Mag-log inHindi lahat ng lalaki, alam kung kailan sila dapat tumigil.
May mga lalaking akala nila, kaya nilang ayusin ang lahat gamit ang isang hawak… isang salita… o isang katawan na pilit na lumalapit kahit ayaw na ng isa.
Pero si Shiena, pagod na. Pagod na maging pangalawa. Pagod na maging “hindi sapat.” At higit sa lahat… pagod na mahalin ang taong hindi siya kayang piliin nang buo.
Sa loob ng malamig na condominium unit sa Makati, ramdam ni Shiena ang bigat ng bawat segundo.
Si Dr. William De la cruz—ang lalaking asawa niya sa papel, doktor na hinangaan ng marami—nakatayo sa harap niya, tahimik pero mabigat ang presensya.
“Shiena…” malamig ang boses nito, pero may bahid ng kontrol. “Hindi mo kailangang gawing komplikado ‘to.”
Komplikado?
Napatawa si Shiena, pero walang saya. Parang basag na salamin ang tunog.
“Komplikado?” ulit niya, dahan-dahang umiiling. “Miguel, ilang taon na akong ganito. Ako yung laging umiintindi. Ako yung laging naghihintay. Ako yung laging… walang karapatan.”
Lumapit ang lalaki. At sa isang iglap, nahuli nito ang kamay niya.
Mainit. Mabigat. Pamilyar. Parang dati… pero ngayon, parang kulungan. “Tumigil ka,” mahina pero may diin ang boses ni William.
Pero sa halip na kumalma, mas lalong sumiklab ang emosyon ni Shiena. “Bitawan mo ko.” Nagpumiglas siya.
At sa gitna ng paghila, natanggal ang maliit na hair clip na matagal niyang pinanghahawakan—isang bagay na matagal niyang ginaya kay Vanessa Villanueva, ang babaeng palaging nasa pagitan nila.
Bumagsak ang buhok niya sa balikat.
Magulo. Totoo. Hindi inayos para magustuhan ng iba. Sandaling natigilan si William. “Bakit mo pinutol ang buhok mo?” malamig niyang tanong, pero halatang hindi niya inaasahan. Parang mas ikinagulat niya iyon kaysa sa salitang “hiwalayan.”
Tumawa si Shiena, hingal pa rin. “Ha… bakit? Hindi na ba ako yung ‘dream girl’ mo ngayon?” mapait niyang sabi.
Doon siya tuluyang umatras, lumayo sa kama, lumayo sa lalaking matagal niyang sinubukang abutin.
“Alam mo ba kung kailan ako nagsimulang magbago?” mahinang tanong niya. “Noong sinubukan kong maging siya.”
Saglit na katahimikan.
At sa katahimikang iyon, biglang bumigat ang paligid.
“Shiena…” babala sa boses ni William.
Pero hindi na siya umatras.
“Ginaya ko siya, William." nanginginig ang tinig niya. “Buhok. Damit. Paano siya magsalita. Paano siya ngumiti.”
Huminga siya nang malalim.
“At akala ko… kung magiging katulad niya ako, mamahalin mo rin ako nang tulad ng pagmamahal mo sa kanya.”
Tumalim ang tingin ni William.
“Anong sinasabi mo?”
Ngumiti si Shiena, pero ngayon… wala na talagang natira. “Pero hindi pala ganon ‘yon, ‘no?” Dahan-dahan siyang tumango, parang kinukumbinsi ang sarili.
“Hindi ako siya. At hinding-hindi ako magiging siya.” Sandaling nanigas ang panga ni William. “Wala kang karapatan—”
“May karapatan ako,” putol niya, mas malakas na ngayon. “Asawa mo ako, William. Pero bakit pakiramdam ko… ako lang ang nag-aalaga sa kasal na ‘to?”
Tahimik.
Nakakatakot na tahimik. Hanggang sa bumigat ang boses ng lalaki.
“Gusto mo bang hiwalayan?”Parang huminto ang oras. At si Shiena… ngumiti.
“Oo.” Isang salita.
Pero parang pumutol ng lahat ng natitirang tanikala.“Magpapapirma ako ng divorce papers,” dagdag niya, malamig na rin ngayon ang boses niya. Doon nagbago ang mukha ni William. Parang may pumutok sa loob niya. “Talagang ganyan ka na lang ba kabilis sumuko?” mariing tanong niya. “After everything? After lahat ng ginawa ko para sayo?”
