึงภาพในห้องแล็บวันนั้น มันทั้งเร่าร้อนทั้งมีแต่แรงแห่งปรารถนาเต็มไปหมด เขาชอบยามที่พายยอมให้เขาแม้เธอจะกังวลมากเรื่องที่เขาไม่ได้พกถุงยางเอาไว้ พายควรจะยอมแค่เขาและมันควรจะเป็นแค่เขาคนเดียว

ภีมเม้มปากแน่น ความรู้สึกบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาในอก มันรุนแรงและร้อนรุ่มยิ่งกว่ากระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่านวงจรที่เขากำลังต่อค้างไว้ เขาไม่ได้โง่พอจะเรียกมันว่าหึง เพราะในพจนานุกรมวิศวะของเขา คำว่าหึงคืออารมณ์ที่ไร้ตรรกะและไม่มีน้ำหนักพอจะนำมาใช้ในชีวิตจริง เขาเรียกสิ่งนี้ว่าการบริหารจัดการความเสี่ยงต่างหาก

ใช่... พายคือทรัพยากรบุคคลที่สำคัญต่อโปรเจกต์ ถ้าเธอไปปาร์ตี้ ดื่มหนัก แล้วตื่นมาทำงานพรุ่งนี้ไม่ได้ นั่นคือความเสียหายที่คำนวณเป็นมูลค่าไม่ได้ และที่สำคัญ... ผู้ชายคนนั้นดูเป็นคนที่ดูไม่พึงประสงค์สำหรับคนของเขาเลยแม้แต่น้อย

ภีมรีบคว้าเอาแฟลชไดร์ฟบนโต๊ะและเสื้อช็อปที่แขวนไว้ ก่อนจะก้าวฉับๆลงจากตึกด้วยความเร็วที่สัญชาตญาณสั่งการนำหน้าสมอง ลานกว้างหน้าตึกวิศวะดูแคบลงไปถนัดตาเมื่อร่างสูงใหญ่ของภีมเดินกึ่งวิ่งออกมา เขามองเห็นพี่ภูมิที่กำลังโน้มตัวไปคุยกับพายอย่างใกล้ชิด ท่าทางดูสนิทสนมจนน่ารำคาญใจ

“น้องพาย... ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวที่นั่งดีๆจะเต็มหมดนะ” เสียงทุ้มของภูมิดังขึ้น พลางส่งสายตาหวานเชื่อมไปให้คนตัวเล็ก

“ค่ะพี่ภูมิ พายก็...”

“พาย”

เสียงเรียกนิ่งเรียบแต่ทรงพลังดังแทรกขึ้นกลางปล้อง พายสะดุ้งตัวโยนแล้วหันไปมองต้นเสียงที่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆเธอ ในระยะที่ใกล้เกินเพื่อนไปหลายเซนติเมตร ภีมไม่ได้มองหน้าภูมิเลยแม้แต่นิดเดียว เขาวางตัวนิ่งขรึม ราวกับคนตรงหน้าไม่มีตัวตนอยู่ในสารบบ

“ภีม? มึงยังไม่กลับเหรอ?” พายถามอย่างงงๆ มองดูคนตัวสูงที่วันนี้ดูจะแผ่รังสีความกดดันออกมามากกว่าปกติ

ภีมไม่ตอบคำถามนั้นแต่กลับชูแฟลชไดร์ฟสีเงินขึ้นมาตรงหน้าเธอ

“ไฟล์พรีเซ้นต์ตัวล่าสุดอยู่ในนี้ ฉันเพิ่งรันระบบตรวจสอบคำผิดเสร็จ มีจุดที่เธอแก้ฟ้อนซ์ผิดไป 2 จุดที่หน้า 15 กับ 28 มันทำให้การแสดงผลไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันตามที่ฉันตั้งค่าไว้”

“ห๊ะ? แค่ 2 จุดเนี่ยนะ? พรุ่งนี้ค่อยคุยก็ได้มั้งภีม กูรีบ...”

