Chapter 1

Damon’s POV

Hindi ako natatakot sa katahimikan.

Mas kinakatakutan ko ang ingay ang sigawan, ang pagmamadali, ang tunog ng takot sa boses ng mga taong alam nilang tapos na sila.

Pero ang katahimikan ng ospital nang gabing iyon… iba.

Parang hayop na nakakubli sa dilim, tahimik, pero handang umataki anumang oras.

Nakaupo ako sa wheelchair habang tinutulak ako ng isa sa mga tauhan ko. Ramdam ko ang bawat galaw ng gulong sa sahig banayad, pero sapat para ipaalala sa akin na may bala pa rin sa katawan ko. Mainit. Mabigat. Pakiramdam ko may isang piraso ng bakal nakausli sa tagiliran ko.

Hindi ako umimik.

Hindi dahil hindi masakit.

Kundi dahil sanay na ako.

Sanay na ang katawan ko mabaunan ng bala

Pagbukas ng pinto ng emergency wing, ramdam ko agad ang pagbabago ng hangin. May kakaibang tensyon. Yung klase ng tensyon na hindi nakikita, pero nararamdaman ng balat mo.

Sumunod-sunod ang yabag ng mga tauhan ko. Namayani ang katahimikan ng ospital

May ilan nagsikubli at may ilan nagsitakbuhan at umiwas.

Agad naman pumuwesto ang mga tauhan ko. Automatic. Walang utos. Sanay na sila sa akin. Sanay sa ganitong klase ng gabi.

Tumigil kami sa harap ng nurse station.

At doon ko siya nakita.

Ang babaeng nakatayo sa ilalim ng malamlam na ilaw.

Hindi siya sumigaw at hindi rin umatras at mas lalong hindi ko siya kinakitaan ng takot sa mukha niya.

Karamihan sa mga doktor, sa unang segundo pa lang, kita mo na ang takot sa mata. Yung mabilis na paghinga. Yung bahagyang panginginig ng kamay kahit pilit nilang itinatago.

Pero siya nakatingin lang diretso sa akin.

Na parang sinusukat din ako.

Hinithit ko ang sigarilyo ko, dahan-dahan. Hindi dahil kailangan ko kundi dahil gusto kong makita kung kikilos ba siya. Kung magrereklamo O kung sisigaw.

Pero wala.

Nang itutok ng isa sa mga tauhan ko ang baril na hawak niyo sa babae hindi ko siya kinakitaan ng pagkataranta kagaya ng ibang doctor.

Interesante. sabi ko sa sarili ko

“Dalhin mo kami sa pribadong silid,” utos ko sa mga tauhan ko, mababa pero sapat para gumalaw ang lahat. Sumunod sila nang walang pagmamadali.

Ang mga taong nagmamadali ay mga taong natatakot mamatay.

Hindi pa iyon ang oras ko.

Sa loob ng pribadong silid, ramdam ko ang bigat ng presensiya. Hindi dahil sa mga baril kundi dahil sa katahimikan ng babaeng doktor habang nagsusuot ng gloves.

“Hindi ka puwedeng manigarilyo dito. Ani niya

Napatingin ako sa kanya.

May tono siya ng utos, pero hindi bastos. Hindi rin nanginginig. Isang simpleng katotohanan lang, na parang hindi siya natatakot kahit napapalibutan pa siya ng mga armado kong tauhan.

Dahan-dahan kong pinatay ang sigarilyo sa metal tray.

Hindi dahil sumunod ako sa pinag-uutos niya.

Kundi dahil gusto kong makita hanggang saan siya tatayo.

“May tama ka ng bala,” sabi niya, diretso. “Pero bago ko alisin ‘yan, kailangan mong magpalipat sa kama.”

Hindi na kailangan. “Dito na,” sabi ko. “Tapusin mo na agad .”

Ngunit tumanggi siya sa pamamagitan nang mahinahon niyang boses

Mr. who ever you are gusto ko lang ipaalam sayo na

hindi kita tatanggalan ng bala habang nasa wheelchair ka.

Napangisi ako sa kapangahasan niya.

Ilang sa mga tauhan ko ang kumilos agad, humigpit ang hawak nila sa kani-kanilang hawak na baril isang senyas ko lang, at puwede na siyang bumagsak anumang oras.

Pero hindi ko ginawa.

Tinitigan ko siya.

Matagal.

Sinusukat ko ang lalim ng lakas ng loob niya.

At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, may nakita akong hindi takot kundi prinsipyo.

“Ilipat n’yo ako.” utos ko sa mga tauhan ko kagaya kanina wala silang pagmamadaling binuhat ako at pinahiga sa isang ospital bed.

Ramdam ko ang sakit nang buhatin nila ako. Tumagos ang kirot hanggang balikat. pero hindi ako nagpahalata.

Iyon ang pinaka-ayaw kong posisyon ang humiga sa sa ospital bed pero wala akong pwede pagpilian

Habang nasa kama ako ramdam ko ang maingat niyang galaw.

“Kailangan mo ng anesthesia. Ani niya

Napangiti ako ng bahagya.

“Hindi ko kailangan ‘yan. Sagot ko

Tumaas ang kilay niya

“Baka mawalan ka ng malay habang—”

“Hindi ako mawawalan. putol ko sa sinasabi niya

"Okay, sabi mo eh, sagot niya sabay baba ng syringe sa lamesang malapit sa kanya.

Sa bawat galaw ng kamay niya, ramdam ko ang kirot. Hindi yung biglaan kundi yung mabagal, tila sinasadya niyang iparamdam sa akin ang ginagawa niya pakiramdam ko parang sinusunog ang laman ko mula sa loob.

Pero hindi ako nag reklamo

Hindi dahil wala akong nararamdaman.

Kundi dahil ayokong ibigay sa kanya ang kasiyahang makita akong bumigay.

Pero may isang sandali isang iglap na napapikit ako.

At doon ko siya tinanong.

“Anong pangalan mo?”

"Hindi na mahalaga yon.

“Sa akin, mahalaga.” Sabi ko.

"Sandaling tumigil ang kamay niya. “Dr. Samantha Lopez.”

Inulit ko iyon sa isip ko.

Dr. Samantha Lopez

Ilang sandali pa ang lumipas tuluyang na niyang natanggal ang bala sa katawan ko. Pero kahit ganoon pa man pakiramdam ko nakadikit ang kamay niya

Tinitigan ko siya habang habang tinatahi niya ang sugat ko

“Hindi ka kagaya ng iba.” Sabi ko

Hindi siya sumagot o nag react sa sinabi ko.

At doon ko napagtanto

Hindi lang bala ang natanggal sa akin nang gabing iyon.

Dahil pakiramdam ko may isang parte sa katawan ko ang gumising dahil sa presensya ng babae.

Isang babaeng kayang tumingin sa mata ng halimaw na kagaya ko nang hindi natatakot. At hindi ko iyon basta-basta palalampasin.