Chapter 2

Samantha’s POV

Tahimik ang ospital, ngunit ang katahimikan ay hindi nagbibigay ng ginhawa. Parang may presensya na pumipigil sa bawat paghinga mo, na nagbabadya ng kaguluhan bago pa man ito dumating.

Naka-duty ako sa gabing iyon. Sanay ako sa dugo, sa sugat, sa huling hininga ng pasyente. Sanay akong manatiling kalmado sa gitna ng kaguluhan, sa sigawan, sa pag-iyak, sa mga desisyong kailangang gawin sa loob ng ilang segundo. Ngunit ang gabing iyon… iba.

Bumukas ang pinto ng emergency wing at agad kong naramdaman ang pagbabago ng hangin. Sunod ang mga yabag ng mga lalaki dalawampu, puro nakaitim, organisado, tahimik.

Hindi nila kailangan magsalita pero ramdam ko agad ang presensya nila. May ilan agad na pumuwesto sa labas, bawat galaw ay parang mekanikal, bawat mata nila ay nagbabantay.

Ang ilan naman ay pumasok sa loob, nakatingin sa akin habang ang isa sa kanila ay may hawak na baril, nakatutok sa akin sa loob ng ilang segundo.

Nanigas ang katawan ko. Ngunit hindi ako umatras. Hindi ko basta-basta hahayaan na takutin nila ako.

At doon ko siya nakita.

Nakaupo sa wheelchair, nakasandal, may hawak na sigarilyo. Ang manipis na usok ay dahan-dahang umangat sa hangin, humahalo sa antiseptic nang amoy ng ospital, nagpapahiwatig na ang presensya niya ay wala sa lugar pero labis na nakababahala.

May dugong umaagos sa tagiliran niya, ngunit ang mukha niya… kalmado kahit mukhang mapanganib, parang wala siyang pakialam sa sakit o sa bala sa katawan niya.

“Doctor,” malamig ang sabi ng isa sa kanyang tauhan. “Ikaw ang on duty.”

Tumuwid ako, huminga nang malalim, at sinubukang ilagay ang aking sariling lakas sa halip na takot.

“Oo,” sagot ko, habang sinusuot ang gloves ko.

May click, may baril na nakatutok sa akin. Balikat, dibdib damang-dama ko ang malamig na bakal sa balat ko.

“Huwag kang sisigaw,” bulong ng lalaking nasa likod ko. “At huwag kang tatawag ng iba.”

Nanigas ang katawan ko, ngunit hindi ako umatras.

Hinawakan ko ang metal tray, pinaghandaan ko ang susunod na mangyayari. Tinignan ko ang lalaki.

Hinithit niya muli ang sigarilyo niya saka dahan-dahang ibinuga ang usok. Habang direkta ang titig niya sa akin na parang sinusukat niya kung matitinag ba ako.

Makalipas ang ilang sandali narinig ko ang boses niyang nakakatakot.

Dalhin niyo kami sa pribadong silid utos niya sa mga tauhan niya.

Agad naman nagsitalima ang mga ito.

Sa silid ilang tauhan niya ang naiwan upang magbantay sa amo nila.

“Hindi ka puwedeng manigarilyo dito,” sabi ko, matatag.

Tumitig siya sa akin at bahagyang ngumiti. Dahan-dahan niyang idiniin ang sigarilyo sa tray, pero nanatili ang amoy ng usok sa paligid isang marka ng presensya niya.

“May tama ka ng bala,” sabi ko, diretso. “Pero bago ko alisin ‘yan, kailangan kang ilipat sa kama.”

Tumango siya.

“Dito na,” sagot niya.

“Hindi,” matatag kong tugon. “Hindi kita tatanggalan ng bala habang nasa wheelchair ka.

Kita ko sa gilid ng mga mata ko ang mabilis na paghawak nang baril. Tila naghihintay ng senyas mula sa lalaking kaharap ko.

Sandaling katahimikan. ang namagitan sa silid. Bago siya nagsalita.

“Ilipat n’yo ako,” utos niya sa mga tauhan niya.

Tinulungan siya ng dalawang tauhan niya. Ramdam ko ang kirot sa bawat lihis ng kanyang katawan habang inililipat siya sa kama, ngunit nanatili siyang kalmado.

Nang mahiga siya, inayos ko siya propesyonal.

“Kailangan mo ng anesthesia,” sabi ko, habang pinaghahandaan ang sugat. “Masakit ito.”

“Hindi ko kailangan,” putol niya sa sinasabi ko.

Hindi ko naiwasan mapataas ang kilay ko.

“Kung mawalan ka ng malay—”

“Hindi ako mawawalan,” sagot niya, malamig at tiyak.

Sa loob ko, may halo ng galit at respeto. Hindi ko kilala ang ganitong klase ng pasyente isang lalaking may presensya ng halimaw, ngunit may disiplina sa sarili.

Habang nililinis ko ang sugat niya, napansin ko ang mahigpit niyang kapit sa gilid ng kama. Puting-puti ang mga buko ng daliri niya, ngunit hindi siya dumaing.

Sa unang hiwa ng scalpel, bahagyang kumunot ang noo niya. Sa ikalawa, napapikit. Ngunit walang daing.

“Anong pangalan mo?” tanong niya, basag ang tinig pero kontrolado.

“Hindi mahalaga,” sagot ko, habang ipinapagoapatuloy ko ang trabaho ko.

“Sa akin, mahalaga,” sabi niya.

Sandaling tumigil ako, huminga nang malalim. “Dr. Samantha Lopez.”

Tumitig siya sa akin, parang sinusuri ang magiging reaksyon ko “Hindi ka natatakot,” tanong niya.

“Takot ako,” sagot ko, “pero hindi ako sumusuko sa pananakot.”

Sa gabing iyon may bagay na pumukaw sa akin na hindi ko inaasahan.

Isang pangangailangang na alam kong hindi ko iyon malalampasan.