Chapter 4

Pauwi na ako at marami akong nakitang mga bata. Nakakaawa sila. Binigyan ko sila ng pera para naman makabili sila ng makakain nila. Nang makarating ako sa bahay, bukas pa ang ilaw at pagkapasok ko ay nakita ko ang sasakyan ko.

Agad kong naalala na kailangan ko palang sunduin ang anak ko. Papasok sana ako sa loob ng kotse nang may marinig akong tawanan sa loob ng bahay kaya naman dali-dali akong pumasok.

“But you gave me this one, Raina.” Rinig ko ang boses ng isang pamilyar na tinig.

Pagkapasok ko ay nagulat ako nang makita ko kung paano ka-sweet si Gabriel at ang anak ko. Napangiti ako dahil sa nakita ko. Magkasundo talaga sila, pero kapag iniinis ni Gabriel si Raina, nagagalit ito at nakikipagtalo pa. But I told her na huwag ganoon sa tito niya kahit iniinis pa siya—show some respect, nakakatanda pa rin iyon sa kanya.

“But Daddy, I want that. Can I have it again?” naka-pout na wika ng anak ko kaya napa “ow” ako.

Tinawag na niyang Daddy si Gabriel, eh ang tawag naman ng anak ko kay Gabriel ay tito lang. Kung sinu-sino tuloy ang tinatawag niyang Daddy dahil sa hindi ko mahanap ang Daddy niya.

Ginagawa ko naman ang lahat para lang mahanap ang ama niya, pero mukhang mahihirapan talaga. Wala akong alam sa kanya. Lahat ng impormasyon tungkol sa kanya ay hindi ko alam, kaya alam kong mas mahihirapan akong hanapin siya.

“Mommy.” Nabalik na lang ako sa ulirat nang tawagin ako ng anak ko.

“Baby, good evening,” saad ko sabay halik sa pisngi niya na ikinatawa niya.

“Good evening, Mommy. Dad brought me this,” ngiting sabi niya sa akin habang pinapakita ang laruan niyang teddy bear na kasing laki niya ito.

“Ano nga ulit ang tawag mo kay Tito Gabriel?” I asked.

“Daddy po. Since we can't find my biological father, Daddy Gabriel is my father—not only now but forever,” ngiting wika niya at lumapit sa tito niya. Napatingin ako kay Gabriel. Nakuha niya agad ang ibig sabihin ng mga titig ko.

“It's okay, Reign. Even if I'm not her father, I'm willing to be her father,” nakangiting wika niya kaya naman napangiti ako.

“Sinundo ko na rin pala si Raina kanina. Sabi kasi ni Grace na wala ka pa at maggagabi na kaya ako na ang sumundo. Saan ka nga ba nanggaling?” tanong nito kaya maayos akong napatayo.

“Ah, may pinuntahan lang ako. Salamat nga pala,” saad ko. Napansin ko siyang tiningnan ako pero umiling-iling siya kaya naman napanatag ako.

Dinala niya kami sa kusina at doon nakita ko ang maraming nakahandang pagkain. Pinaupo niya ako pati ang anak ko at hinainan ng pagkain ang mga plato naming dalawa ng anak ko.

“Ang dami nito ah,” saad ko. Sari-sari pa.

“Marami kasi akong nakita sa refrigerator niyo kaya nagluto ako. Sa rami nga, ’yong iba nasa lamesa na lang,” anya kaya naman napatayo ako at binuksan ang refrigerator.

Napakarami nga, punong-puno, at napansin ko pa ’yong ibang plastic bag na nasa lamesa ng kitchen. Jusko, paano ko babayaran ang lalaking ’yon? Sigurado akong napakalaki ang ginastos niya dito. Sana kung alam ko lang, ako na ang gumastos.

“Saan ka kumuha ng pera para bilhin lahat ng ’yan?” tanong niya.

Patay talaga.

Investigator talaga siya.

“Ah, ’yong sahod ko. Inipon ko kasi ’yong iba para makabili ng groceries,” saad ko. Tumango naman siya kaya napatanaw ang loob ko.

Salamat naman.

“Let’s eat para naman makapagpahinga na kayo,” saad niya kaya ngumiti na lang ako.

Nagdasal muna kami bago kumain. Naparami talaga ang luto ko kasi napakasarap ng mga ulam na niluto niya at in fairness, naubos namin lahat. Ang anak ko ay ’yong menudo lang ang kinain at ulam habang ako, sari-sari.

