Chapter 6

Pagkababa mula sa maternity ward, bumalik si Sophia sa kanyang opisina para kunin ang ilan sa kanyang mga personal na gamit. Habang papalapit siya sa elevator, nakasalubong niya si Chloe.

"Dr. Sophia," sabi ni Chloe na may malawak na ngiti na hindi maitago ang pang-aasar sa kanyang mga mata, "Now you can finally get some proper rest. No more getting up early for work, and no more worrying about whether drinking at night will affect your shift the next day." Dala-dala pa rin nito ang galit dahil sa pambabara sa kanya ni Sophia kagabi.

Kaninang umaga, nakita niya ang mensahe sa group chat ng ospital na ang suspendido na si Sophia mula sa Department of Traditional Chinese Medicine dahil sa gulong ginawa ng pamilya ng pasyente.

Tuwang-tuwa siya. Sino ang nakakaalam? Sa loob ng ilang araw, baka mapilitan pa si Sophia na tuluyang umalis sa ospital. Ang isip pa lang niyon ay napakasaya na para sa kanya. Ang galit na nararamdaman ni Chloe ay agad na napalitan ng katuwaan na hindi niya maikaila.

Tiningnan naman ito nang kalmado ni Sophia. "If you're really in charge of the hospital," kalmado niyang sagot, "Then don't hesitate to seek treatment when you're sick."

Pumikit si Chloe. "What did you say?"

Ngumiti ng bahagya si Sophia. "Oh... if you can't even recognize sarcasm, then perhaps the problem isn't with your hearing."

Sa sandaling iyon, nagbukas ang p***o ng elevator. Nang walang llingon-lingon, pumasok si Sophia sa loob kasama ang iba pang nagaabang na pasahero.

Nakatayo lang si Chloe doon, habang nakakuyom ang mga kamay hanggang sa mamuti ang mga dulo ng kanyang daliri. Gusto niya sanang ipahiya si Sophia, pero siya ulit ang napahiya.

Kahit ganoon, nang maisip niya ang pagkasuspende ni Sophia—at ang katotohanang humihingi ng kabayaran ang pamilya ng pasyente—mabilis na bumuti ang kanyang pakiramdam.

Nagmura siya ng mahina. "Keep pretending to be tough. We'll see how long you can hold out."

Tumalikod siya at pumasok sa kabilang elevator. Bago pa man magsara ang p***o, mabilis niyang inilabas ang kanyang telepono at nagpadala ng mensahe kay Olivia.

(Cloe)  “Olivia! Great news! Sophia got into trouble with a patient's family and has already been suspended by the hospital!” 

 

Samantala sa kabilang panig ni Sophia ay tahimik lang siyang naglalakad patungo sa opisina. Wala nang gaanong gamit siya roon sa kanyang opisina. Ang pangunahing dahilan ng pagbalik niya ay para kunin ang espesyal na gamot na ipinadala ng kanyang kaibigan mula sa ibang bansa. Gamot iyon para sa puso ng kanyang lolo. Iniwan niya iyon sa drawer ng kanyang desk at hindi pa nagkakaroon ng pagkakataong maiuwi.

Nang makarating siya sa p***o ng opisina, narinig niya ang seryosong boses ng department director sa loob. Kinausap nito ang iba pang mga doktor sa departamento.

"You're all licensed physicians. Never use questionable techniques you've learned elsewhere on patients. If something goes wrong, you won't just ruin your own careers—you'll disgrace the entire department. Our Department of Traditional Chinese Medicine is already marginalized within the hospital. If another incident like this happens, patients will lose confidence in all of us. This isn't just about one person's reputation."

Matagal na nakatayo nang tahimik si Sophia sa labas. Pagkatapos, dahan-dahan siyang tumalikod at naglakad patungo sa isang upuan sa dulo ng hallway. Kung ang sarili niyang pamilya ay kaya siyang itakwil... paano pa kaya ang mga kasamahan sa trabaho na ang sariling interes ang nakataya?

Naiintindihan niya ang posisyon ng department director. Ginagamit lang nito ang nangyari sa kanya para magbigay ng babala sa iba. Naiintindihan niya, pero hindi ibig sabihin non ay hindi masakit.

Ang sakit ay hindi nagmumula sa pagiging biktima ng paratang o sa pagiging mali ang pagka intindi sa kanya. Nagmumula iyon sa narinig niya na ang kaalaman sa medisina na inialay ng kanyang lolo sa buong buhay nito ay itinuturing lang na unorthodox methods. 

Maraming buhay ang iniligtas ng kanyang lolo. Pero dahil hindi ito nagtatrabaho sa isang sikat na ospital... ang lahat ng pinaghirapan nitong ituro ay napakadaling hamakin ng iba.

