KABANATA V

Hindi lahat ng lalaki, alam kung kailan sila dapat tumigil.

                May mga lalaking akala nila, kaya nilang ayusin ang lahat gamit ang isang hawak… isang salita… o isang katawan na pilit na lumalapit kahit ayaw na ng isa.

                Pero si Shiena, pagod na. Pagod na maging pangalawa. Pagod na maging “hindi sapat.” At higit sa lahat… pagod na mahalin ang taong hindi siya kayang piliin nang buo.

                 Sa loob ng malamig na condominium unit sa Makati, ramdam ni Shiena ang bigat ng bawat segundo.

                 Si Dr. William De la cruz—ang lalaking asawa niya sa papel, doktor na hinangaan ng marami—nakatayo sa harap niya, tahimik pero mabigat ang presensya.

“Shiena…” malamig ang boses nito, pero may bahid ng kontrol. “Hindi mo kailangang gawing komplikado ‘to.”

                Komplikado?

               Napatawa si Shiena, pero walang saya. Parang basag na salamin ang tunog.

               “Komplikado?” ulit niya, dahan-dahang umiiling. “Miguel, ilang taon na akong ganito. Ako yung laging umiintindi. Ako yung laging naghihintay. Ako yung laging… walang karapatan.”

               Lumapit ang lalaki. At sa isang iglap, nahuli nito ang kamay niya.

Mainit. Mabigat. Pamilyar. Parang dati… pero ngayon, parang kulungan. “Tumigil ka,” mahina pero may diin ang boses ni William.

                Pero sa halip na kumalma, mas lalong sumiklab ang emosyon ni Shiena. “Bitawan mo ko.” Nagpumiglas siya.

                 At sa gitna ng paghila, natanggal ang maliit na hair clip na matagal niyang pinanghahawakan—isang bagay na matagal niyang ginaya kay Vanessa Villanueva, ang babaeng palaging nasa pagitan nila.

Bumagsak ang buhok niya sa balikat.

                 Magulo. Totoo. Hindi inayos para magustuhan ng iba. Sandaling natigilan si William. “Bakit mo pinutol ang buhok mo?” malamig niyang tanong, pero halatang hindi niya inaasahan. Parang mas ikinagulat niya iyon kaysa sa salitang “hiwalayan.”

               Tumawa si Shiena, hingal pa rin. “Ha… bakit? Hindi na ba ako yung ‘dream girl’ mo ngayon?” mapait niyang sabi.

Doon siya tuluyang umatras, lumayo sa kama, lumayo sa lalaking matagal niyang sinubukang abutin.

                 “Alam mo ba kung kailan ako nagsimulang magbago?” mahinang tanong niya. “Noong sinubukan kong maging siya.”

Saglit na katahimikan.

                 At sa katahimikang iyon, biglang bumigat ang paligid.

“Shiena…” babala sa boses ni William.

Pero hindi na siya umatras.

                 “Ginaya ko siya, William." nanginginig ang tinig niya. “Buhok. Damit. Paano siya magsalita. Paano siya ngumiti.”

                   Huminga siya nang malalim.

“At akala ko… kung magiging katulad niya ako, mamahalin mo rin ako nang tulad ng pagmamahal mo sa kanya.”

Tumalim ang tingin ni William.

“Anong sinasabi mo?”

                     Ngumiti si Shiena, pero ngayon… wala na talagang natira. “Pero hindi pala ganon ‘yon, ‘no?” Dahan-dahan siyang tumango, parang kinukumbinsi ang sarili.

                    “Hindi ako siya. At hinding-hindi ako magiging siya.” Sandaling nanigas ang panga ni William. “Wala kang karapatan—”

“May karapatan ako,” putol niya, mas malakas na ngayon. “Asawa mo ako, William. Pero bakit pakiramdam ko… ako lang ang nag-aalaga sa kasal na ‘to?”

Tahimik.

                     Nakakatakot na tahimik. Hanggang sa bumigat ang boses ng lalaki.

“Gusto mo bang hiwalayan?”Parang huminto ang oras. At si Shiena… ngumiti.

“Oo.” Isang salita.

                     Pero parang pumutol ng lahat ng natitirang tanikala.“Magpapapirma ako ng divorce papers,” dagdag niya, malamig na rin ngayon ang boses niya. Doon nagbago ang mukha ni William. Parang may pumutok sa loob niya. “Talagang ganyan ka na lang ba kabilis sumuko?” mariing tanong niya. “After everything? After lahat ng ginawa ko para sayo?”