Hinugasan ko na ang lahat ng pinggan na ginamit namin habang si Gabriel ay nasa sala, naglalaro ulit sila ng anak ko. Mamaya, pagkatapos ko, ay uuwi na rin siya kahit pilitin ko ring dito na magpalipas ng gabi ay hindi rin naman iyon papayag.

Pagkatapos kong hugasan lahat ay agad ko ring pinunasan isa-isa tsaka inayos sa tamang lalagyan. Pagkatapos ng aking ginagawa ay agad akong nagpahugas ng kamay bago nilisan ang kusina.

“Your mommy is here. I need to go home now, Raina,” saad ni Gabriel kaya napangiti ako. Napakabait niya kung tratuhin ang anak ko. Sabay kaming naglakad sa labas ng pintuan.

“Will you come back po ba tomorrow?” tanong ng anak ko. Pinantayan niya ang anak ko tsaka nagsalita.

“Of course, baby. I will be back tomorrow with your new toy,” anya kaya napahampas ako sa kanya.

“Don’t spoil her, Gab,” saad ko na ikinatawa nilang dalawa.

“I do whatever I want, right, Raina?” he asked my daughter.

“Of course, Daddy,” masayang saad naman ng anak ko kaya napa-irap na lang ako.

Ganyan talaga siya simula pa noon. Kung anong gustuhin ni Raina ay binibigay niya. Pero kapag ako, hindi. I don’t want to spoil my daughter. Wala pa kaming sapat na pera para diyan. Pero minsan, ginagawan ko naman ng paraan para mabili ko rin ang pangangailangan ng anak ko, pero hindi lahat.

Umalis na rin si Gabriel kaya naman lumapit ako sa gate upang isarado ito. Habang sinasarado ko ang gate ay may napansin akong taong nagmamasid sa akin. Tiningnan ko ang nakapalibot sa akin pero wala naman akong nakitang kakaiba kaya tuluyan kong sinarado ang gate at bumalik sa anak ko.

“Let’s get inside and let’s sleep na. Anong oras na rin, may pasok ka pa bukas,” saad ko sa anak ko. Binuhat ko ito bago isarado ang pintuan at pinatay ang mga ilaw bago pumasok sa kwarto namin.

“Good night, Mommy. I love you.”

“Good night, baby. I love you too,” nakangiting saad ko rin sa anak ko.

Inayos ko ang kanyang ulunan tsaka kinumutan. She really looks like me. Siyempre, ako ang nanay niya. Pero may nakahalo din sa mukha niya. Talagang hindi ko lang masyadong maaninag dahil mas lamang ang pagkahawig niya sa akin.

At masaya ako doon dahil dinala ko siya sa tiyan ko ng siyam na buwan kaya dapat sa akin din siya magmana, hindi sa unknown Daddy niya. Pinatay ko na ang ilaw bago natulog na rin.

Nagising ako sa iyak ng isang bata kaya naman napatayo ako at napatingin sa anak ko. Mahimbing siyang natutulog. Napatingin ako sa bintana namin dahil doon talaga nagsimula ang iyak ng bata.

Hindi ako nagdalawang-isip. Agad akong naglakad palabas ng aming bahay. At pagdating ko sa likod ng aming bahay ay may naaninag akong batang lalaki na umiiyak. Ang dungis niya at napakarumi ng mukha, magulo ang kanyang buhok.

Natulala ako sa nakita. Umiiyak siyang nakatingin sa akin at parang may humahabol sa kanya. Dahan-dahang lumapit sa akin ang bata kaya naman nanatili akong nakatulala.

“Mommy, please help me. I don’t want them, Mom. Please take me,” iyak na saad ng bata na ikinalito ko.

“Baby, you’re wrong. I’m not your mom,” saad ko.

“You don’t want me too? You all are demons. I hate you,” sigaw niya at tatakbo sana nang may nakita akong babae. Naka-dress siya ng kulay black at hindi ko masyadong maaninag ang mukha niya.

“Come here, son. Why do you call her Mom, huh? I’m your mom, not that woman. Come here,” rinig kong wika ng babae kaya napatayo ako.

“Mommy, please. I don’t like her,” bigla akong naawa dahil sa iyak ng bata. Pero huli na nang makuha siya ng Mommy niya at ang ikinagulat ko, pinalo siya nito at tawang-tawa pa ang babae.

