- 8 - เสียจังหวะ

บรรยากาศภายในห้องแล็บคอมพิวเตอร์ชั้นสี่ในเช้าวันจันทร์ดูจะหนักอึ้งกว่าปกติหลายเท่าตัว แม้เสียงเครื่องปรับอากาศจะยังคงครางหึ่ง

และเสียงเคาะคีย์บอร์ดจะยังคงดังเป็นจังหวะ แต่มวลอากาศรอบตัวของคนสองคนที่นั่งอยู่คนละฝั่งห้องกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าอุณหภูมิที่ตั้งไว้

ภีมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานหลักหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอ ใบหน้าของเขาดูเรียบเฉยตามปกติ แต่ดวงตาคมปลาบกลับดูว้าวุ่นอย่างปิดไม่มิด

เขาเพิ่งจะรันโค้ดชุดเดิมซ้ำเป็นรอบที่ห้า ทั้งที่ผลลัพธ์มันก็ออกมาถูกต้องตั้งแต่รอบแรก นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะที่แสดงถึงความหงุดหงิดที่สะสมอยู่ภายใน

เหตุผลเดียวของอาการระบบรวนนี้ของเขา ก็คือคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปห้าเมตร

พายวันนี้เธอสวมเสื้อช็อปของภีมที่เธอเอาไปซักให้ตามคำสั่งเมื่อคืน เสื้อตัวหนาสีน้ำเงินเข้มที่ดูโคร่งกว่าตัวเธอไปมากบดบังชุดนักศึกษาจนมิดชิด

กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อนๆลอยมาแตะจมูกภีมเป็นพักๆ ยามที่เธอขยับตัว แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขากำลังจะบ้า... สิ่งที่ทำให้เขาหัวเสียที่สุดคือการที่พายทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่ในห้องนี้

“เจ... ตรงแผนงบประมาณมาร์เก็ตติ้งส่วนนี้ พายว่าเราปรับลดงบประชาสัมพันธ์ลง 5% แล้วไปเพิ่มในส่วนของอื่นดีไหม? รินช่วยพายดูหน่อยสิว่าตัวเลขนี้มันจะทำให้อัตราการเข้าถึงเพิ่มขึ้นเท่าไหร่”

เสียงหวานที่เคยสดใสบัดนี้ดูนิ่งสนิทและเป็นงานเป็นการจนน่าใจหาย พายก้มหน้าก้มตาคุยกับเจและรินที่นั่งคั่นกลางระหว่างเธอกับภีม

เธอปรึกษาทุกเรื่อง ตอบทุกคำถาม และหัวเราะกับมุกฝืดๆของเจอย่างร่าเริงเกินจริง

แต่ทันทีที่ภีมกระแอมหรือพยายามจะแทรกตัวเข้าสู่บทสนทนา พายจะหุบยิ้มทันทีแล้วหันไปสนใจหน้าจอแท็บเล็ตของตัวเองราวกับมันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลก

“พาย... ไฟล์รีพอร์ตที่กูส่งไปให้เมื่อกี้ มึงเช็กหรือยัง?” ภีมตัดสินใจเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่เขาพยายามทำให้ดูนิ่งที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังเดือดปุด ที่พายไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

“เช็กแล้ว วางไว้ในแชร์ไดร์ฟแล้ว ภีมไปเปิดดูเองได้เลย”

คำตอบสั้นห้วนและสรรพนามที่เปลี่ยนจากความสนิทสนมเป็นความห่างเหินทำให้ภีมรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเข้าที่กลางอก เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูด

“พาย... เมื่อเช้ากูโทรไปทำไมไม่รับ? แล้วแชทที่ส่งไปถามเรื่องสรุปงานมึงก็ไม่อ่าน”

“ยุ่งน่ะ พอดีต้องเตรียมไฟล์ส่งอาจารย์ที่ปรึกษาคณะบริหารด้วย กฎของภีมบอกไว้ไม่ใช่เหรอว่าเรื่องงานเป็นหลัก เรื่องส่วนตัวเป็นรอง พายก็แค่กำลังปฏิบัติหน้าที่ให้มีประสิทธิภาพสูงสุดตามที่ภีมต้องการไง”

พายตอบกลับด้วยประโยคที่ย้อนศรตรรกะของเขาได้อย่างเจ็บแสบ เหตุผลของความตรึงเครียดวันนี้ก็เพราะหลังจากที่เมื่อคืนจบกันบนเตียง เขาก็ยังคงไม่หยุดอ้างเรื่องตระกะของตัวเอง และย้ำกับเธอซ้ำว่าเราเป็นแค่ FWB นั่นแหละ

“เจ... พายหิวจัง ไปหาขนมกินข้างล่างกันเถอะ ฝากรินดูตรงนี้ต่อแป๊บนึงนะ”

“ได้เลยพาย ไปเหอะ เดี๋ยวรินเฝ้าแล็บให้” รินตอบพลางชำเลืองมองภีมที่หน้าดำคร่ำเครียดจนน่ากลัว