Iyon ang katotohanan ng mundo. Nirerespeto ng mga tao ang posisyon o kasuotan bago nila irespeto ang tao. Kapag wala kang tamang lisensya o posisyon, kahit gaano ka pa ka galing na doktor, magkakaroon at magkakaroon pa rin ng mga taong magdududa at magmamaliit sa iyo.

"Dr. Sophia." Isang mahinang boses ang pumutol sa kanyang iniisip. Dahan-dahang lumapit ang nurse na si Nicky.  "The department director has left."

Bumalik sa sarili si Sophia. "Thank you."

"You're welcome!" mabilis na kaway ni Nicky. "My mother always says you're the best doctor she's ever met. Ever since you treated her leg with acupuncture, her old condition has never come back. I'm sure the hospital will clear your name."

Umapaw ang init sa puso ni Sophia. "Thank you." Narealize niya na hindi lahat ng tao sa mundong ito ay walang puso o malamig.  Bumalik siya sa kanyang opisina, kinuha ang kanyang mga gamit, at lumabas na ng ospital. 

Sampung minutong lakad lang ang layo ng kanyang apartment. Habang naglalakad, binagalan niya ang kanyang hakbang at tinawagan ang numero ng kanyang lolo.

Noong bata pa siya, abala ang kanyang mga magulang sa trabaho, kaya karamihan ng kanyang kabataan ay ginugol niya sa bahay ng kanyang lolo sa isang nayon sa labas ng lungsod. Ang kanyang lolo ay isang iginagalang na doktor ng traditional Chinese medicine. Lumaki siyang sumusunod dito sa mga hardin ng halaman, natututo na kilalanin ang mga halamang gamot, pinapanood itong kumuha ng pulse, mag-acupuncture, at gumamot ng mga pasyente. Nang dumating ang oras para mag-apply sa unibersidad, hindi siya nag-atubili kahit isang segundo. Pinili niyang mag-aral ng traditional Chinese medicine.

Ilang ring ang nangyari at agad na sinagot ang telepono. Ang mainit at masayang tawa ng kanyang lolo ay narinig sa kabilang linya.

"Let Grandpa guess. Calling me at this hour... Have you run into another difficult case and come to ask for advice?" 

Sa oras na ito ng araw, karaniwang nag-aasikaso ng mga pasyente si Sophia. Pigil ang mga emosyong bumabalot sa kanya, nakipag kwentuhan siya tungkol sa dalawang kaso bago kaswal na nagtanong,

"Grandpa... You've saved so many people in your life. But not everyone appreciates it. Have you ever regretted it?"

May narinig na mahinang tunog habang inaayos nito ang mga halamang gamot. Pagkatapos ay dahan-dahan itong sumagot, "Of course I have. Back then, I'd grumble to myself."

'If I'd known they were going to be so ungrateful, I wouldn't have saved them.'

"But the next time someone came asking for help... I'd already forgotten everything I'd said. I suppose that's what people mean when they say, 'Out of sight, out of mind.'"

Nakarating na pala si Sophia sa pasukan ng kanyang apartment complex. Tumigil siya sa ilalim ng isang malaking puno sa maliit na bakuran. Habang nakikinig sa pamilyar na boses ng kanyang lolo, ang gulo sa kanyang puso ay dahan-dahang kumalma.

"You know," pagpapatuloy ng kanyang lolo, "That's exactly why I never wanted you to become a doctor. It's hard work. It's exhausting. And if you meet someone without a conscience... they'll make your life miserable."

Hindi napigilan ni Sophia ang tumawa. Talagang kilalang-kilala siya ng kanyang lolo. Noong bata pa siya at gusto ng sumuko—maging sa pagpasa ng mga halamang gamot o pag-aaral ng mga acupuncture point—palagi siyang ginaganyak nito sa ganitong paraan.

"You only have yourself to blame," biro niya. "You're the one who led me down this path. It's far too late to regret it now. I'll come visit you this weekend. And don't forget to take the medicine I'm bringing. You always tell patients to follow the doctor's instructions. Now I'm the doctor, so you'll have to listen to Dr. Sophia."

Isang tawag ang narinig niya sa kabilang linya bago ito nagsalita, "All right, all right. I'll listen to whatever Dr. Sophia says. Now hurry back to work. Don't worry about this old man."

Pagkatapos ibaba ang tawag, dahan-dahang huminga ng malalim si Sophia. Kasabay niyon, tila nawala ang karamihan ng bigat sa kanyang dibdib. Ang sikat ng araw sa pagitan ng mga dahon ay nagbigay sa kanya ng mainit na pakiramdam. Ang liwanag ay nagbalik ng kaunting lakas na akala niya ay nawala na sa kanya.

Kahit ano pa ang mangyari... hindi siya susuko. Kahit pa ang ama niya ang haharapin.