“Mommyyyyyyy,” patuloy na pagtawag sa akin ng bata pero hindi ako makalapit dahil naguguluhan ako.

“Helppppp!”

“Mommy, wake up. It’s already 7 AM po. Aalis pa po tayo,” napamulat ako at naaninag ko ang anak ko. Agad akong napaupo at tiningnan nang mabuti kung nasaan ako.

It’s a dream.

“Okay, baby. Maliligo lang si Mommy,” saad ko. Tumango lang ang anak ko kaya naman napangiti ako at pumasok na lang sa CR.

Mabuti naman at panaginip lamang iyon dahil wala akong anak na lalaki. Babae lamang ang anak ko at tanging si Baby Raina lang iyon, wala nang iba pa. Nagsimula akong maligo, pagkatapos ay agad ring nagbihis para ipaghanda ng madalian ang breakfast ng anak ko tsaka baon niya.

Pagkalabas ko ng aming kwarto ay dumiretso agad ako sa kusina habang nakita ko naman ang anak ko sa sala na nag-aayos ng kanyang uniform. Alam na alam na niya talaga kung paano ayusin ang sarili niya kaya minsan hindi ko na siya tinutulungan.

Hotdog at egg ang niluto ko tsaka gumawa din ako ng fried chicken para baunin ng anak ko. Favorite niya ang hotdog at egg sa breakfast kaya lagi ko siyang pinaglulutuan ng ganoon.

Matagal pa talagang naluto. Nagtimpla muna ako ng kape at gatas ni Raina. Inayos ko na ang lamesa para makapag-agahan na kami. Hinain ko na rin ang niluto kong ulam at inayos sa hapag.

“Come here, baby. Let’s eat,” pagtawag ko sa anak ko.

“Opo, andiyan,” rinig kong saad niya.

Hinainan ko siya ng pagkain hanggang sa nakarating na nga siya sa hapag. Pinaupo ko agad siya para makakain na siya. Late na rin kasi ang anak ko sa school. Hihingi na lang ulit ng sorry kay Grace.

“Wow, thank you, Mommy. You always cook my favorite food. I love you,” anya at niyakap ako kaya napangiti ako.

“You’re welcome, baby. Basta para sa baby ni Mommy.”

Nagdasal na kami bago kumain. Mas natagalan nga dahil naparami kasi ang kain, lalo na ang anak ko. Mukhang enjoy na enjoy talaga sa pagkain niya. Hinugasan ko na ang mga plates bago kami sabay na lumabas ni Raina sa labas.

Paalis na kami ngayon ng anak ko papunta sa school niya. Friday ngayon kaya last day of school na niya mamaya. Ipapasyal ko siya para naman makapag-bonding kami ng anak ko.

Nakarating kami sa school niya. Agad ko rin siyang hinatid sa room niya para masiguro kung behave lang talaga siya sa room nila. I saw Grace na nagtuturo. Ngumiti siya sa akin nang makita ako at huminto muna sa pagtuturo sa mga bata.

“Late na ang baby namin na ’yan ah,” anya.

“Pasensya na, Grace. Napasarap kasi ang tulog ko kaya natagalan ako,” katwiran ko.

“Naku, wala ’yon. Come inside na, Raina,” saad niya.

“Bye, Mommy,” wika ng anak ko.

“Be a good girl dahil ipapasyal ka ni Mommy mamaya,” ngiting wika ko sa anak ko.

“Opo, Mommy, promise,” anya sabay taas ng kanyang kamay.

“Good. Kiss na kay Mommy,” saad ko. Humalik naman ang anak ko sa labi ko. Normal lang naman iyon. Nag-wave na siya at pumasok sa loob.

Pumasok na rin si Grace para ipagpatuloy ang pagtuturo. Napangiti na lamang ako dahil sa kung paano makinig ng mabuti ang anak ko. Naririnig ko rin na palagi itong sumasagot kay Grace kapag tinatanong siya, maayos naman na nakakasagot.

After kong pagmasdan ang anak ko sa may room nila ay agad na akong umalis sa school. Maglilinis na lang siguro ako ng bahay. Wala pa namang trabaho na binibigay si General sa amin kaya pahinga muna.

Pumasok na ako sa kotse ko at agad na pinaandar ito. Dumaan muna ako sa paaralan ni Lian para malaman kung sinunod ba talaga ng kuya niya ang sinabi na huwag munang papasukin sa paaralan.

