CHAPTER 3

Napakalamig ng tingin ni Oliver habang nakatingin kay Nancy.

"Akala ko ba ako lang ang ginulo mo noon?"

Napakurap si Nancy.

Sa tabi nila ay napakamot na lamang sa ulo si Dr. Adrian, ang matalik na kaibigan ni Oliber at direktor ng pribadong ospital ng pamilya Mendoza sa Tagaytay.

"Hoy, Oliver, huwag mo namang gawing interrogation room ang ospital ko."

Ngumiti si Nancy at itinaas ang dalawang kamay na parang sumusuko.

"Wala kaming relasyon noon, Doc. Inosente ako."

Bahagyang lumapit siya kay Oliver at pabulong na nagsalita.

"Magkaibigan pala kayo?"

Isang hibla ng buhok niya ang dumampi sa dibdib ng lalaki.

Agad na umiwas ng tingin si Oliver.

"Lumayo ka sa akin."

Sa halip na mainis ay napangiti lamang si Nancy.

"Kung alam ko lang noon na kaibigan mo siya, ikaw na sana ang niligawan ko."

Hindi siya pinansin ni Oliver.

Napailing si Adrian.

"Pwede bang unahin muna natin ang test bago ang love story?"

Doon lamang napagtanto ni Nancy na pagmamay-ari pala ng pamilya Mendoza ang ospital.

Kaya pala dito siya dinala ni Oliver.

Hindi siya nito pinaniniwalaan.

Sa totoo lang, mukhang wala itong pinagkakatiwalaan kahit sino.

Nang ilabas ng nurse ang hiringgilya, agad niyang iniabot ang kanyang braso.

Mula sa gilid ng kanyang mata ay nakita niyang ganoon din ang ginawa ni Oliver.

Maputi ang balat nito at malinaw ang mga ugat sa kanyang braso.

Ngunit may napansin siyang mga lumang peklat.

Mga bakas ng sugat na matagal nang naghilom.

Hindi iyon mukhang aksidente.

Parang mga marka ng isang nakaraan na pilit itinatago.

Paano nagkaroon ng ganoong mga sugat ang isang lalaking ipinanganak na may gintong kutsara sa bibig?

"Aray!"

Napapikit si Nancy nang tumama ang karayom sa kanyang balat.

Napangiwi siya at agad na umiwas ng tingin.

Napatingin si Oliver sa kanya bago bahagyang ngumisi.

"Takot pala sa injection."

Hindi na siya nagsalita pa.

Makalipas ang ilang minuto ay natapos ang blood extraction.

"Gaano katagal ang resulta?" tanong ni Oliver habang inaayos ang manggas ng kanyang mamahaling polo.

"Mga isang oras," sagot ni Adrian.

Umupo si Oliver sa bench sa hallway at ipinikit ang mga mata.

Maya-maya ay tumunog ang cellphone ni Nancy.

Ang ama niya.

"Nancy umuwi ka na. Hindi magandang tao si Oliver Mendoza. Hahanap ako ng paraan para maisalba ang kumpanya."

Napatingin siya sa lalaking nakaupo sa malayo.

"Dad, ayos lang ako. Konting oras pa at uuwi rin ako."

Pagkababa niya ng tawag ay sunod-sunod namang tumawag ang kanyang ina, ang kanilang abogado, at maging ang kanilang matagal nang katiwala sa bahay.

Lahat sila ay iisa ang sinasabi.

Umuwi na siya.

Napamulat si Oliver dahil sa sunod-sunod na ringtone.

Hindi niya alam kung bakit, pero tila may kakaibang bigat sa bawat tawag na natatanggap ng babae.

Biglang bumukas ang p***o ng laboratoryo.

Lumabas si Adrain habang hawak ang resulta.

May kakaibang ekspresyon sa mukha nito.

"Congratulations, Oliver."

Tumayo si Oliver.

"Magiging ama ka na."

Parang huminto ang oras.

Napalingon si Nancy.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Agad na inagaw ni Oliver ang papel mula sa kamay ni Adrian.

Mahigpit ang pagkakahawak niya rito.

Parang hindi siya makapaniwala.

Ngumiti si Nancy.

"Naniniwala ka na ba ngayon na hindi ako nagsisinungaling?"

Tahimik lamang si Oliver.

Sa unang pagkakataon, nakita niyang may emosyon sa malamig na mukha nito.

Lumapit siya.

"Tara na."

Napakunot-noo si Oliver.

"Saan?"

"Sa city hall."

Napatigil ang lalaki.

"Para sa marriage license, siyempre. Ayaw mo naman sigurong lumaking walang ama ang anak mo."

Nanigas ang ekspresyon ni Oliver.

"Sino ang nagsabing hahayaan kong maisilang siya?"

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ni Nancy.

"Ano?"

"Kung buntis ka nga, mabuti pang tapusin na natin ito habang maaga pa."

Tahimik ang buong hallway.

Maging si Adrian ay natigilan.

"Oliver..."

"Adrian, ayusin mo ang schedule."

Hindi makapaniwala si Nancy sa narinig.

"Anak mo ito."

"At ano ngayon?"

