Mag-log in“Camera three, ready!”
Mabilis na kumilos ang mga crew.
“Good evening. This is Celestine Alaric, bringing you tonight’s top stories…”
Sa harap ng camera, flawless siya.
Pagkatapos ng segment, agad niyang narinig ang pabulong ng isa sa mga junior reporters.
“Akala mo kung sino. Kung hindi lang siya Alaric, matagal nang tinanggal ‘yan.”
Isang PA ang sumabay, habang tumatango:
“Adopted lang naman ‘yan, pero feel na feel. Parang siya may-ari ng network.”
Pinilit niyang huwag pansinin.
Pero kahit anong galing niya sa camera, kahit anong ratings ng show niya, she could feel it — the invisible wall.
After the shoot, lumabas siya ng building. She just needed air.
Nakasandal siya sa kotse habang nagte-text sa assistant niya nang may biglang bumangga sa kanya —
“Seriously?” sabi niya, sabay tingin sa lalaki — tall, moreno, naka-itim, at mukhang mayaman in a quietly dangerous way.
“You should watch where you’re going.”
“I could say the same thing,” malamig na sagot ng lalaki, bahagyang nag-angat ng kilay.
“But judging by that cup, I’d say you’re more dangerous than I am.”
She frowned. “Excuse me?”
Ngumiti lang siya — hindi ‘yung friendly smile, kundi ‘yung tipong sinadya para mainis ka.
“Spilling coffee in front of a building’s entrance? How… professional.”
Napatitig si Celestine. The audacity.
“And you are?”
“Someone who doesn’t like caffeine on his shoes,”
sagot nito, sabay punas sa mamahaling leather shoes niya na tinamaan ng kape.
“Next time, Miss Anchor, try to look ahead, not at your phone.”
“How did you—?”
Naputol ang tanong niya nang mapansin niyang kilala pala siya nito.
“You’re on TV every night. Hard not to recognize you.”
Lumingon ito sa kotse niya — a sleek black Bentley na may tinted windows — bago ngumiti ulit, this time mas may halong sarcasm.
“Fame looks… exhausting.”
Celestine crossed her arms.
“And arrogance looks pathetic. You might want to work on that.”
“Noted,” he said, slipping his hands into his pockets.
“Have a good evening, Miss Alaric.”
Tinalikuran siya ng lalaki at pumasok sa kotse.
Pero bago tuluyang umalis, bumaba ang tinted window.
“By the way,” sabi nito habang bahagyang nakangiti,
“next time, you might want to hold on tighter. You spill too easily.”
Sabay andar ng sasakyan.
Celestine blinked, half-shocked, half-annoyed.
“Rude,” bulong niya, sabay yuko para pulutin ang baso.
“Who even talks like that?”
Hindi niya alam, pero habang siya’y galit, sa kabilang dulo ng syudad,
“Feisty. Finally, someone interesting.”
-------------------------
Pagdating ni Celestine sa Alaric Manor, gabi na. Tahimik ang buong bahay pero hindi mapayapa — ‘yung tahimik na parang may bagyong paparating.
Basa pa ang blazer niya sa ulan nang dumiretso siya sa foyer. Hindi pa man siya nakakababa ng heels, narinig na niya ang boses ni Lady Lucienne mula sa grand staircase.
“Look who finally decided to come home.”
Tumingin siya pataas — nandoon si Lucienne, elegant as ever, nakasuot ng silk robe, may hawak na wine glass. Sa likod nito, si Callista, nakaupo sa hagdan, nakangisi habang nagpe-paint ng kuko.
“I had a late broadcast,” mahinahong sagot ni Celestine. “May breaking news.”
Lucienne chuckled softly —
“Of course. Anything for your precious career, hm? You do realize this isn’t your house to come and go as you please?”
“I wasn’t aware there were visiting hours,” Sagot ni Celestine
“Oh, darling,” sabat ni Callista, hindi man lang tumingin sa kanya,
“we just thought maybe you’d finally moved out.
I mean, the staff were wondering if they should keep your room or turn it into a storage closet.”Tinignan lang sila ni Celestine. Pinili niyang hindi sumagot.
lumapit si Lucienne, marahang umiikot sa kanya na parang leon sa paligid ng biktima.“You’ve grown quite bold lately,” sabi ni Lucienne, boses malamig pero pino.
“Beatrix spoiled you.
