CHAPTER 2: STALISTAN

THORN ROCAN POV

Bukas pipirmahan ang Treaty of Peace. Ngayong alam nilang mas malalakas na ang mga armas namin at marami na kaming mga sundalo ay saka sila makikipag usap ng tungkol sa kapayapaan.

Para ano? para makapag handa din sila ng kanilang pwersa at magulat na lang kami na muli kaming masakop.

Isa kaming kontinenteng bansa. Ang Novressa. We can live independently from the rest of the world. May sarili kaming langis, may sarili kaming teknolohiya, at matatag ang ekonomiya namin. Wala ng dahilan para makipagkasundo pa kami.

Tama si Beatrice, hindi pwedeng mangyari ang kasunduan na yun.

Kayang kaya kong sakupin ang ibang bansa kung ako lang ang magiging hari.

Masyado akong natutuwa sa iniisip kong malagim na pangarap.

Lagpas hating gabi na at wala pa akong naririnig na balita kung naisakatuparan ba ni Beatrice ang pag assasinate sa aking amang hari.

Kumakabog ang dibdib ko.

Halos mahilo ako sa biglaang plano ni Beatrice.

Planong hindi ko napag isipan ng maayos.

May mga galamay si Beatrice sa loob ng palasyo.

Maaaring isa itong patibong.

Dehado ako dahil hindi ko alam kung sinong pagkatiwalaan ko.

Ang Prime Minister na si Stalistan ay hindi ko rin basta basta pwedeng pagkatiwalaan.

Alam kong hindi basta basta magagawa ni Beatrice ang plano nya at kapag nahuli sya ng mga gwardya ay malamang palalabasin nyang ini utos ko yun.

"F*ck!" Napa mura na lang ako sa naisip kong yun. Bakit ba hindi ko yun agad na realize?

Matalino sya, kinumbinsi nya ako habang libog na libog akong naka patong sa kanya.

"F*ck you Beatrice, you're a bitch and a cunning snake".

Agad akong lumabas ng kwarto para balaan ang ama ko.

Kailangan kong maunahan si Beatrice. Ako ang kukumbinsi na wag pirmahan ang Treaty. Palalagpasin ko muna ang pagkakataong ito para maka akyat sa trono.

"Thorn?". Isang tawag ang nag pahinto sa akin sa mabilis kong pag hakbang tungo sa kwarto ng hari. "Bakit gising ka pa"?.

Si Prime Minister Stalistan.

"Kailangan kong maka usap ang ama ko".

Palingon lingon ito sa napaka lawak na palasyo na tila nag mamasid ng ibang tao. At kahit alam kong papalapit sya sa akin ay nag lakad na ulit ako palayo.

"Nag papahinga na sya, mag pahinga ka na rin". Sagot nya at binilisan na rin ang kanyang pag hakbang para maabutan ako.

"Thorn, makinig ka". Seryosong bigkas nito nang sa wakas ay abutan nya ako. Hindi nya ako pwedeng hawakan kayat huminto sya sa harapan ko.

"Ang lakas ng loob mong harangan ang daraanan ko!". Umilingawngaw ang napaka lakas na sigaw ko sa kanya sa loob ng napakalawak na espasyo ng palasyo at agad naman syang napa luhod sa kanyang kinatatayuan. "Patawad, pero makinig ka, hindi mo sya pwedeng puntahan".

Sunod na narinig sa marmol na sahig ang mga yabag ng mga kawal na papalapit sa akin.

Sinenyasan ko muna silang tumigil para pakinggan ang sunod na sasabihin nito.

"Tumayo ka jan at magpapaliwanag ka".

"Nag bago ba ang isip mo, Thorn".

"A ano?".

Kasabwat sya ni Beatrice.

"Sabihin mo kung nag bago ang isip mo Thorn, kailangan kong malaman ang desisyon mo. Susuportahan kita kung ano man ang gusto mong gawin". Sunod sunod na pag hayag nito.

"Mga taksil sa bayan! Nasaan ang katapatan mo!".

"Nasa mga tao ang katapatan ko, pero susuportahan ko ang sino mang namumuno sa monarkiya at ako ang bahala sa mga taong nasasakupan nito".

Lumuhod sya gamit ang isa nyang tuhod bilang tanda ng pag sunod sa aking otoridad at pagkilala sa aking titulo bilang anak ng hari.

"Kasamahan ka ni Beatrice, Stalistan. Anong relasyon nyong dalawa"?.

"Sagutin mo muna ako Thorn, nag bago ba ang isip mo"?.

Nagiging maingat sya sa mga binibitawan nyang salita. Hindi nya mabanggit ang mga kataga na direktang magpapa tungkol sa plano ni Beatrice na patayin ang hari.

Hindi na ako sumagot at iniwanan sya sa ganoong posisyon.

Hindi ako makapaniwala, napapaligiran ng mga ahas ang palasyo.

Masyadong kampante ang ama ko.

Kaya ako ang mag lilinis para puksain ang bawat pesteng traydor sa pag hahari ng pamilya ko.

Bansa ang naka taya. Ako ang susugal.

Nang makalapit na ako sa kwarto nya ay nakasalubong ko ang mga bantay nyang sana ay laging nasa labas ng pintuan nito.

Mga kasabwat din kaya ito ni Beatrice?

"Bakit wala kayo sa mga pwesto nyo?!!!".

Sigaw ko at hindi ko na sila hinintay pang sumagot at mabilis na tumakbo papunta sa silid ng hari.

Mabilis din nila akong sinundan at hindi ko napansin na naka buntot na din sa kanila si Prime Minister Stalistan.

Ano to? Balak ba nila kaming pag sabaying patayin?

"Jan lang kayo! walang gagalaw. Walang susunod".

Tang ina. Sinong pagkakatiwalaan ko?

Nahuli ng mata ko ang pag diin ng isang gwardya sa kanyang earpiece sa kanyang tenga para mas marinig ang ano mang sinasabi sa kabilang linya.

Mabilis ko syang nilapitan at hinablot iyon saka ito pinag tatapakan sa lupa.

"Thorn, anong nangyayari sayo?". Kunot noong tanong ni Stalistan saka sinenyasan ang mga gwardiyang umalis na muna.

"Anong karapatan mo para manduhan ang mga gwardya ng hari?!". Muli ko syang sinigawan. "Isa kang Prime Minister, wala kang otoridad sa lugar na itoooo!!!!".

Kelangan kong buwagin ang kasalukuyang monarkiya. Isa lang dapat ang masunod, walang Prime Minister, walang ano mang posisyon na posibleng pag mulan ng katiting na kapangyarihan para palawakin ang impluwensya at sa huli ay gamitin bilang pwersa ng pag aaklas o para sa sariling ganid.

"Traydor ka ba Stalistan?!".

"Anong klaseng...."

"Sumagot ka!!!!!!".

Hindi pa man sya tuluyang nakaka kuha ng lakas ng loob para umamin ay kusang bumukas ang pinto sa silid ng ama ko.

Binalewala ko na si Stalistan at agad pumasok doon at hindi ko inaasahan ang bumungad sa akin.

"Beatrice?".

Ang ama kong hari, kahalikan si Beatrice at pareho silang hubo at hubad. Nakatayong hindi mapakali at tila hindi mapag hiwalay sa tindi ng kanilang halikan na para bang pikit mata silang sumasayaw ng mabagal na chacha, sa saliw ng kanilang mga ungol.

"Beatrice!!!!!".

"Guards!!!!!!".