ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า

ท่านโหวเมื่อไหร่จะเขียนใบหย่า

last updateLast Updated : 2026-08-18
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
17Chapters
765views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นางถามเขาว่าหนังสือหย่าเขียนเสร็จหรือยัง แต่ท่านโหวเฮงซวยกลับบอกว่ารอฤกษ์ยามก่อน พอนางทวงใบหย่าอีกครั้ง ท่านโหวตัวดีก็อ้างว่าข้อมืออักเสบเขียนใบหย่าไม่ไหว มันช่างดีนัก! หลินหว่านเอ๋อร์ คือภรรยาที่ ลู่เหวินอวี้ ไม่ชอบหน้า เขาอยากจะหย่ากับนางใจจะขาด นางก็ทำให้เขาสมใจอยากด้วยการยื่นข้อเสนอในการหย่าเสียเลย แต่แทนที่สามีบัดซบจะยอมเขียนใบหย่าแต่โดยดี เขากลับอ้างนั่นอ้างนี่ไม่หยุด นางสุดจะทนแล้ว ใบหย่าก็ไม่ได้ อีกทั้งเขายังเข้าหานางแทบทุกคืน แทนที่จะได้ใบหย่าไม่ใช่ว่าจะได้ลูกแฝดก่อนหรอกหรือ ให้ตายเถอะ!

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ฮูหยินแสนชัง

When Winter Scott stepped out of the police station, it was already late at night.

Snow was falling heavily outside.

People on the street kept glancing at Winter, noticing the bruises on her face, her messy hair, and the way she limped.

Winter ignored their stares and whispers completely.

She dragged her heavy steps forward, head lowered, her expression numb as she stared at the broken phone in her hand. The screen was shattered beyond repair.

Her fingers, smeared with blood, trembled as they tapped the keypad. She slowly keyed in the number.

“Beep…”

The phone rang repeatedly, but there was no answer. It was no different from the emergency calls she had desperately made while she was being beaten. A snowflake caught on her eyelash, and when she blinked, the icy water melted into her eye.

Winter let out a quiet, self-deprecating scoff at how pathetic she looked. Just as her hand began to drop in defeat, the call connected at the very last second.

“What is it?”

A low, indifferent voice came through the phone.

Her grip tightened. A trace of surprise crossed Winter’s face. “Chris…”

“Mr. Xander, Ms. Jasper is looking for you.”

His assistant spoke before she could say another word.

Then he said calmly, “I’ll hang up first.”

The line went dead.

On the deserted street corner under the glow of a streetlight, snowflakes drifted onto Winter’s hair as her thin frame shook slightly.

Suddenly, a warm coat was draped over her shoulders.

Winter was startled and looked up to see Sam Quinn, the editor-in-chief, standing there.

His heavy gaze swept over her from head to toe, anger burning in his eyes.

“Who did this to you?”

A puff of white breath escaped Winter’s lips as she shook her head.

“When they were beating me, I pulled out some of their hair. There’s skin under my nails too. Once the DNA is extracted, the police will catch them soon.”

Sam was stunned that she could remain so calm and take such precautions after being attacked. This was exactly why she was the person he admired most on his team.

“We’ll definitely investigate this thoroughly. It’s too late now. I’ll take you home.”

Since it was nearly impossible to find a taxi in that area, Winter forced a faint smile and got into his car.

“Thank you, Mr. Quinn.”

“Don’t be ridiculous. You’re my reporter. Someone beats you up and I’m supposed to sit back and do nothing? Everyone else was out on assignment anyway. I was the only one left in the office,” he said as he turned the steering wheel.

As he drove, he continued casually, “Chris Xander’s ex-girlfriend just returned to the country. I heard he personally went to the airport to pick her up. Every newsroom is scrambling to get the first exclusive.”

Winter’s bloodshot eyes suddenly went still.

Her mind buzzed.

So while she was being beaten in that alley, desperately calling Chris for help, he was with another woman.

Sam didn't notice her expression darkening and kept going.

Winter looked down and pressed her blood-stained fingers into the raw wounds on the back of her hand.

No one knew that she was actually Chris Xander’s wife.

*

Winter did not let Sam drive her all the way to her door. She got out near a nearby residential complex and then took a taxi back to Blackwood Manor.

