CHAPTER 3

HINDI NAPIGILAN ni Philip ang mapangiti. “Of course, narito ako. Kanina pa nga.”

Nilaro ni Kelly ang mga daliri nito. “Hindi lang po kasi ako makapaniwala...”

“Bakit naman?”

“Kasi po alam ko naman na ayaw mo sa amin ni Mama. Kaya ka nga po hindi umuuwi, e.”

Natigilan si Philip. Hindi naman niya intensiyon na sadyang balewalain ang bata, ngunit hindi niya pansin na kahit pala sa murang edad nito ay nahahalata na nito ang mga ganoong bagay, o baka naman...

“Papa, sana po maging OK na kayo ni Mama. Mabait siyang mama. Sana po umuwi ka na po palagi para may kasama siya—”

“‘Yan ba ang turo niya sa ‘yo?” Hindi siya makapaniwala kung gaano kasahol si Camilla. Talagang bini-brainwash na nito ang bata at tinuturuang maging kasingtuso nito. At talagang may script pa, ha.

‘What a rotten liar...’

“Hindi po...” Bumangon ito at kinuha mula sa bureau ang isang maliit at pink na notebook. Binigay nito iyon sa kaniya.

“Nariyan po ang daily thoughts ko, basahin mo po para makita mo kung gaano kabait si Mama at kung gaano ka niya kagusto.”

Tumango siya ngunit hindi na nagsalita. Tinago niya sa loob ng kaniyang coat ang notebook nang dumating si Camilla. Pinainom nito ang maligamgam na gatas sa bata na agad namang nahiga at naghanda na sa pagtulog pagkatapos.

Nang nahihimbing na si Kelly ay tsaka lamang sila maingat na lumabas ng silid.

“Ikaw ang maghatid kay Kelly bukas. Alas siyete ang umpisa ng klase niya sa kindergarten. Sa guest room ka na matulog—”

“Para ano? Para magapang mo uli ako kagaya noon?” Naalala pa niya ang gabing sumira sa mga buhay nila ni Shaira.

“Huwag kang mag-alala, uso ang lock sa pamamahay na ito. Isa pa, hindi ka naman lasing para hindi makapanlaban kung sakali mang may pumasok sa guest room at pagtangkaan ka ng masama. Lalaki ka, Philip. Alam mo ang diperensiya ng lakas ng lalaki sa babae,” diretso ang mukha na wika nito bago siya tinalikuran. “Pamamahay mo naman ito, alam mo kung nasaan ang guest room. Magpapahinga na rin ako,” saad pa nito habang papalayo.

KINAUMAGAHAN AY sakay na nga ng kotse sina Philip at Kelly. Ihahatid na niya sa eskwelahan ang kaniyang anak. Kitang-kita ang sigla sa bata habang nakaupo ito sa backseat katabi niya.

“Rica, please inform our major shareholders about the meeting in half an hour,” aniya sa kaniyang sekretarya na kausap niya sa cellphone.

“Sir, saan po ba muna tayo? Sa school o sa opisina ninyo?” anang driver matapos ang kaniyang tawag.

“Alin ba ang mas malapit?” Noon ay napagtanto niya na hindi niya alam kung saan nag-aaral si Kelly. Napalingon siya sa bata na nakamata pala sa kaniya sa buong pagkakataon na nakasakay sila sa kotse.

“A, mas malapit po ang eskwelahan ni Kelly, kaso mata-traffic tayo papunta sa office kung uunahin natin siya, e di ba po sabi ninyo may meeting pa kayo in half an hour.”

Napamura siya sa isipan. Dahil sa pagiging makasarili ni Camilla ay naiipit tuloy siya sa isang sitwasyon na hindi naman sana nangyayari. Hindi na siya makapaghintay na matapos ang isang buwan na iyon.

“Pa—”

“Sir—”

Magkapanabay na tawag sa kaniya ng mga kasama sa kotse.

“Sige na, ihatid mo muna ako tapos ihatid mo itong bata.”

“Yes, Sir.”