She made you believe you belong here, when in truth…”
Tumingin ito diretso sa mata ni Celestine.
“…you’re just a guest in this family.
Don’t mistake our pity for love.”Ramdam ni Celestine ang kirot sa dibdib
“If I’m a guest, then maybe you should start treating me like one — with respect.”
Tumawa si Callista, maikli at mapanukso.
“Wow, Ate, calm down. You’re dripping attitude — and rainwater.” tinignan niya ito taas-baba
Lucienne leaned closer, halos magdikit na ang mukha nila.
“I suggest you fix your tone, Miss Alaric.
Your father has enough problems with the company — he doesn’t need a scandalous little anchor embarrassing the family name.”Celestine clenched her jaw, kinuha ang bag niya, at tumingin sa kanila pareho.
“Funny,” sabi niya, mahinahon pero matalim,
“because the only ones embarrassing this family are standing right in front of me.”Napatigil si Lucienne at Callista, sabay sabay na tumigas ang mga ngiti nila.
Celestine turned, umakyat ng hagdan — mabigat ang bawat hakbang nito
Pagpasok niya sa kwarto, isinara niya ang pinto, huminga nang malalim, at doon lang niya hinayaan bumagsak ang mga luha.
Sa loob ng tahimik na kwarto, kinuha niya ang envelope na iniwan ni Attorney Valera.
Pinagmasdan niya ulit ang nakasulat na mga salita:
“To my granddaughter — my only true heir.”Hinaplos niya ito ng dahan-dahan,
sabay bulong, halos hindi marinig:“If only you were here, Lola.
You’re the only one who ever made me feel I mattered.”
Kina umagahan nag gising si Celestine katabi si Lysander hawak hawak nito ang kamay na may suot na sing-sing pero sa isip-isip nito they are married only sa paper pero wal silang formal ceremony"Do you want to marry me again?" tanong ni Lysander half sleep, nabigla si Celestine sa tanong niya"a..e." utal na bigkas ni Celestine hindi parin kasi mag sink in sa kanya ang nang yari ka gabiNiyakap ni Lysander si Celestine sa bewang ng napaka higpit at sabay bulong nito "Let's get married later, I want to show you off to the world and how lucky I am to have Celestine Alaric in my life" natawa si Celestine wala talagang imposible sa isang bilyonaryo.--------------------------Mula sa pinakataas ng Vale Tower, tanaw ni Celestine ang lungsod na minsan ay naging kulungan. Ngayon, iyon na ang magiging saksi sa bago nilang simula.The wedding wasn’t just a celebration — it was a statement. Na kahit ilang beses silang binasag ng mundo, pipiliin pa rin nilang tumayo… magkasama.Sa grand hal
Tahimik ang gabi.Ang ulan kanina ay napalitan ng mahina at banayad na ambon, parang sinasadya ng langit na bigyan sila ng oras para huminga.Nasa veranda sina Celestine at Lysander.May kandila sa gitna ng mesa, kumikislap-kislap sa pagitan nila.Sa background, mahinang jazz na paulit-ulit tumutugtog sa lumang record player — parang soundtrack ng isang pelikulang ayaw mong matapos.“Kanina ka pa tahimik,” sabi ni Celestine, habang nakasandal sa upuan, hawak ang mug ng tsaa.Lysander looked at her, eyes softer than she’d ever seen. “Kasi bihira akong mapatahimik.”Ngumiti siya. “Oh? What’s bothering the billionaire this time?”Hindi ito sumagot agad.Sa halip, tumayo siya, lumapit, at tumigil sa harap niya — parang gustong sabihin ang isang bagay na matagal nang tinatago.“Celestine,” mahina niyang simula. “Can I tell you something? Something… I never told anyone before.”Umangat ang tingin ni Celestine, curious pero marahang tumango.“Go on.”Huminga nang malalim si Lysander. “When I