When she got home, she was changing her shoes in the entryway when the housekeeper heard the noise and came out. One look at her, and Mrs. Young froze in shock before rushing over.

“Ma’am, what happened? How did you end up like this?”

Mrs. Young stepped forward to support her and accidentally brushed against the injury on her arm. Winter showed no reaction at all. She looked numb, as if she felt nothing, with no light left in her eyes.

“I was attacked while working undercover,” she said lightly.

Winter spoke with total indifference, but Mrs. Young was horrified. She had always known that working as a social news reporter was dangerous, but she never imagined it could be this violent. It seemed Mrs. Xander Sr. had been right to suggest that Winter should quit her job.

Mrs. Young noticed Winter staring at the shoe cabinet and looked. Her face grew cautious as she spoke. “Mr. Xander hasn’t come back yet. I heard that Ms. Jasper returned to the country.”

Winter kept her head lowered. A few loose strands of hair covered half her face, hiding the look in her eyes. Even so, Mrs. Young could sense her sadness.

“Maybe it is just…” Mrs. Young began, trying to explain.

Winter stopped her with a small gesture. “I’m going upstairs to shower. Please bring the first-aid kit to my room.”

Watching her stagger upstairs, Mrs. Young let out a silent sigh. Still, she did as told and went to get the medical kit.

When she passed the master bedroom, she glanced inside. As expected, Winter was not there.

She was in the room next door.

Who would have thought that after three years of marriage, the couple still slept in separate rooms.

Steam filled the bathroom.

She stared at the mirror. Horrific bruises spread across her body in dark, angry patches. Winter’s lips trembled. Her stiff, spasming fingers clawed at her clothes, tearing them away and flinging them into the trash. It felt as if she had used up all her strength. Her legs gave out, and she slid down to the floor.

Soon, faint sobs could be heard from the bathroom. Mrs. Young listened closely, but all she could hear was the steady rush of running water.

After her shower, Winter refused Mrs. Young’s help with the medicine. She sat on the sofa, applied some ointment to her wounds without much care, and then lay down on the bed.

The moment she closed her eyes, images of the beating rushed back into her mind, along with the man’s twisted, cruel laughter.

Her bones ached faintly.

She turned over, pulled open the bedside drawer, and felt around until her fingers found a bottle at the very back. She opened it, poured out a pill, and tossed it into her mouth. Without any water, she swallowed it dry.

With the help of the sleeping pill, Winter soon fell asleep.

Even in sleep, her brow stayed tightly furrowed. Cold sweat beaded on her forehead. Her fingers clenched the corner of the blanket until they turned white, trembling uncontrollably.

“Help me…”

In the grip of a nightmare, her face was deathly pale and tears slid from her closed eyes, but there was no response in the dark, empty room.

*

Winter did not wake up until the following evening.

The bruises on her face had faded quite a bit, but her body still ached badly. When she got out of bed, she nearly fell to the floor.

Last night, it was sheer luck that a kind passerby had come by and shouted for the police. That was what finally made those people stop the beating and kept things from going any further. Otherwise, she probably would have ended up joining her parents in heaven.

Sam had given her a few days off and told her to stay home and rest properly.

As she went downstairs, she passed the master bedroom and paused at the doorway to glance inside.

The door was still open, just as it had been the night before.

She did not need to think about it to know that Chris had not come home.

Mrs. Young had prepared a warm compress for her. Winter sat on the sofa, pressing it gently against her face while scrolling through the news on her phone.

As expected of the man who controlled the Xander empire, the top headline was from the night before, yet it was still dominating the news.

In the photo, Chris’s silhouette was tall and commanding against the dark night. Even from behind, it was impossible to ignore the powerful aura he projected.

He was pushing a wheelchair, though only the upper back of the woman sitting in it was visible. It was Skyla Jasper.

Winter quietly closed the news article. Before she realized it, her hand tightened, and water from the warm compress spilled onto her clothes.

She lowered her head and looked at the damp stain spreading across her lap. Her brows knit slightly as her eyes slowly reddened.

Pathetic. It had been three years. How could she still not see where his heart really was?

She stood up, went back to her room to change, and then headed to the study, hoping to find a couple of books to distract herself.

