Chapter 5

Kinabukasan ng umaga, kahit halos wala siyang masyadong tulog ay dumating pa din siya sa ospital ng tamang oras. Pagkatapos niyang magpalit ng kanyang puting coat ay lalabas pa lamang siya ng may iilang tao na naglalakad sa hallway patungo sa kanya. At ang nangunguna sa grupo ay isang lalaki na may katandaan na at namumula ang mata sa sobrang galit.

Paglapit sa kanya ay mabilis nitong hinawakan ang collar ng kanyang white coat. “Ikaw ba si Dr. Sophia?” tanong nito, “Wala kang awa! Maayos pa si Mama ng pumunta siya sayo. Pero pagkatapos mong itusok ang ilang mga acupuncture needles sa kanya ay hindi na siya nakakagalaw pa! Wala kang awa! Manloloko ka!”

Marami na ang mga pasyente ang naghihintay sa labas, para sa kanilang acupunture. Ngunit ng marinig ang gulo ay agad na napatingin ang lahat.

Naging mabilis ang paghinga ni Sophia ng hawakan ng lalaki ang kanyang damit, pero pinilit niyang maging kalmado. Gamit ang buo niyang lakas ay inalis agad niya ang kamay ng lalaki sa kanyang damit kung saan ito kumapit. "Sir, please huminahon kayo. Sinusuri ko ng mabuti ang nararamdaman nila bago ako magsagawa ng acupuncture. Both the treatment and the acupuncture points were appropriate. Acupuncture could not possibly cause paralysis. Baka may hindi lang pagkakaintndihan?”

“Baka may isang hindi pagkakaintindihan lang?” ngumisi ito bago nagpatuloy, “Nakahiga na lang si Mama ngayon at hindi makagalaw, tapos ngayon dene-deny mo ang respinsibilidad mo?”

Ang babaeng nasa likuran nito ay bigla na lang umiyak ng malakas at mabilis din na sumugod para hablutin ang buhok ni Sophia. “Anong ibig mong sabihin? Anong isang hindi pagkakaintindihan lang? Matapos mo siyang turukan ay nahimatay siya at hindi na magawang makagalaw! Isa kang manloloko! Sinungaling at napaka-salbahe mo! Tinuturing mong walang halaga ang buhay ng mga tao!”

Mabilis na umiwas si Sophia, kahit hindi siya nahawakan sa buhok, natanggal naman ang isang swallowed button ng kanyang puting coat. Kahit ganun ay nanatiling kalmado ang kanyang mukha at walang bakas ng takot ang kanyang mga mata.

Habang tinignan niya ang nagwawala na pamilya sa harapan niya ay nakaramdam si Sophia ng lamig sa kanyang buong pagkatao. Halatang pinaghandaan ito at pinlano ang ang gulo, para igipit siya at wag bigyan ng pagkakataon na ipagtanggol ang sarili. “Kung may maipapakita kayong ibidensya na nakagawa ako ng mali,” matapang na sabi ni Sophia, “Ipakita niyo sakin, dahil wala akong problema na ayusin ito sa korte.”

Ang babae ay inilibot ang mata bago sumigaw, “Kayong lahat! Tignan niyo ang tinatawag na doktor na ito!” Malakas na sigaw nito habang nakatitig aa mga tao. “Hindi na makagalaw ang mama ko, tapos ngayon ay ayaw niya pa ring aminin! Paano naman magkaroon ng totoong kakayahan sa medisina ang tulad niya?”

Dahil sa kaguluhan ay mabilis na dumating ang department director at ilang kasamahan na doktor. Seryoso ang mukha ng director habang sinama si Sophia sa loob ng opisina.

Nang masarado ang p***o ay agad na bumuntong-hininga ito, “Dr. Sophia, ang pasyente ay patuloy pa ring inobserbahan sa ICU. The preliminary diagnosis is acute spinal cord injury, resulting in paralysis of both lower limbs. The family is extremely emotional, they've already reported the matter to the hospital admisnistration and contacted the media. To minimize the impact on the hospital, the administration has decided to suspend you temporarily while the investigation is still going.”

Suspended?” Tinitigan ito ni Sophia ng hindi makapaniwala, habang bahagyang nanginginig ang mga dulo ng daliri. "Director, I didn't do anything wrong. Acupuncture could never produce that kind of injury, someone has deliberately framed me.”

"I know you feel wronged," walang nagagawa na sabi ng director at bumuntong-hininga nalang,"But this matter can't be resolved overnight. The patient's family insists you're responsible, and the hospital is under tremendous pressure. Take a few days off. Once the investigation is complete, the hospital will make a final decision."

Lumabas si Sophia sa opisina na parang binuhusan ng malamig na tubig, bukod sa ama niyang si Peter ay wala na siyang maisip na iba na may kakayahan na gumawa nito. Naalalala niya ang naging banta nito kagabi, at hindi niya akalain na para lang kay Olivia ay kayang sirain ng sarili niyang ama ang kanyang pangalan at career.

Pigil ang galit ay tinawagan ni Sophia ang isang nurse na kilala niya at palihim na nagtanong kung bakit na admit si Olivia sa ospital. Mabilis namang nasagot ng nurse ang tanong niya, na-hospitalize nga si Olvia sa emergency deoartment kagabi at hindi rin ordinaryong kwato ito nanatilo kundi si maternity ward.

Ang unang tanong sa isip ni Sophia ay kung bakit ito nasa maternity ward? Buntis ba ito?