ภีมมองตามร่างบางที่เดินออกจากห้องแล็บไปพร้อมกับเจโดยไม่หันมามองเขาแม้แต่หางตา

เขาพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรงจนเอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน ความรู้สึกรุ่มร้อนที่แผดเผาอยู่ในอกตอนนี้มันรุนแรงยิ่งกว่าตอนเห็นพายอยู่กับรุ่นพี่เมื่อวานเสียอีก

เพราะเมื่อวานเขายังสามารถใช้อำนาจความหวงเข้าไปจัดการได้ แต่ในวันนี้ พายกำลังใช้กำแพงแห่งความเฉยเมยขังเขาไว้ข้างนอก

‘มึฃมันงี่เง่าจริงๆ พาย... แค่เรื่องเมื่อคืนทำไมต้องทำเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้’ ภีมก่นด่าในใจ พยายามหาข้ออ้างทางตรรกะมาปลอบประโลมตัวเอง

เขาบอกตัวเองว่าเขาไม่ได้เสียใจที่เธอไม่คุยด้วย เขาแค่ห่วงคุณภาพงานเพราะการสื่อสารในทีมที่บกพร่องจะนำไปสู่ความผิดพลาดในการประมวลผลข้อมูล... ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พายเดินกลับเข้ามาในห้องแล็บพร้อมถุงขนมและเสียงหัวเราะที่ดูจงใจจะให้คนทั้งห้องได้ยิน เธอแจกจ่ายขนมให้รินและเจอย่างทั่วถึง ยกเว้นโต๊ะของประธานโปรเจกต์ที่ยังว่างเปล่า

ภีมทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเลื่อนเก้าอี้ออกจนเกิดเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินตรงดิ่งไปที่โต๊ะของพาย เขากระชากข้อมือเล็กที่กำลังจะส่งช็อกโกแลตเข้าปากให้ลุกขึ้นตามมา

“พาย... มานี่ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

“พายไม่ว่างภีม งานยังไม่เสร็จ” พายพยายามสะบัดมือออก แต่แรงบีบของภีมนั้นแน่นหนาเป็นพิเศษในวันนี้

“มันคืองานด่วน... ในฐานะหัวหน้าทีม กูต้องการรีพอร์ตความคืบหน้าแบบส่วนตัว” ภีมไม่รอคำตอบ เขาลากพายออกไปที่มุมอับสายตาหลังตู้เซิร์ฟเวอร์ขนาดใหญ่ที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขา

ทันทีที่พ้นสายตาเพื่อน ภีมก็ดันร่างของพายเข้าหาตู้เหล็กเย็นเฉียบ เขายันแขนทั้งสองข้างคร่อมเธอไว้ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวของพาย

“เป็นอะไร?” ภีมถามด้วยเสียงต่ำที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โมโห

“ไม่รับสาย ไม่ตอบแชท ทำตัวงี่เง่าเหมือนเด็กประถมที่โดนแย่งของเล่น... มึงรู้ไหมว่ามันทำให้การทำงานขอกูเสียจังหวะ!”

“อ๋อ... เสียจังหวะงานงั้นเหรอ?” พายเค่นหัวเราะ จ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว

“กูก็แค่อยากช่วยลดเครียดในทีมไง ในเมื่อเมื่อคืนเราคุยกันไปหนักขนาดนั้นจนมึงบอกว่ามันคือเรื่องไร้สาระ กูก็แค่พยายามกำจัดเรื่องไร้สาระออกไปจากระบบให้มึงไง ไม่ดีเหรอ?”

“มันไม่เหมือนกัน!” ภีมตะคอกกลับ

“เมื่อคืนคือเรื่องหนึ่ง แต่วันนี้มึงจงใจเมินกูต่อหน้าคนอื่น มึงทำให้ความสัมพันธ์พาร์ทเนอร์ของเรามันดูไม่เป็นมืออาชีพ”

“แล้วการที่มึงรุนแรงกับกูเมื่อคืนเพราะความหึงที่ภีมเองก็ไม่กล้ายอมรับล่ะ? มันเป็นมืออาชีพนักเหรอ?” พายสวนกลับทันควัน น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตาด้วยความอัดอั้น

“มึงรุนแรงกับกูเหมือนกูเป็นแค่สิ่งของที่มึงจะเอาไว้ระบายอารมณ์ตอนไหนก็ได้ พอเช้ามาก็กลับมาพูดเรื่องตรรกะ เรื่องงาน เรื่องประสิทธิภาพ...มึงเคยถามบ้างไหมว่ากูรู้สึกยังไง!”

ภีมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นน้ำตาของพาย หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยคีมเหล็ก แต่ศักดิ์ศรีและกำแพงที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตกลับสั่งให้เขาทำปากแข็งต่อไป

“กูไม่ได้หึง! กูบอกแล้วไงว่ามันคือการจัดการความเสี่ยง!” ภีมยังคงยืนยันเสียงแข็ง แม้ข้างในจะสั่นคลอนจนแทบพัง

“และการที่กูรุนแรง... มันก็แค่ปฏิกิริยาตอบสนองต่อพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของมึง มึงเป็นคนเริ่มก่อนด้วยการทำตัวล่อแหลมกับผู้ชายคนอื่น!”