                     Tumawa siya ulit, pero mas masakit. “Ginawa mo para sa akin?” ulit niya. “O ginawa mo dahil convenient ako?”

Hindi nakasagot si William. At sa unang pagkakataon, nakita ni Shiena ang totoo:

Hindi galit ang nasa mata nito. Pagtanggi.

                     Biglang tumunog ang cellphone ni William. Naputol ang tensyon.

Kinuha niya ito, at sa screen… nakasulat:

“Dear PAPA”

                    Napatitig si Shiena. Hindi niya alam kung bakit… pero parang may kumirot sa dibdib niya. Sumagot si William, nakatalikod na. “Shiena…” narinig niyang mahina nitong tawag. Isang babae.

                 May umiiyak sa kabilang linya.

At kahit hindi niya nakikita, alam ni Shiena kung sino iyon.

                 Si Vanessa Villanueva. Ang dahilan ng lahat ng ‘to. Ang tunay na “hindi siya.”

Ang boses ni William… biglang lumambot.

Yung tono na hindi kailanman narinig ni Shiena. “Tumahan ka,” mahinahon niya. “Nandito ako.” Parang tinusok si Yna sa dibdib.

                Ganun pala siya kapag mahal niya talaga ang kausap niya. Hindi tulad sa kanya.

Pagkatapos ng tawag, ibinaba niya ang phone at humarap muli kay Shiena.

Pero bumalik na ang lamig.

                “Don’t think this divorce threat will scare me,” malamig niyang sabi.

“Gusto mo umalis? Sige.” Humakbang siya palapit. “Pero tandaan mo, Shiena Mae Alarcon… lahat ng meron ka ngayon, galing sa akin.”

                       Napakagat labi si Shiena.“Kung maghihiwalay tayo,” dagdag pa niya, “wala kang dadalhin.” Isang sandali. Tahimik si Shiena. Pagkatapos… tumango siya. “Okay.”

                       Isang salita ulit. Pero mas mabigat kaysa sa lahat ng sinabi niya buong gabi. “Isusulat ko sa agreement.” At bago pa makapagsalita si William, lumabas siya ng kwarto. Slamming the door shut. Sa loob ng kwarto, si William nanatiling nakatayo. Hindi gumagalaw. Hindi umiimik.

                      Pero ang kamay niya… bahagyang nakuyom. Kinabukasan. Mataas ang lagnat ni Shiena. Pero bumangon pa rin siya. Hindi dahil kaya niya. Kundi dahil kailangan niya. Dahil kung mananatili siya sa kama… baka tuluyan siyang mawala sa sarili niya.

                   Habang nakaharap siya sa salamin ng CR ng maliit na hotel na tinuluyan niya, nakita niya ang sarili. Maputla. Pagod. Hindi na kilala. “Ganito na ba talaga ako?” mahina niyang tanong. Tahimik. Walang sagot.

                    Pero sa pagkakataong ito… hindi na siya umiiyak. Paglabas niya ng kwarto, may mensahe siyang natanggap.

“Ma’am Shiena, nagising na po ang mama niyo.” Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Mom…”

                   Hindi na siya nag-aksaya ng oras.

Tumakbo siya palabas. Sa ospital, hinabol niya ang bawat hakbang.

                    Pero bago pa siya makapasok sa silid, pinigilan siya ng nurse. “Ma’am, maayos na po siya pero medyo mainit ulo. Please lang po, maging mahinahon kayo.”

Tumango si Shiena.

                    Pero pagpasok niya… isang malamig na tingin ang sumalubong sa kanya.

“Mom…” “Hiwalay ka na ba talaga kay William?” matalim na tanong ng kanyang ina.

                  Natigilan si Shiena. “Mom, hindi po—” Hindi niya natapos. Isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi niya.

“Wala kang kwenta!” sigaw ng ina niya. “Ang galing mong sirain lahat! Hiwalay? Hindi pwede! Aayusin mo ‘yan! Babalikan mo siya!”

                    Napayuko si Shiena. Hindi dahil sa sakit ng pisikal na sampal… kundi dahil sa bigat ng paulit-ulit na pagkabigo. At sa unang pagkakataon… hindi siya sumagot.

        Tahimik lang siyang nakatayo.

Habang unti-unting naiintindihan niya—

Wala pala talagang magtatanggol sa kanya.

Kaya siya… kailangan niyang matutong iligtas ang sarili niya.