Pagkarating ko doon ay agad akong pumasok. Dumiretso ako sa Dean’s Office para doon na magtanong nang diretso. Kumatok muna ako at may nagpasok naman sa akin kaya agad akong pumasok. Nakita ko agad ang matanda na nakausap ko noong isang araw.

“You’re here, Mrs. Montague. What can I do for you?” tanong nito.

“Just want to ask if my daughter Lian is still here in this university,” saad ko. Kilala niya kasi ako bilang asawa ng kuya ni Lian kaya kailangan kong gawin ito.

“No, ma’am. Narinig ko nasa ibang bansa na ang bata, nagpapagaling doon. Hindi mo ba alam? Akala ko ba—” hindi ko siya pinatapos at nagsalita na ako.

“Ah, hindi lang siguro namin napag-usapan nang maayos ng asawa ko. Thank you for your time, ma’am. I’m leaving now,” saad ko at dahan-dahang naglakad palabas.

Huh! Talaga.

Salamat naman at matatapos na rin ang pagpapanggap ko bilang ina ni Lian. Hindi ko na rin makikita sa wakas ang kuya niya, napaka-mahangin pa naman noon. At alam kong may problema siyang sinosolba at tama lang na hindi na kami mag-usap o magkita para hindi ako madamay.

Pagkalabas ko ng university ay agad akong pumasok sa kotse ko bago ko pinaandar ito at dumiretso sa café para makapagkape naman ako. Nakarating ako doon ng ilang oras lang. Pumasok ako sa café shop tsaka nag-order.

Tamang inom lang ako ng kape at may isang slice ng chocolate cake. Tahimik lamang akong kumakain nang tumunog ang cellphone ko kaya naman kinuha ko ito sa bulsa ko tsaka tiningnan. Nag-text si Gabriel sa akin.

“Pumunta ka agad dito sa lagi nating minemeetingan. We’re going to discuss something with Tito.” –Gabriel

Nang mabasa ko ang text ni Gabriel ay agad kong binalik ang cellphone ko at naglagay na lang ng pera sa lamesa. Bayad ko iyon. Lumabas na ako sa café shop at pumasok agad sa kotse ko tsaka pinaandar ito.

Habang nagmamaneho ako ay nag-ring pa ang cellphone ko pero hindi ko na ito maabot. Dahil nagmamadali ako ay hinayaan ko itong mag-ring. Mas importante ang pupuntahan ko. Trabaho na naman ito. Kapag nalutas ko na naman, may sahod na naman para sa amin ng anak ko.

I’m doing this for our future para kapag nakapag-ipon na ako ay kaya ko nang hanapin ang tatay ng anak ko. Nais kong malaman, mahanap, at makilala ang ama ng anak ko kahit pa may mali itong nagawa sa akin. Gusto kong maging masaya ang anak ko kahit pa may pamilya na siyang iba. Karapatan pa rin niyang malaman na may anak siya sa akin.

Matagal din ang biyahe bago ako nakarating sa ruta namin. Walang katao-tao kaya alam ko na ang ibig sabihin nito. May kailangan talaga silang sabihin sa akin na importante. Dali-dali akong pumasok sa loob hanggang sa nakarating sa room na lagi kaming nagme-meeting.

Pagkapasok ko ay naabutan ko doon ang tatlong tauhan ni Gabriel at si General. Kinakabahan ako kasi parang kinakabahan din sila sa sasabihin nila. Pinaupo ako ni Gabriel at nagulat na lang ako dahil pareho silang nakapalibot sa akin at napansin ko na sinarado nila ang pintuan kaya naman kinakabahan ako sa puwedeng mangyari.

“What happened, Gab?” I asked.

“Calm down, Reign,” saad ni Gabriel kaya mas lalo akong kinakabahan.

“Ano ba, kinakabahan din ako sa inyo. Ano ba kasi ang sasabihin niyo?” tanong ko.

Pinaupo ako ng maayos ni General kaya ginawa ko. Nagulat ako nang tumabi sa akin ang tatlong tauhan ni Gabriel habang si Gabriel ay nasa kabilang side ko, nakaupo. Inaantay ko ang unang sasabihin nila kaya naman patuloy akong nakatingin kay General.

“Huwag ka sanang mabibigla sa sasabihin ko,” saad ni General kaya napalaki ang mata ko nang tumingin sa kanya.

“Ano po ba ang ibig ninyong sabihin?” tanging tanong ko.

“Your daughter has been kidnapped by someone,” saad ni General kaya naman napatayo ako sa gulat.