“รอไม่ได้” ภีมสวนกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นเสียจนพายไปไม่เป็น

“ความผิดพลาดเพียง 0.1% ก็สามารถนำไปสู่ความล้มเหลวของระบบในภาพรวมได้ มึงเป็นฝ่ายมาร์เก็ตติ้ง มึงควรจะรู้ว่าภาพลักษณ์ความสมบูรณ์แบบมันสำคัญแค่ไหน” ภูมิที่ยืนรออยู่เริ่มขมวดคิ้ว

“น้องภีมครับ พี่ว่าค่อยคุยพรุ่งนี้ก็ได้นะ วันนี้พายเขานัดกับเพื่อนไว้...”ภีมค่อยๆหันหน้าไปหาคู่สนทนาเป็นครั้งแรก ดวงตาภายใต้แว่นตาจ้องมองรุ่นพี่บริหารอย่างเย็นชา

“ขอโทษครับพี่ภูมิ แต่ในเชิงวิศวกรรม งานที่ยังไม่เพอร์เฟคคือสถานะ Error และผมไม่ชอบทำงานกับ Error นานเกินความจำเป็น” พายยืนอึ้งกับความตึงเครียดที่ก่อตัวขึ้น ภีมทำเหมือนกำลังพูดเรื่องงาน แต่สายตาเขากลับดูเหมือนคนกำลังทำสงครามเย็น

“แล้วนี่...” ภีมยัดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มของตัวเองที่คอเสื้อมีรอยคราบน้ำมันจางๆที่เจ้าตัวจงใจแต้มลงไปนิดหน่อยก่อนลงมาใส่ในอ้อมแขนของพาย

“ฝากเอาไปซักให้ด้วย คืนนี้เลยนะ พรุ่งนี้เช้ากูต้องใช้ใส่ไปเข้าแล็บตรวจงานตัวสุดท้าย คราบน้ำมันเครื่องถ้าทิ้งไว้นานมันจะทำลายเนื้อผ้าซึ่งกูไม่อยากเสียเวลาซื้อใหม่”

“ฮะ? ให้กูซักคืนนี้? แต่กูจะไป...”

“มึงคงไปไหนนานไม่ได้หรอกมั้งพาย” ภีมพูดตัดบทพลางก้มลงมาใกล้หูเธอจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมที่เธอฉีดมา

“งานมันยังไม่สมบูรณ์ และเสื้อตัวนี้ต้องแห้งก่อน 7 โมงเช้า การใช้เวลากับปาร์ตี้ที่ให้ผลตอบแทนเป็นศูนย์ในขณะที่งานสำคัญยังค้างอยู่... เป็นทางเลือกที่ไม่ฉลาดเลยนะ”

สายตาที่จ้องมองมานั้นดุดันและเอาแต่ใจเสียจนพายหน้าร้อนผ่าว การฝากเสื้อช็อปในโลกของเด็กวิศวะมันมีความหมายนัยสำคัญที่ใครๆก็รู้... มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเป็นทางการ ใครที่ถือเสื้อช็อปของใครอยู่ คนคนนั้นคือ ‘คนพิเศษ’ แต่สำหรับเขาแล้วก็แค่อยากให้ใครก็ตามที่เฉียดเข้าใกล้เธอได้รู้ว่าพายคือของเขา

“เอ่อ... พาย พี่ว่าน้องเขาดูรีบใช้ของจริงๆนะ” ภูมิพูดด้วยน้ำเสียงอึกอัก เมื่อเห็นรังสีอำมหิตจากรุ่นน้องวิศวะที่ยืนค้ำหัวพายอยู่

“ถ้างานยุ่ง... ไว้วันหลังก็ได้ครับ”

“ขอโทษนะคะพี่ภูมิ พอดี... งานมันด่วนจริงๆค่ะ” พายบอกเสียงอ่อย รู้ดีว่าถ้าเธอไปตอนนี้ ภีมคงจะประชดใส่เธอไปอีกทั้งเดือนแน่ๆ

เมื่อรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวออกไป ภีมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างแสร้งทำเป็นกดโทรศัพท์ดูงาน ทั้งที่ความจริงเขากำลังผ่อนคลายกล้ามเนื้อหัวใจที่ตึงเครียดมาตลอดชั่วโมง

