Chapter 4: Playing with Fire

“Good morning, Ms.Chloe . Mr. Alexander is already waiting for you inside.”

Ngumiti si Chloe sa receptionist bago pumasok sa conference room. Nasa loob na si Alexander., nakaupo sa dulo ng mahabang mesa habang may binabasang mga dokumento.

“Sorry, am I late?” tanong niya.

Napatingin ito sa relo. “Five minutes early, actually.”

“Then I guess I'm right on time.”

Napangiti si Alexander.. “You always have an answer for everything, don't you?”

“Only when necessary.”

Umupo si Chloe sa tabi nito at inilabas ang mga dokumentong inihanda niya. Sa totoo lang, ilang gabi niyang pinag-aralan ang bagong project ng kumpanya ni Alexander.. Isa itong malaking real estate development na posibleng magdala ng bilyon-bilyong kita, pero may ilang risk na hindi pa lubusang natutugunan ng management.

At iyon ang gusto niyang malaman.

Hindi sapat na makuha niya ang tiwala ni Alexander.. Kailangan niyang malaman kung saan mahina ang negosyo nito, kung sino ang mga taong nasa likod ng malalaking desisyon, at kung anong bahagi ng kumpanya ang pinakamadaling maapektuhan kapag dumating ang tamang panahon.

“So, you've reviewed the proposal?” tanong ni Alexander..

“Yes. And I have to say, it's an ambitious project.”

“That's the goal.”

“Pero may ilang bagay tayong kailangang pag-usapan.”

Inilapag ni Chloe ang isang dokumento sa harap nito.

“Your projected expenses are quite high, and the timeline is too optimistic. If there's a delay in the construction or a problem with the permits, the company could lose a significant amount of money.”

Napatingin si Alexander. sa dokumento. Ilang segundo siyang nagbasa bago muling tumingin sa kaniya.

“You noticed that?”

“Of course. I wouldn't invest in something I haven't studied properly.”

Napangiti ito nang bahagya.

“That's exactly why I wanted you involved.”

Sandaling natahimik si Chloe.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa o mainis. Ang lalaking minsang hindi man lang nagbigay sa kaniya ng pagkakataong patunayan ang sarili niya ay ngayon namang humahanga sa bawat opinyon niya.

Kung ganito ka lang sana noon, Alexander..

Pero agad niyang itinaboy ang naiisip.

Hindi siya naroon para alalahanin ang nakaraan.

Nandoon siya para tapusin ang sinimulan niya.

“I'm willing to invest in the project,” sabi niya.

Agad na nagliwanag ang mukha ni Alexander..

“Really?”

“Yes. But I have a few conditions.”

“I'm listening.”

“I want access to the project's financial reports, progress updates, and the meetings involving major decisions. If I'm investing my money, I need to know where it's going.”

Tumango si Alexander. nang walang pag-aalinlangan.

“That's reasonable. I'll have my team prepare everything.”

Ngumiti si Chloe.

“Then I guess we have a deal.”

Nagkamay sila sa ibabaw ng mesa.

Sa paningin ni Alexander., isa itong magandang simula ng kanilang partnership.

Pero sa isip ni Chloe, iyon ang unang hakbang para makapasok siya sa mismong puso ng negosyo nito.

And once she knew everything she needed to know, she would decide what to do next.

Lumipas ang mga araw, at naging mas madalas ang pagkikita nina Chloe  at Alexander..

Sa una, puro trabaho lang ang pinag-uusapan nila. Meetings, financial reports, business strategies, at kung anu-ano pang detalye tungkol sa project.

Pero habang tumatagal, unti-unting nagbabago ang mga usapan nila.

Minsan, pagkatapos ng meeting, inaanyayahan siya ni Alexander. na kumain sa labas. May mga pagkakataon ding tatawag ito para tanungin kung kumain na ba siya o kung nakauwi na ba siya nang maayos.

At ang pinakanakakagulat sa lahat, nagsimula na itong magkuwento tungkol sa sarili nito.

“Do you ever get tired of working?” tanong ni Alexander. isang gabi habang nasa restaurant sila.

Napatawa si Chloe.

“That's a funny question coming from you.”

“I'm serious.”

“Of course I get tired. I'm human, after all.”

“Then why do you keep pushing yourself?”

Saglit siyang natahimik.