“General, stop making fun of me. Kung ano man po ang mission na ipapagawa ninyo, sabihin ninyo na. Huwag itong ganito,” saad ko, naiiyak na ako dahil sa kaba.

“I’m not making fun of you, Reign. What I’ve said is true.”

Nanghina ako sa sinabi ni General. Nagsimula nang pumatak ang luha ko.

May ipinakita siya sa akin na CCTV footage at iyon ang ikinabagsak ng katawan ko. Mabuti na lang at nasalo ako ni Gabriel. Hindi puwede ito. Kailangan kong maligtas ang anak ko. Dapat pala hindi na ako umalis sa room niya.

“Bitawan mo ako, Gabriel. Kailangan kong iligtas ang anak ko,” sigaw ko at pilit na nagpupumiglas sa kanila pero malalakas sila kaya hindi ako nakapalag.

“Bitawan ninyo, sabi eh! Raina, anak!” sigaw ko at marami nang luha ang pumapatak sa pisngi ko.

“Huminahon ka, Reign. Kailangan nating pag-usapan at pagplanuhan ang gagawin natin. Malakas na tao ang kumuha sa anak mo at wala tayong laban sa kanya. All we need this time is a plan, Reign—a plan.”

Napatingin ako kay Gabriel nang sabihin niya iyon sa akin. Hindi ako nakapagpigil at sinampal ko siya. Naging tahimik ang paligid at ang mukha niya ay napunta sa ibang direksiyon.

“How dare you say calm down? Anak ko ang nawawala, Gab. Nag-aalala ako. Siyempre wala akong pakialam kung sinong malakas pa iyang kalaban natin. Ang kailangan ko ngayon ay ang pagliligtas sa anak ko, Gabriel. Hindi ko kaya kapag wala ang anak ko. Kailangan ko siyang hanapin,” sigaw ko bago ako lumabas sa kwartong iyon.

Narinig ko pang tinawag ako ni Gabriel pero pinigilan siya ni General. Nakarating ako sa kotse ko at napansin ko ang cellphone ko sa ilalim kaya naman pinulot ko. Si Grace pala ang tumawag sa akin ng ilang beses at napakarami niyang mensahe sa akin.

“Nasaan ka, Reign?”

“Sagutin mo ang tawag ko, babae.”

“Ano ba, nawawala ang anak mo. May kumuha sa kanya.”

“Putngna naman, Reign.”

Marami pa akong natanggap na message mula sa kanya. Naihampas ko na lang ang sariling kamay sa manibela at sumigaw. Anong klaseng ina ako? Ni hindi ko kayang protektahan ang anak ko.

Pinaandar ko nang mabilis ang kotse ko hanggang sa mahinto ako sa liblib na lugar. Gusto kong mapag-isa ngayon at ilabas ang lahat ng sakit at takot na nararamdaman ko. Kung wala ang anak ko, I’m nothing. Napahampas muli ako sa manibela ko hanggang sa may narinig akong kalaskas sa likod ng kotse ko.

Kinuha ko ang baril ko at dahan-dahang lumabas sa kotse ko. Umikot ako ngunit wala akong napansin na kakaiba kaya naman bumalik ako sa harapan at naibaba ko ang hawak kong baril nang may napansin akong puting papel sa harapan ng kotse ko.

Sinigurado ko munang wala nang tao bago ko kinuha ang papel. Binuklat ko ito at binasa ang nakasulat na ikinataas ng dugo ko.

“Masyado ka nang magaling, Ms. Gonzalez. Kung talagang magaling ka, gusto kong makipaglaro sa’yo. Find your daughter, at kapag hindi mo siya nahanap hanggang bukas, magpaalam ka na sa anak mo.”

Basa ko sa nakasulat at agad kong pinunit ang papel.

“Fvck you kung sino ka man. Hindi ako natatakot sa’yo. Kung matapang ka rin, harapin mo ako dahil ipapakita ko sa’yo kung gaano ako kagaling,” sigaw ko, nagbabakasakaling marinig ng nagpadala sa akin ng sulat.

Pumasok ako sa kotse ko at binalik ang baril. Kailangan kong hanapin ang anak ko ngayon. Sigurado akong itong nagpadala ng sulat ay ang kumuha ng anak ko. 

Hindi ko puwedeng pabayaan ang anak ko. Hindi ako makakatulog nang maayos kapag alam kong nasa kapahamakan ang anak ko.