Napalunok siya.

"Handa mong alisin ang sarili mong anak?"

Tahimik na tumitig si Oliver sa kanya.

Parang walang anumang emosyon sa kanyang mga mata.

Napatawa si Nancy.

Pero walang saya sa tawang iyon.

"Magaling."

Tumango siya.

"Kung ayaw mo, ayoko rin."

Nagulat si Adrain.

"Nancy, huwag kang magdesisyon nang padalos-dalos."

"Okay lang, Doc."

Tumingin siya kay Oliver.

"Kung ang ama niya ay isang lalaking kayang talikuran ang sarili niyang anak, baka mas mabuti pang huwag na lang talaga siyang isilang."

Biglang bumigat ang hangin sa paligid.

Kahit si Adrain ay napatingin kay Oliver.

Alam niyang delikado ang sinabi ni Nancy.

Ngunit hindi man lang kumurap si Oliver.

Sa halip ay malamig lamang itong tumitig sa kanya.

Huminga nang malalim si Nancy.

"Sige."

Iniabot niya ang kanyang kamay.

"Pero may kondisyon."

Napataas ang kilay ni Oliver

"Isang bilyong piso."

Napasinghap si Adrain.

"Isang bilyon?!"

"Tama naman, hindi ba?"

Diretso siyang tumingin kay Oliver.

"Kung gusto mong mawala ang problemang ito, may kapalit."

Napangisi ang lalaki.

"Hindi ka na nagpapanggap ngayon."

"Tungkol saan?"

"Gusto mong iligtas ang kumpanya ng pamilya mo."

Sandaling natahimik si Nancy.

Pagkatapos ay ngumiti siya.

"Mahusay ang intelligence network mo, Mr. Mendoza."

"Lubog sa utang ang Manalo Group at eksakto namang lumapit ka sa akin."

Nagkibit-balikat siya.

"Hindi naman mahirap pagdugtungin ang mga piraso."

Tumango si Nancy.

"Tama ka."

Diretso niyang sinalubong ang tingin nito.

"Hindi ko kailangang pakasalan ka."

"At hindi ko rin pangarap na maging asawa mo."

"Pero kung ipipilit mong alisin ko ang batang ito, isang bilyon ang kabayaran."

Napabuntong-hininga si Adrian.

"Pareho kayong talo diyan."

Tahimik si Oliver

Pagkatapos ay nagsalita siya.

"Paano kung pakasalan kita?"

Napakurap si Nancy.

"Isang bilyon pa rin."

Napangiti si Oliver.

"Magbabayad ako para sa kasal at magbabayad din ako para sa problema."

"Talagang marunong kang makipagnegosasyon."

Hindi natinag si Nancy.

"Para sa isang tulad mo, maliit na halaga lang ang isang bilyon."

"Para sa iyo, hindi."

Humugot siya ng cellphone sa kanyang bag.

"Isang tawag ko lang at malalaman ito ng lolo mo."

Biglang tumahimik si Adrian.

"Kung ayaw mo sa akin, sigurado akong interesado siya sa magiging apo niya."

Napatingin si Oliver sa kanya.

Matagal. Napakatagal.

"Diretso ka palang lumaban."

"Mas gusto ko ang malinaw na usapan."

Unti-unti siyang nilapitan ni Oliver.

Isang hakbang.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang sa maramdaman niyang nasa likuran na niya ang malamig na pader.

"Ano pa ang alam mo tungkol sa pamilya ko?"

"Wala na."

Diretso siyang tumingin sa mga mata nito.

"Ikaw lang ang kilala ko sa mga Mendoza."

Tahimik si Oliver.

Pagkatapos ay bahagya itong yumuko.

Napakalapit.

"Hindi ka ba natatakot sa akin?"

Narinig niya ang sariling tibok ng puso.

Ngunit hindi siya umiwas.

Hinawakan niya ang kanyang tiyan.

"Kailangan kong iligtas ang kumpanya ng ama ko."

Nanatili ang tingin ni Oliver sa kamay niyang nakapatong doon.

Kung tutuusin, hindi siya humihingi para sa sarili niya.

Humihingi siya para sa pamilyang nagpalaki sa kanya.

"Kung gusto mo tulungan kita..."

Bahagyang yumuko si Oliver.

"...matuto kang magmakaawa."

Tahimik ang buong hallway.

Hindi kailanman yumuko si Nancy sa kahit sino.

Ngunit para sa pamilya niya...

Marahil isang beses ay kaya niya.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang laylayan ng amerikana ni Oliver.

Nag-angat siya ng tingin.

Punong-puno ng pagpipigil ang kanyang mga mata.

"Pakiusap..."

Mahina ang kanyang boses.

"Mr. Mendoza."

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.

Maging ang assistant ni Adrian ay napatingin din sa kanya.

Ilang segundo ang lumipas.

Pagkatapos ay nagsalita si Oliver.

Malamig.

Walang emosyon.

"Hindi mo dapat ginamit ang batang iyon para takutin ako."

At sa unang pagkakataon...

Hindi malaman ni Nancy kung nanalo ba siya—

o lalo lamang siyang natalo.