Kabanata 2

Madilim na ang buong kalangitan nang gabing iyon. Walang tigil ang pagbuhos ng ulan sa kahabaan ng mga kalsada ng Makati, kasabay ng nakakabinging ugong ng kulog sa kalayuan. Ang malamig na hangin ay tila may dalang bigat na hindi maipaliwanag.

Mahigpit na hinawakan ni Shiena ang payong habang nakatitig sa cellphone niya.

Wala pa ring bagong booking.

Naka-offline na halos lahat ng taxi apps dahil sa lakas ng ulan, at ang business district sa likuran niya ay halos wala nang tao. Ang mga ilaw ng opisina ay paisa-isang

namamatay, kasabay ng unti-unting paglamig ng gabi.

Napabuntong-hininga siya.

Wala siyang choice kundi maglakad pauwi sa gilid ng kalsada, maingat na iniiwas ang sarili sa tumatalsik na tubig-ulan.

Ngunit ilang hakbang pa lang—

Beep! Beep!

Isang mamahaling itim na electric sports car ang dahan-dahang huminto sa tabi niya.

Agad niyang nakilala ang sasakyan.

Kotse iyon ni Dr. William.

Bahagyang lumiwanag ang mga mata ni Shiela.

Sinundo niya ako?

Ngunit bago pa man tuluyang umasa ang puso niya, bumukas ang passenger window.

At doon niya nakita si Vanessa.

Nakaupo ito sa harap, maayos na inaayos ang mga mamahaling gift bags sa likod ng sasakyan, na para bang siya ang tunay na may-ari ng upuang iyon.

Ngumiti ito nang matamis.

“May space pa naman sa likod, Shiela. Sabay ka na.” Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ni Shiela.

Hindi pala siya sinundo.

Nadaanan lang siya.

At sa gabing ito, siya na naman ang sobrang tao. Mula sa driver’s seat, malamig ang boses ni William.

“Sasakay ka ba o hindi? Basa na ang seats.” Napaatras si Shiela.

Mabilis siyang umiling at pinilit ngumiti. “H-Huwag na. Kaya ko na.”

Hindi na siya hinintay pa.

Mariing isinara ni William ang pinto at agad umandar ang sasakyan, iniwan siya sa gitna ng malamig at madilim na gabi.

Kasabay ng paglaho ng ilaw ng kotse, tila may piraso na naman ng puso niya ang tuluyang napigtas. Isang malakas na kulog ang dumagundong sa langit.

Napahawak siya sa braso niya kung saan naroon pa rin ang manipis ngunit malalim na peklat.

Tatlong taon na.

Tatlong taon mula nang paniwalaan ni William na siya ang dahilan ng aksidenteng ikinasugat ng binti ni Vanessa noong araw ng kasal nila.

Mula noon, hindi na ito tunay na umuwi sa kanya.

Hindi na rin siya nito tiningnan bilang asawa.

Tuwing magkikita sila, puro bangayan.

Puro sumbatan.

Puro lamig.

At nang minsang muntik na siyang mawala dahil sa sariling kapabayaan sa sarili, doon lang muling bumalik si William sa bahay.

Pero hindi para mahalin siya.

Kundi para bantayan ang isang obligasyong pinilit lang naman sa kanya.

Sa loob ng tatlong taon, para silang dalawang taong nakakadena sa isang kasal na matagal nang patay.

Pagdating ni Shiela sa kanilang villa sa Forbes Park, halos alas-dose na ng gabi.

Nanginginig na ang labi niya sa sobrang lamig.

Laking gulat niya nang makitang bukas pa ang ilaw sa sala.

Pagpasok niya, nadatnan niya si William na palabas ng study room habang may hawak na tasa ng kape.

Kahit bagong ligo ang ulan sa buong katawan niya, hindi pa rin niya maiwasang mapatitig dito.

Nakalugay ang buhok nito sa noo matapos alisin ang salamin, mas lalong pinatitingkad ang seryoso ngunit mapanganib nitong kaguwapuhan.

Ngunit isang malamig na sulyap lang ang ibinigay nito bago dumiretso sa kusina.

Parang wala siya roon.

Parang hangin lang siya sa bahay na iyon.

Tahimik na umakyat si Shiela sa kwarto.

Habang nagpapalit ng damit, naramdaman niya ang basang papel sa bulsa ng coat niya.

Ang pregnancy test result.

Sandali niya iyong tinitigan.

Nanlabo ang paningin niya.

Pagkatapos, walang emosyong pinunit niya iyon sa maliliit na piraso at itinapon sa basurahan.

Hindi pa ito ang tamang oras.

Hindi sa ganitong klaseng buhay.

Pumasok siya sa banyo at binuksan ang mainit na shower.

