4 LUCIEN

Lucien

"Blonde?"

Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko.

Napatingin ako kay Carmina, ang HR Manager ng Montenegro Holdings, habang hawak ko ang tablet at inuusisa ang email na kakapadala lang ni Alice.

Nandoon ang profile ng magiging temporary executive secretary ko.

Sa gitna ng screen ay ang isang 2x2 picture.

Blonde ang buhok.

Maputi.

Matangos ang ilong.

Matalim ang mga mata.

At mukhang...

...masungit.

"Bakit siya blonde?" tanong ko ulit.

Napatingin si Carmina sa litrato.

"Tingin ko po, sir, kulay lang ng buhok."

"I know."

"But..."

"...why blonde?"

Napangiti siya.

"Sir."

"Hmm?"

"Pwede naman pong magpakulay ng buhok ang tao."

Tumango ako.

"That's true."

Tahimik akong nakatingin sa litrato.

Name: Astrid Calista Mercado

Nickname: Callie

Age: 25

Position Applied: Temporary Executive Secretary

Nasa ibaba naman ang recommendation.

Recommended by: Alice Mercado

Automatic na pumasa sa initial screening.

Hindi dahil kamag-anak siya ni Alice.

Kundi dahil walong taon nang nagtatrabaho si Alice sa akin.

At kung may isang taong hindi basta-basta nagrerekomenda...

Si Alice iyon.

"Sir?"

Napatingala ako kay Carmina.

"May problema po ba?"

"Wala."

"Tinitingnan ko lang."

"Saan?"

"The picture."

Tahimik siyang ngumiti.

Mukhang nagpipigil.

"May mali po ba sa picture?"

"Nothing."

"She's just..."Hinahanap ko ang tamang salita. "...unexpected."

"Bakit naman po?"

"In my imagination... kamukha siya ni Alice."

Hindi na napigilan ni Carmina ang pagtawa.

"Sir... magtiyahin lang po sila."

"I know. But still..." Napabuntong-hininga ako. "People are fascinating."

Tumango siya. "Interview po ba bukas?"

"Yes."

"Nine. In my office."

"Not in the conference room?"

Umiling ako.

"No. I'd rather talk comfortably."

"Noted, sir."

Tahimik siyang nagsusulat sa tablet.

Samantalang ako...

Nakatingin pa rin sa larawan.

May kung ano sa ekspresyon niya.

Parang...

Hindi siya madaling patawanin.

Mukhang suplada.

At parang handa siyang makipag-away anumang oras.

Interesting.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero gusto kong malaman kung ganoon nga ba talaga siya sa personal.

Hindi para husgahan.

Kundi dahil curious ako.

Minsan kasi...

Iba ang litrato.

Iba ang totoong tao.

"Sir."

Napatingin ulit ako kay Carmina.

"May isa pa po pala."

"Hmm?"

"May nabasa akong report."

"About Miss Mercado."

Napataas ang kilay ko.

"What report?"

"She was terminated yesterday."

Natigilan ako.

"Why?"

Carmina opened another file.

"According to the report... she assaulted a client."

Napabuntong-hininga ako.

"Assaulted?"

"Yes, sir."

"With..."

Huminto siya sandali.

Mukhang nahihiyang basahin.

"Go ahead."

"With her high heels."

Tahimik.

Sobrang tahimik.

Napatingin ako sa kisame.

Pagkatapos...

Napatingin ulit kay Carmina.

"High heels?"

"Opo."

"She hit him multiple times."

Nanatili akong tahimik.

Hindi dahil nagagalit ako.

Kundi dahil may kulang sa kuwento.

"That's unusual."

"I thought so too."

"Bakit niya ginawa?"

"Apparently, the client allegedly harassed her."

Napabuntong-hininga ako.

"I see."

"Tinawagan ko po ang dati niyang supervisor."

"Ano'ng sabi?"

"Wala naman daw pong disciplinary record si Miss Mercado."

"Never late. Consistent performer at maganda ang evaluation."

"So... the incident was out of character."

Napaisip ako.

Hindi ko gusto ang salitang allegedly.

Kapag may empleyadong nagsumbong ng harassment...