Tumawa siya ulit, pero mas masakit. “Ginawa mo para sa akin?” ulit niya. “O ginawa mo dahil convenient ako?”
Hindi nakasagot si William. At sa unang pagkakataon, nakita ni Shiena ang totoo:
Hindi galit ang nasa mata nito. Pagtanggi.
Biglang tumunog ang cellphone ni William. Naputol ang tensyon.
Kinuha niya ito, at sa screen… nakasulat:
“Dear PAPA”
Napatitig si Shiena. Hindi niya alam kung bakit… pero parang may kumirot sa dibdib niya. Sumagot si William, nakatalikod na. “Shiena…” narinig niyang mahina nitong tawag. Isang babae.
May umiiyak sa kabilang linya.
At kahit hindi niya nakikita, alam ni Shiena kung sino iyon.
Si Vanessa Villanueva. Ang dahilan ng lahat ng ‘to. Ang tunay na “hindi siya.”
Ang boses ni William… biglang lumambot.
Yung tono na hindi kailanman narinig ni Shiena. “Tumahan ka,” mahinahon niya. “Nandito ako.” Parang tinusok si Yna sa dibdib.
Ganun pala siya kapag mahal niya talaga ang kausap niya. Hindi tulad sa kanya.
Pagkatapos ng tawag, ibinaba niya ang phone at humarap muli kay Shiena.
Pero bumalik na ang lamig.
“Don’t think this divorce threat will scare me,” malamig niyang sabi.
“Gusto mo umalis? Sige.” Humakbang siya palapit. “Pero tandaan mo, Shiena Mae Alarcon… lahat ng meron ka ngayon, galing sa akin.”
Napakagat labi si Shiena.“Kung maghihiwalay tayo,” dagdag pa niya, “wala kang dadalhin.” Isang sandali. Tahimik si Shiena. Pagkatapos… tumango siya. “Okay.”
Isang salita ulit. Pero mas mabigat kaysa sa lahat ng sinabi niya buong gabi. “Isusulat ko sa agreement.” At bago pa makapagsalita si William, lumabas siya ng kwarto. Slamming the door shut. Sa loob ng kwarto, si William nanatiling nakatayo. Hindi gumagalaw. Hindi umiimik.
Pero ang kamay niya… bahagyang nakuyom. Kinabukasan. Mataas ang lagnat ni Shiena. Pero bumangon pa rin siya. Hindi dahil kaya niya. Kundi dahil kailangan niya. Dahil kung mananatili siya sa kama… baka tuluyan siyang mawala sa sarili niya.
Habang nakaharap siya sa salamin ng CR ng maliit na hotel na tinuluyan niya, nakita niya ang sarili. Maputla. Pagod. Hindi na kilala. “Ganito na ba talaga ako?” mahina niyang tanong. Tahimik. Walang sagot.
Pero sa pagkakataong ito… hindi na siya umiiyak. Paglabas niya ng kwarto, may mensahe siyang natanggap.
“Ma’am Shiena, nagising na po ang mama niyo.” Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.
“Mom…”
Hindi na siya nag-aksaya ng oras.
Tumakbo siya palabas. Sa ospital, hinabol niya ang bawat hakbang.
Pero bago pa siya makapasok sa silid, pinigilan siya ng nurse. “Ma’am, maayos na po siya pero medyo mainit ulo. Please lang po, maging mahinahon kayo.”
Tumango si Shiena.
Pero pagpasok niya… isang malamig na tingin ang sumalubong sa kanya.
“Mom…” “Hiwalay ka na ba talaga kay William?” matalim na tanong ng kanyang ina.
Natigilan si Shiena. “Mom, hindi po—” Hindi niya natapos. Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya.
“Wala kang kwenta!” sigaw ng ina niya. “Ang galing mong sirain lahat! Hiwalay? Hindi pwede! Aayusin mo ‘yan! Babalikan mo siya!”
Napayuko si Shiena. Hindi dahil sa sakit ng pisikal na sampal… kundi dahil sa bigat ng paulit-ulit na pagkabigo. At sa unang pagkakataon… hindi siya sumagot.
Tahimik lang siyang nakatayo.