Dahil iyon ang tanging paraan para hindi niya maramdaman ang sakit.

Dahil bawat oras na ginugol niya sa pagtatrabaho ay oras na hindi niya kailangang isipin ang batang hindi niya man lang nayakap.

Pero hindi niya iyon maaaring sabihin kay Alexander..

“Because I have goals I want to achieve,” sagot niya sa halip.

“Like what?”

Tiningnan niya ito nang diretso.

“To build something no one can ever take away from me.”

Hindi agad nakasagot si Alexander.. May kung anong lungkot sa mga mata ni Chloe na hindi niya maintindihan.

“Someone hurt you before, didn't they?” tanong nito.

Napatigil ang kamay ni Chloe sa paghawak ng baso.

For a moment, she thought about telling him everything. Kung paano siya inakusahan, kung paano siya iniwan, at kung paano niya muntik nang ikamatay ang pagtataksil nito.

Pero hindi.

Hindi pa ngayon.

“Everyone has a past, Alexander..”

“I know. But that doesn't mean you have to carry everything alone.”

Napatingin siya rito.

Ang mga salitang iyon.

Napakasimple, pero tumama sa isang bahagi ng puso niyang matagal na niyang pilit isinasara.

Ilang taon niyang hiniling na sana ay may magsabi sa kaniya ng ganoon. Na sana ay may isang taong makikinig sa kaniya nang hindi siya hinuhusgahan.

Pero nang kailangan niya iyon, si Alexander. mismo ang tumangging makinig.

Kaya bakit ngayon, ngayong hindi na niya kailangan ang tulong nito, saka naman ito nagiging mabait?

“I'm fine,” sagot niya, pilit na ngumiti. “I learned how to take care of myself.”

Tinitigan siya ni Alexander. nang ilang sandali.

“Still, you don't always have to be strong.”

Hindi na nakasagot si Chloe.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, gusto niyang maniwala sa mga salitang iyon.

At iyon ang kinatatakutan niya.

Isang Sabado ng hapon, nakatanggap si Chloe ng tawag mula kayAlexander..

“Are you busy today?” tanong nito.

“Why?”

“I was thinking we could spend some time together. No meetings, no documents, no business talk.”

Napakunot ang noo niya.

“Are you asking me out, Mr.Alexander. Sterling?”

Narinig niya ang mahinang pagtawa nito sa kabilang linya.

“Would that be a problem?”

“Depends. Do you usually invite your business partners out on weekends?”

“Only the ones I enjoy spending time with.”

Saglit na natahimik si Chloe.

Hindi niya inaasahang maririnig iyon mula rito.

Part of her wanted to refuse. Mas ligtas kung pananatilihin nilang propesyonal ang lahat. Mas madali niyang maaalala ang tunay niyang dahilan kung bakit siya bumalik.

Pero kung tatanggihan niya ito, baka mawalan siya ng pagkakataong mas makilala pa ang lalaki.

“Fine,” sagot niya. “But I'm choosing the place.”

“Deal.”

Nang matapos ang tawag, napahinga nang malalim si Chloe.

“What's happening to you?” bulong niya sa sarili.

Hindi na niya alam kung alin ang mas mahirap: ang magkunwaring wala siyang nararamdaman o ang tanggapin na may bahagi pa rin sa kaniyang gustong makasama siAlexander..

Dinala niya ito sa isang maliit na café na malayo sa mga mamahaling restaurant na madalas nitong puntahan.

Simple lang ang lugar. May mga kahoy na mesa, malambot na ilaw, at tahimik na musikang tumutugtog sa background.

“This is different,” komento ni Alexander. habang tumitingin sa paligid.

“Is that a bad thing?”

“No. I like it.”

Umupo sila sa tabi ng bintana at umorder ng kape at pagkain.

Habang naghihintay, napansin ni Chloena tahimik na nakatingin sa kaniya si Alexander..

“What?” tanong niya.

“Nothing.”

“Then why are you staring?”

Umiling ito at napangiti.

“I just realized that I haven't enjoyed a simple afternoon like this in a long time.”

Bahagyang lumambot ang mukha niChloe.

Dati, mahilig silang pumunta sa mga simpleng café. Kahit gaano ka-busy si Alexander.L, kapag may pagkakataon, dinadala siya nito sa mga lugar kung saan walang nakakakilala sa kanila.