Chris’s study was clean and orderly, with no unnecessary decoration. It was nothing like hers, which was filled with blind-box toys.

One of the desk drawers had been left open, and a window in the study was half ajar. The wind blew through, rustling the papers inside the drawer.

Winter watched as a single sheet of paper was blown onto the floor. She walked over to pick it up, intending to put it back, but her entire body froze the moment she saw what was inside the drawer.

Lying right there in front of her was a set of divorce papers.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
17 Chapters
ตอนที่ 1 ฮูหยินแสนชัง
เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายประณีตดังเข้ามาในโสตประสาท ความรู้สึกแรกที่ หลินหว่านเอ๋อร์ วิญญาณจากโลกอนาคต สัมผัสได้คือความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง นางพยายามจะขยับตัว แต่กลับรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักอึ้งวางทับอยู่บนอก ความอัดอั้นตันใจที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้พุ่งพล่านอยู่ในหัวใจจนรู้สึกจุกแน่นนี่ไม่ใช่ความรู้สึกของนาง แต่มันคือความโศกเศร้าที่ค้างคาอยู่ในความทรงจำของร่างนี้หลินหว่านเอ๋อร์ค่อยๆลืมตาขึ้นและมองไปโดยรอบอย่างพิจารณา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของนางก็คือม่านเตียงปักลายดอกโบตั๋นสีซีดจาง กลิ่นอายของธูปหอมจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อนางมองไปยังภาพสะท้อนของตนเองในคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ก็พบว่านางกำลังอยู่ในชุดโบราณ ซ้ำร้ายใบหน้าของสตรีในคันฉ่องก็เหมือนนางราวกับฝาแฝด ไม่ทันที่นางจะได้ตั้งตัว ภาพเหตุการณ์ในอดีตของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำหลากเจ้าของร่างเดิมมีนามว่าหลินหว่านเอ๋อร์เหมือนกันกับนาง หลินหว่านเอ๋อร์เป็นบุตรสาวของราชครูหลิน นางเกิดจากท้องของภรรยาเอก แต่หลังจากมารดาตายจากไปบิดาก็เลี้ยงดูนางมาอย่างตามใจ จนนางกลายเป็นคนนิสัยเสีย เจ้าอารมณ
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 2 อนุคนใหม่
แสงแดดยามสายทอประกายลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนโหว บรรยากาศภายในจวนวันนี้ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เพราะข่าวการรับอนุคนใหม่เข้าจวนของท่านโหวลู่เหวินอวี้ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งจวนแล้ว เหล่าข้ารับใช้ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเห็นทีวันนี้ที่จวนคงเกิดระเบิดลูกใหญ่ถล่มอย่างแน่นอน ฮูหยินใหญ่จะต้องอาละวาดอย่างหนัก อนุผู้นี้อาจจะถูกตบตีอย่างน่าเวทนา เหล่าข้ารับใช้ต่างพูดกันไปต่างๆนาๆ แต่ในเรือนใหญ่ที่พักของฮูหยินเอก กลับมีเพียงความเงียบสงบและกลิ่นกำยานดอกหอมหมื่นลี้ที่ถูกจุดเอาไว้ภายในห้องหลินหว่านเอ๋อร์ในชุดผ้าไหมสีชมพูอ่อนกำลังนั่งจิบชาอยู่ที่โต๊ะไม้แกะสลักอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่ค่อยสนใจการมาถึงของอนุคนใหม่ผู้นี้เท่าใดนัก