Habang unti-unting naiintindihan niya—
Wala pala talagang magtatanggol sa kanya.
Kaya siya… kailangan niyang matutong iligtas ang sarili niya.
Walang kahit anong label ang puting plastik na bote. Maingat itong binasa ni William.Biglang may pumasok sa kanyang isip, at kasabay nito ay nakaramdam siya ng matinding lamig na umakyat mula sa talampakan ng kanyang mga paa.Nakita na pala niya ang gamot na ito noon!“Peerls?”Halos ilabas ni William ang dalawang salitang iyon habang mariing nagngangalit ang kanyang mga ngipin. Naging matalim ang kanyang mga mata.“Nakita ko na ang mga report tungkol sa gamot na ito sa kumpanya noon, at ilang beses na rin akong kinontak ng mga kinatawan nila!”Napatingin nang gulat si Mr. Harison.“Ibig mong sabihin, nakita mo na ang gamot na ito noon? Naibenta na ba ito sa merkado?”Mahigpit na kinuyom ni William ang kanyang mga kamao habang nagngangalit ang kanyang mga ngipin.“Ang kinatawan ng Pearls Pharmaceuticals sa Asia ay may pangalang Kyle. Mula pa noong nakaraang taon, paulit-ulit na niya akong kinukulit. Gusto niyang maipasok ang espesyal na painkiller ng kanilang kumpanya sa domestic mar
“Bastardo ka! Sobrang malas ko talaga. Paano ko ba nakilala ang isang walang kwentang tulad mo!”“Napakasakit talaga, Makino. Pakiusap, tulungan mo ako!”“Bastardo ka! Nasaktan ako nang ganito dahil sa iyo, tapos wala ka man lang pakialam sa akin! Mamatay ka na lang!”“Lumayo ka sa akin! Gusto kitang patayin sa tuwing nakikita kita!”Ang masasakit na salitang iyon ay parang mga kutsilyong tumusok sa puso matapos niyang sabihin ang mga iyon.Tahimik na nakinig si William.Tinitiis niya ang lahat.Minsan, mahirap sabihin kung ginagamit ba ni Shiena ang pagkakataong ito para ilabas ang lahat ng nasa puso niya.Pero hangga't nakakatulong iyon para kahit kaunti ay gumaan ang pakiramdam niya at mailabas ang sakit na nararamdaman niya, handa si William na maging taong pagbubuntungan niya ng galit.Kahit hindi matalim ang mga tali, dahil sa sobrang lakas ng pagpupumiglas ni Shiena ay nagawa pa rin niyang kuskusin ang kanyang mga pulsuhan hanggang sa magdugo.Dahil hindi maaaring pakawalan ni
Sa ospital, nakaupo si William sa labas ng silid sa pasilyo.Hindi nagtagal, nakatanggap siya ng mensahe sa kanyang cellphone mula kay Vanessa.Sinulyapan niya ito, pagkatapos ay ibinalik ang cellphone sa bulsa, ngunit nananatili pa ring nakakunot ang kanyang noo.Bumukas ang pinto ng opisina, at lumabas si Mr. Harison habang pinupunasan ang malamig na pawis sa kanyang noo gamit ang tissue.Nang makita ni William ang seryosong-seryosong ekspresyon nito, agad siyang nagtanong, "Teacher, kumusta na si Shiena?"Hindi agad sumagot si Mr. Harison.Una niyang tiningnan nang malalim si William. Puno ng kumplikadong emosyon ang kanyang mga mata."Makino, halika. Ikaw na mismo ang tumingin."Pagpasok nila sa opisina, inilapag niya sa mesa ang bagong labas na resulta ng blood test.Kinuha iyon ni William.Pero kalahati pa lang ang nababasa niya ay nanlaki na ang kanyang mga mata.Nag-a
Sa wakas ay hindi na napigilan ni Vanessa ang kanyang mga luha at tuluyan na itong pumatak.Noong una, inakala niyang lumapit si William para humanap ng masasandalan.Pero hindi niya inaasahan na pumunta pala ito para ipagtanggol si Shiena!Si Shiena na naman...Ibinaba ni Vanessa ang kanyang ulo. Puno ng galit at sama ng loob ang kanyang mga mata, at sa wakas ay hindi na niya ito nakayanan.Nang muli niyang itaas ang kanyang ulo, pasigaw niyang sinabi kay William, "Ano ang karapatan mong humingi ng ganito sa akin? Apat na taon na ang nakalipas, napinsala ang binti ko dahil sa kanya, at nasira ang buong buhay ko!""Ikaw ang lumapit sa akin noon at nagsabing basta bawiin ko ang kaso at huwag idemanda si Shiena, ako na ang magsasabi ng gusto kong kapalit! Noong una ay hindi ako pumayag, pero pinilit ako ng nanay ko. Sinabi niyang napakalakas ng pamilya De la cruz at kailangan kong magtiis, kaya napilitan akong pumayag!"