Mas gusto kong malaman muna ang buong kuwento kaysa agad humusga.

"Sir?"

"Yes?"

"Would you still like to proceed with the interview?"

Hindi ako nag-atubili.

"Yes."

"Absolutely."

Tumango si Carmina.

"I'll inform her."

"No."

Napatingin siya sa akin.

"I'll decide after meeting her."

"Not because of the incident. But because I want to know who she is."

Ngumiti si Carmina.

"Understood, sir."

Tumayo na siya upang lumabas ng opisina.

Pagkasara ng p***o...

Muli kong tiningnan ang litrato ni Astrid Calista Mercado.

Blonde hair.

Matalim na tingin.

Mukhang hindi mahilig ngumiti.

At kung totoo ang report...

Matapang.

Very brave...

...or very reckless.

Either way...

Bukas, malalaman ko ang sagot.

At sa kung anong dahilan...

Pakiramdam kong hindi magiging ordinaryong interview ang naghihintay sa akin.

Tahimik kong ibinaba ang tablet sa ibabaw ng mesa.

Pero makalipas lang ang ilang segundo...

Muli ko rin itong kinuha.

May kung anong pumipigil sa akin na isara ang profile niya.

Hindi ko alam kung curiosity ba ito o simpleng paghanga sa maayos na pagkakagawa ng résumé.

I scrolled down once again.

Educational Background

Napataas ang kilay ko.

"Valedictorian?"

Elementary.

Valedictorian.

High school.

Valedictorian... again.

"Twice?"

Napabuntong-hininga ako.

"Impressive."

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Bachelor of Science in Business Administration...

Cum Laude.

Napangiti ako.

"So she's smart."

Hindi lang pala matapang.

Matalino rin.

Napatingin ako sa litrato niyang nasa kanang bahagi ng profile.

Mukha talaga siyang hindi approachable.

Parang isang tingin pa lang...

Kaya ka nang barahin.

I smiled to myself.

"I wonder if you're really like this..."

Nag-scroll pa ako.

Certificates.

Leadership awards.

Academic excellence.

Dean's Lister.

Best Research Presenter.

Outstanding Student Leader.

Halos mapuno ng achievements ang profile niya.

Hindi iyon ang inaasahan ko.

Most applicants usually filled their résumés with seminars.

She filled hers with accomplishments.

Napahilig ako sa swivel chair.

"Interesting..."

Napunta ang tingin ko sa work experience.

Hindi rin ganoon kahaba.

Pero consistent.

Magaganda ang evaluation.

No tardiness.

No absenteeism.

No disciplinary action.

Hanggang sa...

Last entry.

Employment Status: Terminated.

Napatigil ang daliri ko.

Isang incident lang.

Iisang incident ang sumira sa napakaganda niyang employment record.

Hindi ko maiwasang isipin...

How desperate must she have been?

Or...

How frightened?

Hindi ko pa rin alam ang buong kuwento.

At ayokong husgahan siya base lang sa isang report.

Sa loob ng walong taon bilang CEO...

Marami na akong natutunang isang bagay.

There are always two sides of every story.

Sometimes...

Even three.

I closed the file and rested both elbows on my desk.

"Academically excellent..."

"Clean employment record..."

"And brave enough to hit someone with her heels."

Bahagya akong natawa.

"What an unusual combination."

Muli kong sinulyapan ang oras.

8:17 P.M.

bukas akikilala ko na rin ang babaeng ilang beses ko nang binabalikan ang profile.

Hindi dahil kailangan ko lang ng secretary.

Kundi dahil...

Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming interviews...

May aplikanteng tunay na nakapukaw ng curiosity ko.

--

Pagkasara ng tablet, tumayo ako mula sa swivel chair at inayos ang manggas ng puti kong long sleeves.

I glanced at my watch.

8:41 A.M.

May ilang minuto pa bago dumating ang aplikanteng inirekomenda ni Alice.

Lumabas muna ako ng opisina upang kumustahin ang ilang department heads. Nakasanayan ko nang umikot sa bawat palapag tuwing umaga. Bukod sa gusto kong malaman ang progress ng bawat team, gusto ko ring personal na mabati ang mga empleyado.

Simple lang naman.