อาอิน สาวใช้คนสนิทที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายนางมานาน เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนไม่อนาทรร้อนใจเลยแม้แต่น้อยก็เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวไม่เข้าใจจริงๆ ท่านโหวใจร้ายกับท่านถึงเพียงนี้ เหตุใดท่านถึงยังทนอยู่ และยังต้องมาจัดงานต้อนรับอนุคนใหม่ให้เขาเช่นนี้ด้วย? คนอื่นเห็นเข้าก็มีแต่จะหัวเราะเยาะท่านว่าอ่อนแอ”หลินหว่านเอ๋อร์วางถ้วยชาลงก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 3 กลายเป็นสหาย
เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในจวนโหวดูสดใสผิดปกติ ในสายตาของเหล่าอนุที่เพิ่งเข้ามาใหม่ จวนแห่งนี้ไม่ได้ดูน่าเกรงขามหรือน่าหวาดกลัวอย่างที่ข่าวเล่าลือกัน แต่มันกลับดูเหมือนจวนแห่งความสำราญที่มีฮูหยินเอกผู้แสนใจดีเป็นคนสร้างขึ้นหลินหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในเรือนใหญ่ รอบกายมีเหล่าอนุสามสี่คนนั่งล้อมวงกันอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นชาดอกไม้ชั้นเลิศและเสียงหัวเราะคิกคักที่นานๆ ครั้งจะเกิดขึ้นภายในจวนโหวอันเงียบเหงา หลังจากที่ทำการคารวะน้ำชายามเช้าแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็ชวนเหล่าอนุมานั่งจิบชากินของว่างกันอย่างครื้นเครง คราแรกเหล่าอนุต่างพากันหวาดกลัวนาง เพราะเกรงว่าจะถูกนางลากไปตบตี แต่วันนี้กลับต่างออกไป ฮูหยินใหญ่ที่แต่ก่อนเอาแต่วางท่าทีสูงส่งกลับไม่ถือตน ซ้ำยังแบ่งของสวยๆงามๆให้พวกนางอย่างใจกว้างอีกด้วย“ท่านพี่หว่านเอ๋อร์ สิ่งนี้คืออะไรหรือเจ้าคะ?”ซูเม่ย อนุคนใหม่ล่าสุดเอ่ยถามพลางหยิบกำไลหยกสีเขียวมรกตใสกระจ่างขึ้นมาส่องดูด้วยความตื่นเต้น นางไม่เคยเห็นของล้ำค่าเช่นนี้มาก่อนเลยในชีวิต แรกเริ่มนางคิดจะหาเรื่องยั่วโทสะหลินหว่านเอ๋อร์ แต่เมื่อเห็นว่าหลินหว่านเอ๋อร์ใจดีม
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 4 คนนอก
ยามเช้าของวันต่อมา ลู่เหวินอวี้ตื่นแต่เช้าเพื่อไปเข้าร่วมการประชุมกับฝ่าบาท หากจะกล่าวกันตามจริงบิดาของเขาก็นับว่าเป็นสหายสนิทกับฝ่าบาทเช่นเดียวกัน หลังจากบิดาของเขาตายจากไปฝ่าบาทก็ทรงเสียพระทัยยิ่งนัก เพราะฝ่าบาทก็ทรงเอ็นดูเขาเป็นอย่างมากยามนี้แผ่นดินต้าอินสงบสุข ไร้ภัยสงคราม ผู้คนอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข การประชุมยามเช้าจึงมีเพียงเรื่องจิปาถะทั่วๆไปเท่านั้น หลังจากที่ร่วมประชุมยามเช้าเสร็จแล้ว ฉู่ฮ่องเต้ก็เรียกเขาเข้าไปสนทนากันต่อทันที ยามนี้หลินฮองเฮาก็ประทับอยู่ด้วย อีกทั้งยังปรายตามองเขาแวบหนึ่ง“ลู่โหว ข้าได้ยินว่าหว่านเอ๋อร์ป่วยหนัก นางเป็นเช่นไรบ้าง?”“ทูลฮองเฮา นางหายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”ชายหนุ่มแม้จะไม่ชอบหลินฮองเฮาเพียงใดแต่ต้องตอบอย่างนอบน้อม ต้นเหตุที่เขาไม่ชอบหน้าหลินหว่านเอ๋อร์ไม่ใช่เพราะนางนิสัยไม่ดีเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะหลินฮองเฮาด้วย มีหรือเขาจะมองไม่ออกว่าที่หลินฮองเฮาอยากให้เขาแต่งงานกับหลินหว่านเอ๋อร์ก็เพราะอยากยืมอำนาจทางการทหารของเขามาสนับสนุนบุตรชายของตนเองเขาเกลียดการแก่งแย่งชิงดีเป็นที่สุด อีกทั้งยามนี้องค์ชายใหญ่ที่เป็นบุตรชายของนางก็ได้เป็นองค์รัชทายาทสมใ
