- 6 - มึงมีถุงยางรึเปล่า?

“ตอนนี้เนี่ยนะ?” พายถามออกไปแล้วขมวดคิ้วใส่เขา แต่ภีมแค่ยักไหล่อย่างไม่คิดอะไร ราวกับว่าสิ่งที่เธอถามไม่ใช่สิ่งที่ควรจะถาม เพราะเธอรู้ดีอยู่แลวว่าเขาเป็นคนยังไง บรรยากาศแบบนี้แถมยังอยู่ด้วยกันแค่สองคน ไม่มีทางเลยที่เขาจะปล่อยให้เธอหลุดมือไป

“มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยสนใจว่าเป็นตอนไหน ถ้ากูอยากได้ กูก็แค่ต้องได้” ปลายนิ้วของภีมเกลี่ยผมที่ปกหน้าเธอไปเหน็บหูก่อนจะลูบแก้มเธอแผ่วเบา สายตาเขาในตอนนี้ไม่ใช่สายตาเย็นชาอย่างที่ใครเคยได้เห็นเลยแม้แต่น้อย เพราะมันเป็นสายตาที่เขาใช้มอบให้พะพายแค่คนเดียวในฐานะ FWB คนโปรดของเขา…

“ภีม….”

“เลิกพูดที ชื่อกูเอาไว้รอเรียกตอนมึงครางเถอะ คุกเข่าลงได้แล้ว” เขาเอานิ้วกดที่ปากเอเป็นชิงห้ามปราม ภีมไม่อยากเสียอารมณ์ในเวลาแบบนี้ เขากดไหล่เธอให้นั่งลงไปแทนการบอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธเขาเด็ดขาด แต่สิ่งที่ทำให้ภีมพึงพอใจจนแค่นยิ้มมุมปากคือคนข้างหน้าที่นั่งลงไปตามแรงกดอย่างไม่ได้ขัดขืนอะไร

“เอาแต่ใจจังว่ะ” แม้ปากเล็กๆจะบ่นไม่หยุดแต่เธอกลับค่อยๆปลดกระดุมกางเกงเขาออก กางเกงยีนส์สีซีดถูกดึงลงไปพร้อมกับกางเกงบล็อกเซอร์ เผยให้เห็นเอ็นร้อนที่เริ่มจะแข็งขืนขึ้นมาจากแรงปรารถนา แค่มือเล็กกอบกุมลงไปเขาก็หลุดเสียงครางต่ำออกมา และนี่แหละคือเหตุผลที่เขาทำข้อตกลงให้พายมาอยู่ตรงนี้ เพราะเธอทำให้เขารู้สึกได้เพียงแค่การสัมผัสเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“หรือจะให้เอาแต่มึงละ ดูดดีๆดิว่ะ” ภีมบ่นไม่หยุดแต่ภายในเสียงบ่นนั้นกับมีเสียงครางต่ำปะปนอยู่ด้วย เขาเอื้อมมือไปกดหัวพายเอาไว้เชิดหน้าขึ้นแล้วซี๊ดปาก ยามท่ลิ้นเล็กของเธอไล้วนส่วนหัวสลับกลับอมมันเข้าออกเขาก็ยิ่งสติเตลิดไปไกล เด็ดขนาดนี้ภีมจะปล่อยอีกคนไปได้ยังไง

“อื้อ อึก” เสียงอื้ออึงใยลำคอดังขึ้นเมื่อภีมกดหัวเอาไว้แล้วกระแทกสวนกับเข้าริฝีปากเล็กไปอย่างไม่มียั้งแรง มือบางจับต้นขาทั้งสองข้างของเขาเอาไว้เพื่อพยุ่งตัวเอง

แรงเสียดสีของริมฝีปากเล็กทำให้ภีมคลั่งจนแทบบ้า เขาแหงนหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกปริ่มสุขเต็มที ภีมส่งเสียงครางและเสียงหอบหายใจประสานกัน สะโพกของเขายังขยับไม่ยอมหยุดก่อนจะกระแทกเต็มแรงเข้าไปอีกสองสามครั้งแล้วปลดปล่อยธารน้ำรักขาวขุ่นของเขาออกมาจนเต็มปากเธอ

“แคกๆ!!” พายสำลักแล้วรีบผละตัวออกมา เธอคว้าเอากรดาษทิชชูที่วางอยู่ไม่ไกลมาคายน้ำรักของเขาออกมา ภีมมองของเหลวสีขาวที่เปอะอยู่ตรงปากเธอแล้วแค่นยิ้ม เขาจับเอากระดาษทิชชูในมือเธอโยนออกไป แล้วรวบตัวเธออุ้มขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอีกครั้ง