Pagkababa ni Vanessa ng tawag, kumislap ang kanyang mga mata sa tuwa.Sa nakalipas na ilang taon, hindi kailanman si William atang unang nakipag-ugnayan sa kanya.Pero ngayon, siya mismo ang tumawag at niyaya siyang makipagkita.Habang nakatingin sa sarili sa salamin, hindi napigilan ni Vanessa ang mapangiti.Bagama't medyo mababa ang boses ni William nang tumawag ito, normal lang iyon. Siguradong marami itong iniisip nitong mga nakaraang araw.Siguradong nakita na nito ang resulta ng paternity test at nalaman nitong hindi kanya ang batang nawala sa sinapupunan ni Shiena.Siguradong labis na nitong pinagsisisihan ngayon ang pagpapakasal sa walanghiyang babaeng iyon.Anong lalaki ang makakatanggap ng ganoong kahihiyan?Noong una ay parang wala itong naging reaksyon, marahil dahil iniingatan nito ang kanyang pride bilang lalaki, pero siguradong hindi siya mapalagay dahil doon.Kung tatawag siya sa is
Hindi na nagsayang ng oras si Hans at sinabi, "Dahil sinabi mo na iyan, sisimulan ko na agad. Pero mangangailangan ito ng kaunting oras, mga tatlong araw!""Salamat!"Pagkababa ng tawag, hindi tumigil si William. Sunod-sunod pa siyang tumawag sa ilang tao.Ang ilan sa kanyang mga kaklase ay nasa industriya ng media, at ang ilan naman sa kanyang mga kaibigan ay nagtatrabaho sa internet.Iisa lang ang hiling niya.Wala nang sinuman ang puwedeng magbanggit pa tungkol sa kasal na nangyari apat na taon na ang nakalipas!Anuman ang paraan, pagbura man ng mga post o pagpapa-ban ng mga account, kailangang mawala ang lahat ng masasamang tsismis tungkol kay Shiena.Kahit may memorya ang internet, unti-unti ring nakakalimutan ng mga tao ang mga bagay habang lumilipas ang panahon.Mas mabilis pa sa inaasahan ni William ang pagkilos ni Hans.Wala pang dalawang oras ang lumipas, nagpadala na ito ng mensahe
Magdamag halos walang tulog si Shiena.Pagmulat niya kinabukasan sa maliit na hotel room na nirentahan niya malapit sa ospital, mabigat ang ulo niya at parang nilalagnat. Halatang tinamaan siya ng ulan at lamig noong gabing umalis siya sa bahay nila ni Dr. William De la cruz.Dahan-dahan siyang bum
Madilim na ang buong kalangitan nang gabing iyon. Walang tigil ang pagbuhos ng ulan sa kahabaan ng mga kalsada ng Makati, kasabay ng nakakabinging ugong ng kulog sa kalayuan. Ang malamig na hangin ay tila may dalang bigat na hindi maipaliwanag. Mahigpit na hinawakan ni Shiena ang payong ha
“Ma’am Shiena, congratulations. Positive po ang pregnancy test ninyo.” Parang biglang tumigil ang mundo. Mahigpit na napahawak si Shiena Mae Alarcon sa laboratory result na iniabot ng doktor. Ilang segundo siyang hindi nakagalaw, tila ba hindi nag-register sa isip ni
Huminto si Shiena habang hawak ang doorknob, saka mahinahong nagsalita, “Dinadatnan ako ilang araw na ang nakalipas!”Hindi naman palaging nakatira si Shiena sa villa kaya hindi pinagdudahan ni William ang sinabi niya at nagkunwari na lang itong walang napansin.Magkas