Noong panahong iyon, hindi mahalaga kung gaano kamahal ang pagkain o kung gaano karangya ang lugar.

Ang mahalaga, magkasama sila.

“Maybe you should do this more often,” sabi niya.

“Maybe I should.”

Nagpatuloy sila sa pag-uusap hanggang sa hindi nila namalayang ilang oras na pala ang lumipas.

Natawa si Alexander. nang ikuwento niChloe ang isang nakakatawang karanasan niya sa isang business trip. At nang mapansin nitong may kaunting foam sa gilid ng labi ni Chloe, iniabot nito ang isang tissue.

“Here.”

“Thanks.”

Isang maliit na kilos lang iyon.

Pero sapat na para bumalik sa isip niChloe ang mga alaala ng kanilang pagsasama.

Ang mga gabing hinihintay siya ni Alexander. sa hapag-kainan. Ang mga umagang hinahanda nito ang kaniyang paboritong kape. Ang mga araw na pakiramdam niya ay siya ang pinakamamahal na babae sa mundo.

Biglang nawala ang ngiti niya.

Napansin iyon ni Alexander..

“Hey, are you okay?”

Tumango siya.

“Yeah. I just remembered something.”

“Something good?”

Tumingin siya sa lalaki.

“Something I thought I'd already forgotten.”

Hindi na nagtanong si Alexander., pero hindi rin niya inalis ang tingin dito.

At sa sandaling iyon, may kakaibang paghila sa pagitan nila na hindi maipaliwanag ng alinman sa dalawa.

Pag-uwi niChloe nang gabing iyon, nadatnan niya si Madam Elena sa sala.

“Late ka na, anak.”

“Sorry, Mom. I went out with Alexander..”

Hindi agad nagsalita ang matanda. Tiningnan lang niya ang mukha niChloe, na para bang may hinahanap siyang sagot.

“And how did it go?”

“Fine. We talked, had dinner, and that's it.”

“Is that really all?”

Napabuntong-hininga siChloe.

“Mom…”

“I'm not judging you, anak. I just want you to be honest with yourself.”

Umupo siChloe sa sofa at hinubad ang kaniyang heels.

“I know what I'm doing.”

“Do you?” mahinahong tanong ni Madam Elena. “Because from where I'm standing, it looks like you're slowly letting him back into your life.”

Umiling siChloe.

“I'm only getting close to him because I need to know more about his business.”

“And what about your heart?”

Hindi nakasagot si Chloe.

Dahil iyon ang tanong na pilit niyang iniiwasan.

Paano kung hindi lang negosyo ang unti-unti niyang binubuksan kay Alexander?

Paano kung habang hinahanap niya ang mga kahinaan nito, natutuklasan din niyang may mga bahagi pa rin sa lalaking iyon na hindi niya kayang kamuhian?

“I'm not going to forget what he did to me,” mahina niyang sabi.

Lumapit si Madam Elena at hinaplos ang buhok niya.

“I hope you don't forget yourself in the process, either.”

Pagkaalis ng matanda, nanatiling nakaupo si Chloe sa sala.

Kinuha niya ang cellphone niya at nakita ang isang bagong mensahe mula kay Alexander..

I had a great time today. Let's do it again soon.

Matagal niyang tinitigan ang screen.

Pagkatapos, nag-type siya ng maikling sagot.

Maybe next weekend.

Ibinaba niya ang cellphone at ipinikit ang mga mata.

Hindi niya alam kung ano ang mas nakakatakot: ang posibilidad na tuluyan niyang mapabagsak si Alexander., o ang posibilidad na bago niya pa magawa iyon, muli na naman niyang mahalin ang lalaki.

Dahil sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging mahirap ang pagtatago sa likod ng kaniyang bagong pagkatao.

At habang si Alexander. ay unti-unting nahuhulog sa babaeng kilala niya bilang Chloe, hindi nito alam na ang babaeng iyon ay may dalang limang taong sakit at mga tanong na hindi pa nasasagot.

Hindi nito alam na bawat ngiti, bawat halakhak, at bawat sandaling magkasama sila ay may kapalit na pakikipaglaban sa sarili ni Chloe.

At higit sa lahat, hindi nito alam na ang babaeng inaasam nitong makasama muli ay ang mismong babaeng minsan nitong iniwang wasak.