ภีมไม่ได้พูดอะไรมากเขาใช้จมูกซุกไซร้ปตามลำคอเขาแล้วขบเม้มสลับฝั่งไปมาอย่างเร่าร้อน กระดุมเสื้อกนักศึกษาค่อยๆถูกปลดออกไปโดยที่เขาไม่ได้ละใบหน้าไปไหนแม้แต่น้อย ก่อนจะชะงักไปเพราะพายดันอกเขาเอาไว้

“เดี๋ยวก่อน มึงมีถุงยางรึเปล่า? วันนี้ไม่ปลอดภัยนะ ครั้งก่อนก็ไม่ด้ใส่ ถ้าพลาดขึ้นมาจะทำยังไง” ภีมคิดขึ้นได้เมื่อได้ยินคำถามนั้นจากคนตรงหน้า เขาแค่มีอารณ์จนลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย ปกติเขาเอาแต่ใจไม่ยอมหยุดหรอก แต่ในเมื่อเธอบอกว่าเป็นช่วงอันตรายแบบนี้ก็ไม่เสี่ยงดีกว่า

“เฮ่อ กูไม่ได้พกมา” เขาผละออกก่อนจะติดกระดุมเสื้อของเธอให้เข้าที่ แล้วหันไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำรักที่เลอะมุมปากเธออยู่ออกไป เห็นทีวันนี้คงต้องหยุดเท่านี้ แต่อย่างน้อยเธอก็ใช้ปากช่วยเขาเอาไว้มากแล้ว

ภีมหรี่ตาสังเกตท่าทางของอีกคนที่นั่งอยู่ท่าเดิม เขาเลื่อนสายตามามองเรียวขาเล็กที่เบียดเข้าหากันก่อนจะรอบหัวเราะในลำคอ ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้งก่อนจะจับขาเธออ้าออกจนเธอสะดุ้ง

“มึงจะทำอะไร?”

“ช่วยมึงไง? ไม่อยากเสร็จหรอ?” เขากระซิบข้างหูก่อนจะล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงของเธอ เรียวนิ้วยาวเกลี่ยให้กางเกงในเธอแหวกออกก่อนจะลูบไล้จุดกระสันให้เธอจนเธอสะดุ้งโผเข้ากอดเขา

“อ่า อ๊ะ อื้อ ภีม”

“แฉะขนาดนี้ น่าเสียดายชิบหาย เอาไว้ต่อไปกูจะติดถุงยางไว้ในกระเป๋าก็แล้วกัน” ภีมพูดเสียงกระเส่า เขาขบเม้มคอของเธอไปพร้อมๆกับเรียวนิ้วที่ถูจุดกระสันของเธออย่างไม่ปรานี

ภีมใช้ขาแหวกเรียวขาเล็กของคนตรงหน้าให้อ้ากว้างขึ้นแล้วออกแรงยกขึ้นนิดหน่อยก่อนที่เขาจะแทรกนิ้วเข้าไปพร้อมกันทีเดียวทั้งสองนิ้ว ภีมชักนิ้วเข้าออกอย่างเชื่องช้าก่อนเขาจะค่อยๆเพิ่มจังหวะไปเรื่อยๆ

“อื้อ อึ๊ อึ๊ ภีม อื้อ”

“ชิบหาย เรียกกูเสียงหวานขนาดนี้ กูจะอดใจไหวหรอว่ะ?” ภีมก้มลงนัวจบเธออย่างรุ่นแรง เพียงเพื่อต้องการปกปิดเสียงครางนั้นเอาไว้ แต่แทนที่เขาจะรู้สึกดีขึ้นกลับยิ่งรู้สึกร้อนลุ่มไปทั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งที่ยังว่างใช้ขยำหน้าอกเธออย่างเอาแต่ใจ

“พาย….กูว่ากูไม่ไหวอ่ะ”

“มะ ไม่ไหวอะไร?”

“อยากเอามึงไงถามมาได้” เขาพูดเสียงหอบแล้วก้มลงไปซุกที่คอเธออีกครั้ง

“แต่วันนี้มันอันตราย….”

“กูจะป่ล่อยนอก จะชักออกมาให้ทัน สัญญา….กูขอได้ไหม? นะพาย” เสียงออดอ้อนของเขาทำให้ใจเธออ่อนยวบ ไม่ง่ายเลยที่ภีมจะพูดด้วยน้ำเสียงนี้ ใบหน้าหวานของพายขึ้นสีแดงระเรื่อทั้งร้อนเห่อ

“กะ ก็ได้…ถ้ามึงพูดแบบนั้น”