“Anong kailangan mo?” Bunsod ng kay agang abala ay hindi naging maganda ang dating ng pagtugon niya sa bata. Agad namang na-realize iyon ni Philip, lalo na nang mapansin niyang natahimik si Kelly at nilaro na lamang ang handle ng lunchbox nito.

Napabuga siya ng hangin. Hindi naman siya talaga galit sa bata, sa ina nito siya nabubwisit. Nadadamay lamang ito dahil kamukhang-kamukha nito si Camilla.

Nang muli siyang magsalita ay pinilit niyang maging mahinahon. “May gusto ka bang sabihin, anak?”

Otomatiko ang pagngiti ng bata nang tumingin sa kaniya. “Papa, pwede mo po ba akong sunduin mamaya?”

“Hmmm... Anong oras ba ang uwian ninyo?”

“10 po. Saglit lang kami sa school.”

Kinuwenta niya sa isipan kung matatapos ba ang meeting sa ganoong oras. Sa palagay naman niya ay kakayanin kaya tumango siya. “OK, susunduin ka ni Papa mamayang 10.”

“Yay!” Lalong sumigla ang anyo at tinig nito. Hindi niya napigilan ang mapangiti. Hindi na rin nga siguro masama na magpakaama siya sa loob ng isang buwan. Parang training na rin niya oras na sila ni Shaira ang magkaroon ng anak.

“Wait lang, Kelly, ha? Magpapahatid lang ako sa office tapos ikaw naman ang ihahatid ng driver sa school, OK lang ba ’yon?”

“OK lang po!”

WALANG PAGSIDLAN ang kasiyahan ni Kelly kaya kahit ma-late siya sa school ay ayos lamang sa kaniya. At least ay mas mapapahaba nga ang pagsasama nila ng kaniyang ama. Nagba-bye pa ito sa kaniya pagkababa ng sasakyan, hindi nabubura ang ngiti sa kaniyang mga labi hanggang sa siya ay maihatid na ng driver sa school.

Sinadya niyang makapasok muna sa kanilang classroom bago tumawag sa mama niya. Nilakasan pa niya ang boses para marinig ng kaniyang mga bully na kaklase.

“Ma! Huwag mo na po akong sunduin mamaya, ha. Si Papa na ang susundo sa akin!”

“O, sige, si Papa mo muna ang bahala sa iyo mamaya,” tugon ng kaniyang ina.

“Sige po, I love you!”

“I love you too, anak. Huwag ka masyadong magpapagod, ha.”

“OK po, ba-bye!”

Napatingin sa kaniya ang ilang kaklase at lumapit.

“Talaga ba, Kelly? Susunduin ka ni Papa mo?” anang isang bata.

Nakangiting tumango siya. “Hmmm! Mamaya makikita ninyo siya at yung maganda niyang car!”

“Wow! Sana kami rin may magandang car!”

Kuntentong-kuntento si Kelly at energetic sa buong klase. Sa wakas kasi ay mapatutunayan na niya na mayroon siyang papa. Hindi na siya ibu-bully...

NAPANGITI SI Camilla nang matapos ang tawag. Kahit papaano naman pala ay tumutupad sa usapan si Philip. Napatitig siya sa cellphone pagkatapos ay saglit na nag-scroll sa social media. Nangunot ang kaniyang noo nang makita ang isang pamilyar na gold watch. Hindi siya maaaring magkamali. Iyon ang relong niregalo kuno ni Philip kay Kelly.

“Oh, to be love like this... Thanks for the gift, Babe.” Yun ang caption ng larawan na si Shaira pala ang uploader. Sh-in-are iyon ng isa sa friends niya na nilagyan pa ng caption na, “Sanaol na lang.”

Dali-dali niyang b-in-lock ang account ni Shaira para hindi na siya makakita ng anumang posts nito kahit pa i-share iyon ng social median friends niya.

Sarkastiko siyang napatawa. Kagabi lang ay hawak ni Kelly ang relo na iyon, ngunit ngayon ay nasa mga kamay na ni Shaira. Ang tindi.