Tahimik ang buong penthouse.Tanging tunog ng ulan sa salamin at mahihinang tik-tak ng orasan ang naririnig.Si Celestine, nakatayo sa may balcony, suot lang ang oversized na white shirt ni Lysander.Wala siyang make-up, wala ring camera — just herself. Vulnerable. Real.Mula sa loob, si Lysander ay tahimik na nagmamasid.Nakasuot ng black shirt, may hawak na basong whisky pero hindi niya nilalagok.Para bang, sa tagal ng panahong pinagkait sa kanya ng mundo ang katahimikan, ngayon lang siya huminga.“Hindi mo na kailangang bantayan ako,” mahina ang tinig ni Celestine, hindi lumilingon.“Hindi ako nagbabantay,” sagot ni Lysander, lumapit. “I’m memorizing the only thing that makes sense.”Napangiti siya, mapait. “Smooth talker.”“Hindi ako smooth,” bulong nito, tumigil sa likod niya. “Sobrang gulo ko nga, ‘di ba?”Huminga siya nang malalim, ramdam ang init ng katawan nito kahit may distansya pa silang dalawa.“You scare me sometimes,” sabi ni Celestine, halos pabulong. “’Cause I don’t
Tahimik ang loob ng sasakyan habang binabaybay ni Celestine ang daan papunta sa Fontaine Estate. Ang Fontaine Estate ay pag aari mismo ng pamilya ni Lucienne.Ang headlights ng kotse ay naglalaro sa mga dahon ng puno .Sa kabilang upuan, si Lysander ay tahimik lang. Nakasuot ng dark suit, expressionless, pero ramdam ni Celestine ang tensyon sa bawat paghinga nito.“Sure ka ba talaga dito?” mahina niyang tanong, habang hindi inaalis ang tingin sa labas ng bintana.“Lucienne doesn’t invite without motive.”“I need to face her,” mahinang sagot ni Celestine. “Ayoko nang puro takot. Gusto ko ng sagot.”“Then I’ll be outside,” sagot ni Lysander, mahigpit ang panga. “But if she tries anything—”Napatingin siya rito, at kahit madilim, kitang-kita niya ang lalim ng pag-aalala sa mga mata nito.“Relax,” pilit niyang ngiti. “Hindi ako madaling mahulog sa kung ano man ang iniisip niya.”Pagdating sa Fontaine Estate, sinalubong siya ng malaking iron gate at isang buntong alon ng malamig na hangin.
Malakas ang ulan nang gabing ‘yon. Mga patak na parang bala sa salamin ng kotse habang nakatulala si Celestine, hawak pa rin ang cellphone na may nakasulat na text:“Next leak: your mother’s secret. – L.I.B.”Paulit-ulit. Parang echo sa isip niya, habang humahalo ang tunog ng ulan sa tibok ng puso niya.“Celestine.” Boses ni Lysander, Nasa likod siya ng manibela, mata sa daan pero ang atensyon—lahat nasa kanya.“Don’t look at that again,” sabi niya, pang kokombinse nito “Gusto ko lang malaman kung sino ang nagpadala.”“You won’t like what you’ll find.”Napatingin siya kay Lysander. Basa ng ulan ang buhok nito, may bahid ng pagod at galit. Pero ang mga mata—protective, intense, at may halong takot.“You’re hiding something,” sabi ni Celestine, diretso. “And you think I’ll just sit here and do nothing?”Tahimik si Lysander. Hanggang sa bigla niyang itinabi ang kotse sa ilalim ng tulay. Binuksan niya ang ilaw sa loob—dim lang, pero sapat para makita ni Celestine na seryoso siy
Ang tunog ng basag na salamin ang unang narinig sa loob ng silid ni Cassandra. Tumilapon ang wine glass sa sahig, tumalsik ang pulang alak sa mamahaling carpet. “WHAT?!” “He said what to you?!”Si Lucienne ay nakaupo lang sa sofa, kalmado habang umiinom ng champagne, parang wala lang.“You’re overreacting, Cassandra.” she said in a calm tone“Overreacting? He told me—‘I’ll make sure your family’s shares drop to zero by morning!’ Ano ‘yon, Lucienne? Threat ‘yon! Hindi ako papayag na basta na lang akong gaganunin ng Lysander Vale na ‘yon!”Umirap si Lucienne at tumayo, at nag lakad papunta sa kanya“You should’ve known better. You tried to corner him, and now you’re surprised na bumawi siya?”Napatigil si Cassandra, nakapamewang, halos maiyak sa galit."You were the one who told me to do something about Celestine! Now look what happened! Lahat ng plano natin—nasira!”“Hindi kita pinilit, Cassandra. Ginawa mo ‘yan kasi hindi mo matanggap na hindi ikaw ang pinili.”Na off bigla si Cas