Unti-unting binalot ng singaw ang buong espasyo habang dumadaloy ang tubig sa katawan niya, hinuhugasan ang lamig ng ulan ngunit hindi ang sakit na matagal nang nakatanim sa puso niya.

Kailangan niyang magsimulang muli.

Kailangan niyang bumalik sa trabaho.

Kailangan niyang hanapin ulit ang dating sarili.

Ngunit bago pa siya makapag-isip pa—

Bigla siyang natigilan.

May presensya sa likod niya.

Paglabas niya ng banyo na tanging bath towel lang ang suot, bigla siyang hinila ng isang matigas at mainit na katawan.

“William—!”

Hindi siya pinatapos.

Mainit na labi agad ang dumampi sa leeg niya habang mariin siyang isinandal sa marble sink.

Walang lambing.

Walang paalam.

Walang kahit anong pag-aalala sa nararamdaman niya.

Parang galit.

Parang paghihiganti.

Parang ginagamit lang siya para takasan ang ibang emosyon.

Napapikit si Shiena habang tahimik na tumulo ang luha niya.

Sa salamin, nakita niya ang sariling repleksyon—basang buhok, nanginginig na katawan, at mga matang matagal nang nawalan ng liwanag.

Hanggang sa tuluyang bumigat ang paghinga ng lalaki.

At sa mismong sandaling iyon, isang pangalan ang bumulong mula sa labi nito.

“Vanessa…”

Parang huminto ang mundo ni Shiela.

Ang natitirang pag-asa sa puso niya ay tuluyang nadurog.

Pagkatapos ng lahat, ibang babae pa rin ang nasa isip nito.

Pagkalayo ni William, malamig na naman agad ang ekspresyon nito.

“Bumili ka ng pills bukas.”

Tumigil ito bago malamig na idinagdag—

“Ayokong mabuntis ka. Hassle lang ang abortion.”

Parang paulit-ulit na sinaksak ang puso niya sa mga salitang iyon.Hindi siya umimik.

Tahimik lang siyang nagbihis at lumabas ng kwarto.

Sa pagkakataong ito, wala nang luha.

Wala nang sigaw.

Wala nang pagsusumamo.

Pagdating niya sa walk-in closet, isa-isa niyang inilagay sa maleta ang mga personal niyang gamit.

Damit.

Passport.

Certificates.

IDs.

At ang natitirang dignidad niya.

Nang makita siya ni William sa sala na may dalang maleta, kumunot ang noo nito.

“Saan ka pupunta?”

Huminga nang malalim si Shiela bago siya tumingin dito nang diretso.

Sa unang pagkakataon matapos ang apat na taon, wala nang takot sa mga mata niya.

“Aalis na ako.”

Tumigas ang panga ni William.

“Hindi mo kaya.”

“Ako rin ang nagsabi niyan sa sarili ko noon,” mapait niyang sagot. “Pero mas nakakatakot palang manatili sa isang lugar kung saan araw-araw kang pinapatay nang dahan-dahan.”Natahimik ito.

Ngunit mabilis ding bumalik ang lamig sa mga mata nito.

“Kapag umalis ka, huwag ka nang babalik.”

Bahagyang ngumiti si Shiela.

Isang ngiting puno ng sakit.

“Hindi na.”

Mabilis siyang tumalikod at naglakad palabas ng bahay.

Ngunit bago siya tuluyang makaalis, naalala niya ang wallet holder niya sa kotse.

Dali-dali siyang nagtungo sa garahe at binuksan ang sasakyan ni William.

Pagkabukas ng center console—

Bigla siyang natigilan.

Namutla.Nanigas.

Sa paanan niya, naroon ang isang ginamit na condom.

Parang may sumabog sa loob ng dibdib niya.

Muli niyang naalala ang pagtawag ni William sa pangalan ni Vanessa kanina.

Hindi iyon simpleng pagkakamali.

Hindi iyon subconscious.

Dahil bago pa siya sunduin sa ulan—

magkasama na pala ang dalawa sa loob ng sasakyang ito.

Napahawak si Shiela sa pinto para hindi matumba.

Unti-unting tumulo ang luha niya.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na iyon luha ng pagmamakaawa.

Kundi luha ng tuluyang paggising.

Dahan-dahan niyang hinubad ang wedding ring sa daliri niya.

Matagal niya iyong tinitigan.

Simbolo ng tatlong taon niyang pagkakulong.

At ng tatlong taon niyang kahihiyan.

Ng tatlong taon niyang maling pag-asa.

At sa isang malakas na galaw—

ibinato niya iyon sa dilim ng garahe.

“Ang sugat na bulok,” mahinang bulong niya, “dapat nang putulin bago tuluyang umabot sa puso.”

At sa gabing iyon, tuluyan nang iniwan ni Shiela ang lalaking minsan niyang minahal nang higit pa sa sarili niya.