CHAPTER 4

AKALA PA naman niya ay seryosong nagpapakaama na si Philip. Bigla ay naawa siyang muli kay Kelly. Ang natatanggap ni Kelly mula sa ama nito ay ang tinatawag na bare minimum ngunit maligayang-maligaya na roon ang kaniyang anak.

‘Wala, e... Mas matimbang sa kaniya si Shaira kaysa sa sarili niyang dugo at laman...’

Nahinto lamang siya sa pagdaramdam nang tumunog ang alert tone ng kaniyang cellphone. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang pamilyar na pangalan sa kaniyang inbox na kaytagal na niyang hindi nakikita. Nag-send lamang ito ng larawan ng isang plane ticket. Ang schedule ng flight ay sampung araw mula noon at ang destinasyon ay sa Pilipinas.

Napalunok siya...

GAYA NG INAASAHAN ni Philip ay nakawala nga siya sa meeting bago mag-alas diyes ng umaga. Hindi naman kasi ganoon kalaki ang pulong na iyon, kumbaga sinisiguro lamang niyang nasa kaniya pa rin ang loyalty ng shareholders ng kumpanya. At matapos ang ilang bolahan at palaparan ng papel ay hayun siya at susunduin na ang kaniyang anak.

Ang anak na sana ay sa kanilang dalawa na lamang ni Shaira. Nang maalala ang babae ay nag-text siya rito at sinabing dadaanan muna niya si Kelly sa kindergarten, pagkatapos ay pupuntahan na niya ito. Nag-reply naman ang babae ng “OK!” na may kasama pang smiley at thumbs up emoji. Napangiti siya, napakamaunawain talaga ni Shaira at napakamapagbigay, napakalayo sa tuso at makasariling si Camilla.

“Sir, malapit na po tayo,” anang driver na nagpaangat ng kaniyang tingin.

Natatanawan na niya ang kindergarten ni Kelly nang tumunog ang kaniyang cellphone. Si Shaira.

“Babe, narito na ako sa—”

“Babe, tulungan mo ‘ko!” ang umiiyak nitong bungad.

Naalerto agad siya at napatuwid ng upo. “Bakit? Anong nangyayari? Nasaan ka?” sunud-sunod niyang tanong.

“Si Cloudy, nawawala! Natatakot ako, baka nakalabas siya kanina nang i-deliver yung parcel ng maid!” hysterical nitong saad.

Pati tuloy siya ay nataranta na. Si Cloudy ang pomeranian dog na binili niya para kay Shaira noon at ang turing nila ay parang anak. Nang magpakasal siya kay Camilla ay si Cloudy ang kapiling ni Shaira sa tuwing ito ay inaatake ng grabeng kalungkutan na nauwi sa depression at anxiety. Nauunawaan niya ang pagkataranta nito.

“Sige, susunduin ko lang si Kel—”

“Babe, nakalabas nga raw si Cloudy! Oh my God. Baka masagasaan siya, hindi ko mapapatawad ang sarili ko!” Humagulhol na nga ito. “I need to find him kahit ako lang mag-isa. Kailangan ako ni Cloudy, hindi niya ako iniwan noong down na down ako.”

Napatingin siya sa driver na nakatingin din sa kaniya mula sa rearview mirror, noon ay nasa tapat na sila ng eskwelahan. Sinenyasan niya itong dumiretso na papunta sa bahay nina Shaira at tumalima naman ito.

“Don't worry, papunta na ako...” aniya bago tinapos ang tawag. Muli siyang nagpipindot sa cellphone upang magpadala ng mensahe sa kaniyang sekretarya. Ito na lamang ang inatasan niyang sumundo sa bata. Mas kailangan siya ni Shaira nang mga sandaling iyon.

SAMANTALA, SA school nina Kelly...

Isa-isa na ngang nagsisiuwian ang mga kaklase niya dahil sinusundo na ng kani-kanilang mga magulang o yaya.

“Ui, Kelly, nasaan yung tatay mo?” tanong ng kaklase niyang numero unong bully. “Bakit hindi ka pa sinusundo, ha?”

“Oo nga, Kelly,” singit pa ng isa. “Sabi mo kanina may maganda siyang car, nasaan na?”

Tumawa ang bully at nilapit pa ang mukha nito sa kaniya. “Wala kang Papa! Wala rin kayong magandang car!”