Nang malaman ang room number nito mula sa nurse starion ay mabilis na naglakad si Sophia patungo sa kwarto, ngunit bago pa man siya makaratong sa kwarto ay rinig na rinig niya na ang masayang usapan mula sa loob.

Ang unang narinig niya ang malambing na boses ni Lilian, “Olivia, kumusta na ang pakiramdam mo? Sabi ng doktor ay hindi stable ang pagbubuntis mo, kailangan mo ng maraming pahings at hindi ka pwedeng ma-stress sa mga nakapaligid sayo.”

"I know Mama,” mahinang sagot ni Olivis, “Para sa baby, lalayo na ako sa kapatid ko simula ngayon.”

“If she dares bully you again, sabihin mo kay Papa okay?” Galit ka sabi ni Peter, ang ama ni Sophia. “If she dares mistreat my daughter again, I'll deak with her myself. Mukhang hindi na siya mapipigilan, kung hindi ko siya tuturuan ng leksyon, Iisipin niya na magagawa niya na ang gusto niya sa pamilya natin.”

Mabilis na itinulak ni Sophia ang p***o at tumingin sa kanyang ama ng diretso.

Nang makita siya ni Peter ay agad na dumilim ang mukha nito habang nakamasid sa kanya. “So, you acted so tough last night. Ano ang ipinunta mo ngayon dito?”

“Did you hire those people?” malamig ang kanyang boses habang matalim na nakatitig sa kanyang ama.

Mabilis namang lumapit at ngumiti ng pilit si Lilian, “Sophia hindi mo naintindihan ang papa mo, hindi niya gagawin yan.”

Alam ni Sophia na mahirap talaga paniwalaan yon, dahil sinong ama na gagawin yon sa sariling anak? Pero iba ang sitwasyon ni Sophia.

Bumaling naman si Sophia kay Lilian, “Interesting, kahit ang mga doktor at nurse sa maternity ward ay hindi alam kung ano ang nangyayari ngayong umaga. So paano niyo agad nalaman?”

Bigla namang hindi magawang magsalita ni Lilian, ang dating maunawain at masunurin na si Sophia ay mahirap na ngayong kontrolin. Dahil nandon naman si Peter, yumuko na lamang siya at tahimik na nagbabalat ng mansanas para kay Olivia.

Galit na sumigaw si Peter, “I haven't even settled yesterday's score with you yet! Sinadya mong ginalit si Olivia. Kung hindi, dadalhin ba siya ng mabilisan dito sa ospital, dahil sa pananakit ng tiyan sa kalagitnaan ng gabi? Dinadala niya ang anak ng pamilyang Silvestre! Kapag may nangyari sa kanya o sa bata, sinasabi ko Sophia. Pqgbabayarin kita.”

Natawa ng mahina at may tunog pang-aasar si Sophia, “So kaya mo ako tinawagan sa kalagitnaan ng gabi? Gusto mong pumunta ako rito at humingi ng tawad kay Olivia?”

"Hindi ba't dapat kang humingi ng tawad sa kanya?!” Sigaw ni Peter.

Hindi napigilang matawa ulit si Sophia at mas lalong naging tunog pang-aasar ito. “Peter Lucero, you bribed a patient's family to frame me, para lang protektahan si Olivia? Wala ka na bang natitirang konsensya?”

“How dare you!” Nanggagalaiti na sigaw nito at sobrang pula ng mukha, “Hindi mo na ako tinatawag na Papa! Tapos inaakusahan mo akong pinagbintangan kita? Kitang-kita naman na ang sarili mo na walang kakayahan ang naging dahilan kaya naparalisado ang pasyente! Tapos ngayon, sinusubukan mo pang isisi sa akin ang lahat? Sophia, tandaan mo ito kapag may nangyari kay Olivia. Hindi ka patatawarin ng pamilyang Silvestre, ginagawa ko ito para sa ikabubuti mo!”

“My own good?” Sobrang lamig ng boses ni Sophia, ang matinding galit lang sa kanyang maya ang nagpapakita ng tunay na nararamdaman niya, “Kailangan ko bang magpasalamat sayo dahio dyan? Simula ng pinagbantaan na sirain mo ang career ko kagabi, hindi ko na iniisip na ituturing mo pa akong anak mo. Pwede mong protektahan si Olivia kung gusto mo, pero wag mong isisi sa akin ang lahat ng krimen. Dahil wala akong utang na loob sa mga Lucero at mas lalong wala akong utang na loob kay Olivia.”

Nanginginig sa sobrang galit si Peter at biglang itinaas ang kamay para sampalin si Sophia.

Mabilis at walang kahirap-hirap na umiwas si Sophia. "You'd better not touch me. I'm already under investigation. If anything happens to me now, the media will only pay even more attention. If you truly care about Olivia and the child she's carrying... you'd better pray nothing happens to me." Nang walang lingon-lingon, tumalikod si Sophia at lumabas ng kwarto.

"How dare you to threaten me!" Ang galit na sigaw ni Peter ay yumanig sa buong hallway habang malakas na nagsara ang p***o.

.

Samantala habang naglalakad siya palayo ng hindi lumilingon ay di man lang niya napansin ang isang lalaking nakasuot ng mamahalin na suit at may gold-rimmed na salamin na dumaan sa tabi niya sa corridor.

Pinanood siya nitong mawala sa kanto bago palihim na inilabas ang selpon. "Chairman," magalang nitong sabi sa kabilang linya, "I just saw Dr. Sophia."