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 5 ไม่มีใครเข้าข้าง
ยามเช้าของวันต่อมาหลังจากที่ลู่เหวินอวี้ตื่นนอนแล้วเขาก็ตรงไปยังวังหลวงเพื่อร่วมประชุมยามเช้าเป็นปกติ ก่อนออกจากจวนเขาได้ยินเหล่าบ่าวไพร่พูดคุยกันว่าเมื่อคืนหลินหว่านเอ๋อร์กับเหล่าอนุดื่มสุราด้วยกันจนดึกดื่น ยามนี้ยังไม่ตื่นขึ้นมาแม้แต่คนเดียว ชายหนุ่มกำมือแน่นรู้สึกเหมือนว่านานวันเข้าจวนโหวแห่งนี้ของเขากำลังจะกลายเป็นเหลาสุราชั้นดีเข้าให้แล้วรอเขากลับมาจากงานราชการก่อนเถอะ เขาจะสั่งสอนหลินหว่านเอ๋อร์ให้หลาบจำเลยคอยดูชายหนุ่มเดินปั้นปึ่งจากไปด้วยความไม่พอใจ ด้านหลินหว่านเอ๋อร์นั้นเพราะเมื่อคืนนี้ดื่มหนักไปเล็กน้อย เมื่อได้สติตื่นขึ้นมาก็พบว่ายามนี้สายมากแล้ว อีกทั้งนางยังปวดหัวมากอีกด้วย จึงสั่งให้อาอินรีบไปต้มน้ำแกงร้อนๆมาให้ตนดื่มแล้วสั่งให้เหล่าสาวใช้นำน้ำแกงไปมอบให้อนุทั้งสองคนอีกด้วยเมื่อได้ดื่มน้ำแกงอันแสนอบอุ่น ความรู้สึกปวดหนึบที่ศีรษะก็พลันเบาบางลงไปอย่างมาก หญิงสาวบิดกายไปมา ก่อนจะลงไปนั่งแช่ในน้ำอุ่นเพื่อชำระร่างกายโดยมีอาอินคอยปรนนิบัติ หลินหว่านเอ๋อร์วางแขนขาวเนียนทั้งสองข้างลงบนขอบอ่าง พลางแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย นานมากแล้วที่นางไม่ได้สัมผัสกับความสุขสบายเช่นนี้ ชีวิตในย
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
ตอนที่ 6 ยื่นข้อเสนอ
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องหนังสือของลู่เหวินอวี้ ทว่าบรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอึมครึม ยามนี้เขาสั่งให้หลินหว่านเอ๋อร์ตามตนเข้ามาในห้องหนังสือเพื่อสะสางปัญหาที่เกิดขึ้นให้จบ หลินหว่านเอ๋อร์ก้าวเดินเข้ามาด้านในห้องหนังสือพลางกวาดสายตามองไปโดยรอบ กลิ่นกำยานไม้หอมลอยอบอวลอยู่ทั่วทุกแห่งในห้องหนังสือนี้ ชวนให้ผู้คนรู้สึกใจสงบเป็นอย่างยิ่งลู่เหวินอวี้ห้ามให้คนนอกเข้ามาแม้แต่คนเดียว เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้วเขาก็ปรายตามองสตรีตรงหน้าอย่างดูแคลนปราดหนึ่งหลินหว่านเอ๋อร์เข้าใจดีว่าเพราเหตุใดเขาจึงไม่ชอบนาง ความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมบอกกับนางว่า นอกจากเจ้าของร่างนี้จะนิสัยไม่ดีแล้ว ตระกูลหลินของนางยังเป็นพระญาติทางฝั่งฮองเฮาองค์ปัจจุบัน เดิมทีการแต่งงานนี้นอกจากเป็นสัญญาระหว่างสองตระกูลแล้ว ท่านป้าของนางยังอยากให้ลู่เหวินอวี่สนับสนุนองค์รัชทายาท ยอมรับใช้ด้วยความภักดี ซึ่งคนที่รักศักดิ์ศรีและซื่อตรงอย่างลู่เหวินอวี้ย่อมยากที่จะยอมรับได้เขาจึงไม่ชอบนางเป็นอย่างยิ่งเฮ้อ การแก่งแย่งอำนาจในวังหลวงนางคร้านจะยุ่งจริงๆความเงียบปกคลุมทั่วทั้งห้องหนังสือจนหลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกอึดอั
last updateLast Updated : 2026-08-18
Read more
บทที่ 7 ป่วยไข้
เมื่อเจรจาทำข้อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ก็เดินกลับมาที่เรือนพักของตนอย่างสบายใจ นางวาดหวังเอาไว้ว่าลู่เหวินอวี้คงจะตัดสินใจได้ในเร็ววัน นางเองไม่ใช่คนเรื่องมากถ้าหากเขาทำตามข้อตกลง นางก็พร้อมจะจากไปทุกเมื่อ ไม่คิดจะอ้อนวอนร้องขอความเห็นใจจากเขาอยู่แล้ว เมื่อกลับมาถึงเรือนใหญ่นางก็พบว่าเยี่ยจื่อและซูเม่ยกำลังนั่งรอนางอยู่ด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นว่านางกลับมาอย่างปลอดภัยอนุทั้งสองก็รู้สึกราวกับว่าก้อนหินที่อยู่ในใจได้วางลงแล้ว ด้านลู่เหวินอวี้นั้นก็มีท่าทีครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนหน้านี้เขาพยายามแทบตายเพื่อจะหย่ากับนาง ถึงขนาดพาสตรีอื่นเข้าจวนมาเป็นอนุเพื่อทำร้ายจิตใจนาง แต่ยามนี้นางกลับไม่สนใจเขาอีกทั้งยังยื่นข้อเสนอในการหย่ากับเขาด้วยตนเอง มันทำให้เขาคาดเดาไม่ออกว่านางคิดจะทำสิ่งใดกันแน่แต่เป็นเช่นนี้ก็ดีแล้วมิใช่หรือ หลินฮองเฮาจะได้ไม่มีข้ออ้างในการหาผลประโยชน์จากเขาอีกเมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อยเลยหลายวันต่อมา จวนตระกูลหลินก็ส่งคนมาแจ้งหลินหว่านเอ๋อร์ว่าราชครูหลินล้มป่วยลง และอยากจะพบนางสักครั้ง หลินหว่านเอ๋อร์เมื่อได้ทราบเรื่องจึงรีบ
last updateLast Updated : 2026-08-18
Read more
บทที่ 8 ช่วยเหลือเอาบุญ
หลายวันต่อมาอาการป่วยของหลินหว่านเอ๋อร์ก็ดีขึ้นมาก นางได้รับการดูแลอย่างดีจากซูเม่ยและเยี่ยจื่อ อีกทั้งลู่เหวินอวี้ยังสั่งให้คนนำของบำรุงมาให้นางมากมาย อาการของนางจึงทุเลาลงจนหายดี สามารถลุกขึ้นมาเดินเหินได้เป็นปกติจวนโหวเดิมทีควรจะเงียบสงบทว่ากลับเกิดเรื่องขึ้นกับเยี่ยจื่อหลินหว่านเอ๋อร์รีบเร่งฝีเท้าก้าวเดินมาที่ห้องหนังสือ ก่อนจะพบว่าเยี่ยจื่อกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น โดยมีบ่าวชายผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างๆกัน หลินหว่านเอ๋อร์จำได้ว่าเขาคืออาซีคนสวนในจวนโหวของลู่เหวินอวี้นั้นเองคนทั้งสองลักลอบมีสัมพันธ์กันจนเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา หลินหว่านเอ๋อร์ที่พอรู้เรื่องก็ตกใจมาก เพราะเยี่ยจื่อที่ผ่านมาไม่ได้มีพิรุธอะไรเลยลู่เหวินอวี้ไม่ได้รู้สึกอันใดเลยแม้แต่น้อย เพราะเขากับเยี่ยจื่อไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางร่างกายต่อกัน เขาเพียงเอ่ยปากตำหนิสองสามคำเท่านั้น ก่อนจะยกนางให้เป็นภรรยาของอาซีและให้พวกเขาคอยทำงานรับใช้ในเรือนท้ายจวน หลินหว่านเอ๋อร์รู้สึกประหลาดใจที่เห็นเขาไม่โกรธซ้ำยังใจกว้างเช่นนี้ แต่อีกใจหนึ่งนางก็รู้สึกดีใจแทนเยี่ยจื่อที่ได้พบเจอกับบุรุษที่รักตนเสียที และไม่ต้องเป็นอนุของผู้ใดอีกจะเหล
last updateLast Updated : 2026-08-18
Read more
บทที่ 9 ไม่สะทกสะท้าน
แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดผ่านยอดไม้ในสวนดอกไม้หลังจวนโหว กลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนที่บานสะพรั่งส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วบริเวณ เหล่าสาวใช้เดินขวักไขว่กันไปมาเพื่อทำงานของตนที่ได้รับมอบหมายลู่เหวินอวี้นั่งอยู่บนเตียงนอน สายตาคมกริบของเขาทอดมองไปยังร่างบางของหลินหว่านเอ๋อร์ที่กำลังนั่งอยู่หน้าคันฉ่อง ยามนี้นางไม่ได้แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมจนหนาจัด ทำเพียงแค่รวบผมหลวมๆ และสวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ แต่กลับดูงดงามและเปล่งประกายอย่างบอกไม่ถูกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ทำให้ลู่เหวินอวี้รู้สึกว้าวุ่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก หลังจากค่ำคืนที่แสนดุเดือดและเร่าร้อนเมื่อคืนผ่านพ้นไป กลับกลายเป็นว่าเขาเองนั่นแหละที่รู้สึกว่าจิตใจของตนเริ่มไม่มั่นคง ต่างจากหลินหว่านเอ๋อร์ที่ดูเหมือนจะไม่สนใจต่อเหตุการณ์ที่ผ่านมา ท่าทีเฉยเมยของนางทำให้เขาต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่า‘นางไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?’หลังจากตื่นนอน นางยังคงทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อีกทั้งยังปรนนิบัติเขาสวมเสื้อผ้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถามไถ่ด้วยน้ำเสียงใสซื่อว่า“ท่านโหวนอนหลับสบายไหมเจ้าคะ?”ท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนของนางทำให้ลู่เหวินอวี้บั
last updateLast Updated : 2026-08-18
Read more
บทที่ 10 ซ่านสยิว
นางบอกเสียงสั่นพร้อมกับแอ่นอกรับสัมผัสจากเขาอย่างลืมตัว มือหนาของลู่เหวินอวี้ไม่ได้หยุดนิ่ง เขายังคงขยำหน้าอกอีกข้างหนึ่งอย่างเมามัน แรงบีบเค้นที่เน้นย้ำลงไปทำให้นางต้องบิดเร้ากายไปมา เนินอกที่ถูกบีบขยำจนเปลี่ยนรูปไปตามอุ้งมือของเขานั้นช่างดูเย้ายวนและน่าหลงใหลในสายตาของเขาเป็นที่สุดเขาบีบสลับไปมาทั้งสองข้าง ทั้งดูดดึงด้วยริมฝีปากและขยำด้วยฝ่ามือหนักๆ สัมผัสที่สลับไปมาระหว่างความร้อนจากปากและความนุ่มนวลจากอุ้งมือทำให้หว่านเอ๋อร์แทบสิ้นสติ“อ๊าส์ ท่านโหว อื้อ! ตรงนั้น เสียวเหลือเกิน” ลิ้นร้อนของเขายังคงปาดไล้ ตวัดวนรอบยอดปทุมถันจนนางรู้สึกซ่านสยิวจนต้องเชิดหน้าขึ้น ทุกครั้งที่เขาดูดแรงๆ ร่างกายของนางจะสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ แรงบีบเค้นที่หน้าอกทำให้นางรู้สึกถึงความหวงแหนที่เขาส่งผ่านเข้ามา ความเป็นเจ้าของที่เขาสลักลงบนร่างกายของนางผ่านสัมผัสเหล่านี้ทำให้นางรู้สึกอบอุ่นจนน้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นจ๊วบ จ๊วบเสียงดูดดึงยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ลู่เหวินอวี้เปลี่ยนจากความนุ่มนวลมาเป็นความรุนแรงที่เร่าร้อน เขาบดเบียดใบหน้าเข้ากับทรวงอกนุ่มๆ นั้น และขยำมันอย่างแรงจนเนื้อนุ่มๆ ปลิ้
last updateLast Updated : 2026-08-18
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status