“งั้นมึงก็ไปหาพาร์ทเนอร์คนใหม่ที่ไม่มีหัวใจสิ! ไปหาคนที่รับความเฮงซวยของมึงได้!” พายผลักอกเขาอย่างแรงจนภีมเซไปก้าวหนึ่ง

“ในเมื่อกูเป็นแค่เรื่องไร้สาระของมึง... งั้นเราก็หยุดมันไว้แค่นี้เถอะ ต่อไปนี้คุยกันแค่เรื่องงานจริงๆอย่างที่มึงต้องการ!”

พายทำท่าจะเดินหนี แต่ภีมคว้าตัวเธอเข้ามากอดจากข้างหลัง กอดแน่นจนพายขยับไม่ได้ เขาซุกหน้าลงที่ไหล่บางที่สวมเสื้อช็อปของเขาอยู่ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่พายตั้งใจซักให้เขาเมื่อคืนยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดในใจเขา

“หุบปากซะพาย... เลิกพูดว่าจะหยุดเดี๋ยวนี้” ภีมคำรามชิดใบหู เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความโมโหที่ปนเปความโหยหาอย่างประหลาด

"กูไม่ได้อนุญาตให้มึงไปไหนทั้งนั้น ระบบนี้กูป็นคนคุม... และมึงก็ต้องอยู่ตรงนี้!”

“เพื่ออะไร? เพื่อให้มึงมีที่ระบายตอนหึงน่ะเหรอ?”

“เพื่ออะไรก็ได้! จะเป็นที่รองรับอารมณ์ หรือจะเป็นบ้าอะไรก็ได้ แต่มึงห้ามทำเมินกูแบบเมื่อกี้อีก!”

ภีมพลิกตัวพายให้หันกลับมา เขากดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างรวดเร็วและรุนแรง มันไม่ใช่จูบที่หวานซึ้ง แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความต้องการที่จะยึดเหนี่ยวเธอไว้

เขาผละออกเพียงเพื่อจะจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่ดุดัน

“กูไม่ได้ชอบมึงพาย...กูแค่เสพติดการมีมึง และกูจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเปลี่ยนเรื่องนี้ทั้งนั้น!”

“มึงนี่มัน... ไอ้คนเห็นแก่ตัวที่สุด” พายสะอื้นออกมาจริงๆ

“เออ! กูมันเห็นแก่ตัว! กูมันไร้หัวใจ!”

ภีมตะคอกกลับ พลางใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาให้เธออย่างรุนแรงแต่ก็แฝงไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวไม่อยากยอมรับ

“แต่มึงก็ห้ามเลิกคุยกับกู ห้ามไปหัวเราะกับไอ้เจ ห้ามไปยิ้มให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น... เข้าใจไหม!”

ภีมดึงพายเข้ามากอดอีกครั้ง กอดแรงจนเหมือนจะหลอมร่างเธอเข้ากับเสื้อช็อปของเขา

เขาไม่มีคำว่ารักจะมอบให้ ไม่มีคำหวานที่คนทั่วไปใช้กัน เขามีเพียงความหวงแหนที่บ้าคลั่งและความต้องการที่จะครอบครองทรัพยากรที่เขายืนยันว่าสำคัญที่สุดไว้เพียงคนเดียว

“เลิกงอนงี่เง่าได้แล้วพาย... มันเสียเวลาทำงาน”

ภีมพึมพำชิดกลุ่มผมของเธอ แม้คำพูดจะยังคงเป็นเรื่องงาน แต่การที่เขาไม่ยอมปล่อยอ้อมกอดนี้เลยแม้แต่วินาทีเดียว

พายไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแค่ปล่อยให้เขากอดอยู่อย่างนั้น เธอรู้ดีว่าการจะให้วิศวกรสายตระกะอย่างภีมยอมรับคำว่ารัก มันอาจจะต้องใช้เวลามากกว่าการสร้างซูเปอร์คอมพิวเตอร์เสียอีก

แต่ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากอ้อมกอดที่แสนจะเผด็จการนี้ ก็ทำให้เธอรู้ว่าเธอยังคงเป็นจุดศูนย์กลางเพียงหนึ่งเดียวในจักรวาลที่แสนจะเย็นชาของเขา

ภีมหลับตาลง กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น... เขาไม่ได้ชอบเธอจริงๆนะ เขาแค่ต้องการรักษาเสถียรภาพของทีมเท่านั้น...

ใช่ เขาบอกตัวเองแบบนั้นซ้ำๆ ในขณะที่หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกลัวว่าถ้าเธอเดินจากไปจริงๆ ระบบชีวิตของเขาคงพังพินาศจนไม่มีโค้ดชุดไหนจะกู้กลับมาได้อีกเลย