“พอใจยัง? ไฟล์งานน่ะ กูตรวจไปสามรอบแล้วนะ ฟ้อนซ์มันจะผิดได้ไง!” พายโวยวายทันทีที่อยู่กันสองคน เธอหอบเสื้อช็อปของเขาไว้แน่น กลิ่นไอของภีมที่ติดอยู่บนเสื้อทำให้เธอใจสั่นอย่างห้ามไม่ได้

“มันผิดจริงๆในเชิงทัศนศิลป์ มึงอาจจะมองไม่เห็น แต่กูเห็น” ภีมแถหน้าตาย

“แล้วเสื้อนี่ล่ะ? มึงมีเสื้อตั้งสามสี่ตัว ทำไมต้องซักตัวนี้คืนนี้!” ภีมหยุดเดินแล้วหันมามองพายเต็มตา เขายกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อยที่ดูร้ายกาจที่สุด

“ก็แค่... การจัดสรรทรัพยากรให้คุ้มค่าที่สุด ในเมื่อมึงว่างจากการไปปาร์ตี้แล้ว การเอาเวลามาดูแลอุปกรณ์ส่วนตัวของคู่หูโปรเจกต์ก็น่าจะเป็นทางเลือกที่มีประสิทธิภาพที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

“มึงหึงกูใช่ไหมล่ะ บอกมาเหอะ” พายรุกไล่ ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา จนภีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขยับแว่นสายตาให้เข้าที่เพื่อซ่อนแววตาสั่นไหว

“หึง? พาย... มึงช่วยมองความเป็นจริงทางวิทยาศาสตร์หน่อย การหึงคือปฏิกิริยาเคมีในสมองที่เกิดจากความไม่มั่นคงในสถานภาพ ซึ่งกูคำนวณดูแล้ว... ไม่มีเหตุผลอะไรที่กูจะต้องรู้สึกแบบนั้นกับมึง เราเป็นแค่ FWB ที่มีเป้าหมายโปรเจกต์ร่วมกัน”

“งั้นเหรอ?” พายเลิกคิ้ว แกล้งทำท่าจะคืนเสื้อให้

“งั้นมึงก็เอาเสื้อไปซักเองนะ เดี๋ยวกูจะโทรเรียกพี่ภูมิกลับมา...”

หมับ!

มือหนาคว้าข้อมือพายไว้ทันควัน แรงบีบนั้นแน่นหนาแต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ภีมดึงพายเข้าหาตัวจนเดรสสีดำของเธอแนบชิดกับกางเกงยีนส์ของเขา

“บอกแล้วไงว่าเสื้อตัวนี้สำคัญ” ภีมพูดเสียงพร่าลง สายตาจ้องเขม็งที่ริมฝีปากสีแดงสดของพาย

“และคืนนี้... มึงต้องอยู่แก้ระบบที่ Error กับกูที่ห้อง ห้ามไปไหนทั้งนั้น นี่เป็นคำสั่งในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์”

“มึงมันเผด็จการภีม” พายกระซิบแต่กลับไม่ได้ขัดขืนเมื่อแขนแกร่งโอบรอบเอวเธอไว้

“กูไม่ได้เผด็จการ... กูแค่กำลังรักษาเสถียรภาพของระบบไม่ให้สิ่งแปลกปลอมเข้ามาวุ่นวาย” ภีมก้มลงมากระซิบที่ข้างหู กลิ่นน้ำหอมของพายกำลังทำให้สมองของเขาเริ่มทำงานหนักจนเครื่องแทบไหม้

“ไปซักเสื้อให้กู... แล้วกูจะสอนมึงเองว่าการแก้ฟ้อนซ์ให้ถูกใจกูจริงๆน่ะ มันต้องทำยังไง”

ภีมจูงมือพายเดินไปทางลานจอดรถของเขา โดยไม่สนสายตาของใครต่อใครที่มองดู ประธานโปรเจกต์จอมเนี้ยบที่กำลังเดินจูงมือนางแบบสาวคณะบริหารที่มีเสื้อช็อปของเขาคลุมไหล่อยู่

แม้ปากจะยังพ่นคำว่าตรรกะและเหตุผล แต่ทุกย่างก้าวและการกระชับมือที่แน่นขึ้นของภีม มันชัดเจนยิ่งกว่าผลลัพธ์ในรีพอร์ตของแล็บเสียอีก...