A good morning costs nothing.

Matapos ang halos dalawampung minuto, bumalik na rin ako sa executive floor.

Pagbukas ko ng p***o ng opisina...

May isang taong komportableng nakaupo sa sofa.

Naka-cross legs pa.

May hawak na tasa ng kape.

At abala sa pagbabasa ng isa sa mga librong nasa bookshelf ko.

Hindi ko na kailangang hulaan kung sino.

"Nicholas."

Hindi man lang siya nag-angat ng tingin.

"Morning."

"Ininom mo na naman ang kape ko."

"Hmm."

"Binawasan mo na naman ang koleksyon ko."

"One book won't hurt."

Napailing ako.

"That's the first edition."

"I know."

"Kaya nga ito ang binabasa ko."

Napabuntong-hininga na lang ako.

Si Nicholas Alejandro Montenegro.

Ang pinsan ko.

At ang Vice President ng Montenegro Holdings.

Kung may isang taong kayang pumasok sa opisina ko nang walang paalam...

Siya iyon.

Magkaedad lang kami, pero magkaibang-magkaiba ang personalidad namin.

Kung ako ang tahimik...

Siya ang madaldal.

Kung ako ang maayos...

Siya ang magulo.

Kung ako ang nag-iisip muna...

Siya ang kumikilos agad.

At kung ako ang umiiwas sa atensyon...

Siya naman ang kusang hinahanap iyon.

Sa madaling salita...

Kami ang eksaktong kabaligtaran ng isa't isa.

Isinabit ko ang suit jacket ko bago umupo sa swivel chair.

"What brings you here?"

Hindi pa rin siya nag-angat ng tingin sa libro.

"Nabasa ko ang email ni Alice."

"Hmm."

"So..."

Isinara niya ang libro at ngumisi.

"May bagong secretary ka."

"Temporary."

"Still."

Tumayo siya at lumapit sa mesa ko.

Inilapag niya ang libro saka naupo sa visitor's chair.

"I heard she's pretty."

Napataas ang kilay ko.

"Sino'ng nagsabi?"

"HR."

"Carmina talks too much."

"Actually..."

Napatawa siya.

"...hindi. May picture lang sa file."

Tumango ako.

"I've seen it."

"So?"

"So what?"

"Maganda ba?"

Napaisip ako.

"I suppose."

"I suppose?" Tumawa siya. "Lucien."

"What?"

"Normal na lalaki ka ba?"

Napakunot-noo ako. "I believe so."

"May nakita kang magandang babae. Tapos ang description mo..." Ginaya pa niya ang boses ko.

'I suppose.'"

Napailing ako."I was looking at her qualifications. Hindi sa mukha."

"Sure."

"I was."

Naningkit ang mga mata niya. "You're hopeless."

Napangiti na lang ako.

Hindi naman kasi ako sanay magbigay ng opinyon base sa hitsura ng tao.

Mas interesado akong malaman kung paano sila mag-isip.

Kung paano sila makitungo.

Kung paano sila magtrabaho.

Mas tumatagal ang mga iyon kaysa sa pisikal na anyo.

"By the way."

Napatingin ako sa kanya.

"I heard about her previous employment."

"So did I."

"She hit a client."

"I know."

"With heels."

"I know."

Nanahimik siya sandali bago ngumisi.

"I kind of admire her."

Napataas ang kilay ko.

"Why?"

"If the report is true..."

"...then she stood up for herself."

Tumango ako.

"My thoughts exactly."

"You're still interviewing her?"

"Of course."

"Good."

Bahagya siyang sumandal sa upuan. "At least hindi boring ang executive floor."

Napailing ako. "Hindi entertainment ang hinahanap natin."

"I know."

"I'm just saying." Humalukipkip siya. "Feeling ko.... interesting ang babaeng 'yan."

Hindi ko alam kung bakit...

Pero may kung anong nagsasabing tama siya.

Hindi pa man kami nagkikita...

Parang alam ko nang hindi magiging ordinaryo ang pagdating ni Astrid Calista Mercado sa Montenegro Holdings.

At marahil...

Hindi lang siya ang may mababago sa kompanyang ito.

Baka pati sa akin rin.