“Jared! Stop teasing your classmate!” saway ni Teacher Joan sa bully.

Napilitang ngumiti si Kelly.

“Kelly, si Papa mo ba talaga ang susundo sa iyo ngayon?” tanong sa kaniya ni Teacher Joan.

Hindi kaagad nakatugon si Kelly. Naalala niya ang usapan nila ng ama. Nagalit ba ito sa kaniya? Nakaabala ba siya? Mukhang ganoon na nga. Busy sa trabaho ang papa niya tapos hayun siya at sumisingit pa sa oras nito. Napahikbi ang bata ngunit agad na nagpigil ng iyak, sa halip ay sumagot sa guro.

“Si Mama po talaga ang susundo sa akin.”

“Sige, ako na ang tatawag kay Mommy mo, ha.”

“Thank you, Teacher...” Pigil niya ang pag-iyak dahil alam niyang makasasama sa kaniya ang pagiging malungkot. Ngunit hindi niya mapigilan ang kirot na nadarama sa kanilang dibdib. Akala pa naman niya ay hindi na siya mabu-bully...

NANG MATANGGAP ni Camilla ang tawag ni Teacher Joan ay nagmadali siyang masundo ang anak. Ang sabi ng guro ay umiiyak na si Kelly kaya hindi na siya nito nagawang tawagan. Kaya pala naman 10:40 na ay wala pa ang mga ito, ang akala pa naman niya ay ipinapasyal lamang ni Philip ang bata dahil kaarawan nito.

Paglabas pa niya ay bumubuhos na pala ang malakas na ulan.

“Diyos ko, Philip... Gaano ba katindi ang galit mo sa akin at dinadamay mo pati ang bata?”

Maging siya ay mangiyak-ngiyak na nang makita sa labas ng classroom si Kelly. Kasama naman nito si Teacher Joan pero mukha pa ring basang sisiw ang anak niya dahil nag-iisang bata na lamang ito roon.

“Anak,” aniya sabay yakap dito.

Ang tahimik na si Kelly ay biglang bumunghalit ng iyak nang sumubsob sa kaniyang balikat. Pakiramdam noon ni Camilla ay pinagpira-piraso ang kaniyang puso. Hindi dapat nararanasan ng kaniyang anak ang ganoong kabiguan. Simpleng pagsundo lamang naman mula sa eskwelahan, bakit hindi pa nagawa ni Philip? Hindi naman aabutin ng isang oras ang gawaing iyon.

“Anak, tahan na... nandito na ako, uuwi na tayo.” Pigil niya ang luha dahil ayaw niyang lalong malungkot ang bata ngunit talagang awang-awa siya rito lalo pa nga at makasasama rito ang labis na emosyon. “Huwag ka nang umiyak, baka magkasakit ka pa... Narito naman si Mama...”

Pagdating sa bahay ay tiningnan ni Camilla ang temperatura ng bata dahil sa pakiramdam niya ay mainit ito. At hindi nga siya nagkamali. Nilalagnat na nga si Kelly bunsod marahil ng angge ng ulan. Napailing na lamang siya at nakwestiyon ang sarili kung tama bang ipilit pa niyang magkalapit ang mag-ama.

Imbes na kumakain sila ni Kelly sa mamahaling restaurant para sa kaarawan nito ay hayun siya at pinupunasan ito ng malamig na tubig upang mapababa ang lagnat.

Biglang nag-ring ang kaniyang cellphone. Ang sekretarya ni Philip na si Rica ang tumatawag. Sinagot niya iyon.

“Ma'am, naku Ma'am, pasensiya na po. Ako po dapat ang susundo kay Kelly, kaso hindi ko agad nabasa ang text ni Sir—”

“Nasaan ba siya? Bakit hindi siya ang sumundo sa bata?” malamig niyang tanong.

“May emergency po kasi—”

“Anong emergency iyan? Naghintay sa wala ang anak ko dahil sa emergency na iyan?”

“N-nawawala po kasi ang aso ni Ma'am Shaira kaya—”

Hindi na niya tinapos ang tawag. Umaalon sa galit ang kaniyang dibdib.

Aso...

Mas may halaga ang aso kaysa kaniyang anak. Tila bulkan na sumabog ang mas matinding galit sa kaniyang dibdib.