Chapter 3

Damon’s POV

Tahimik ang silid, pero ramdam ko ang bigat ng presensya niya.

Nakatayo siya sa harap ko, bahagyang nakatagilid habang inaayos ang mga gamit niya, naka-focus sa ginagawa.

Kahit sampung armadong lalaki ang nasa loob ng silid, kahit may ilan pang nakapwesto sa labas, ni anino ng takot ay wala sa kilos niya. Hindi nanginginig ang kamay.

Hindi rin nagmamadali. Para siyang nasa sarili niyang mundo isang mundong hindi ako kasama, kahit ako ang dahilan kung bakit siya naroon.

Paminsan-minsan, tumitingin siya sa akin.

Hindi direkta. Hindi rin matagal.

Pero sapat para maramdaman ko ang bigat ng titig niya.

Tahimik. Propesyonal. Pero may intensity. Parang sinusukat niya ako hindi bilang pasyente, hindi bilang lalaking may tama ng bala, kundi bilang isang taong may kontrol sa silid… at kung hanggang saan ang kaya kong dalhin ang presensyang iyon.

Ang kirot sa tagiliran ko, ang kirot na kanina pa sumusundot sa bawat paghinga ko, unti-unting nawala sa isip ko. Pati ang bigat ng sitwasyon—ang dugo, ang panganib, ang katotohanang dapat ay nasa ibang lugar ako ngayon—lahat iyon naging ingay na lang sa paligid.

Ang natira lang ay siya.

Ang bawat galaw ng kamay niya habang tinatapos ang paglalagay ng gaza.

Ang bahagyang pagyuko niya kapag inaabot ang tray.

Ang mabilis ngunit kontroladong paghinga niya.

At ang labi niya.

Hindi ko alam kung dahil ba sa ilaw ng silid o dahil sa tensyon, pero mapula ang mga labi niya. Hindi yung pilit. Hindi yung nagpapansin. Natural lang pero sapat para mahuli ang atensyon ko.

Hindi ito simpleng atraksyon.

Hindi ito yung klase ng pagnanasa na mabilis dumarating at mabilis ding nawawala.

Ito’y parang gutom.

Isang pangangailangan.

Isang obsesyon na matagal ko nang alam na umiiral sa akin yung pagnanais na angkinin ang mga bagay na hindi natitinag, ang mga taong hindi sumusuko. At sa bawat segundo na nananatili siya roon, mas malinaw sa akin na siya ang klase ng babaeng hindi ko basta-basta palalampasin.

Nang matapos siya sa ginagawa niya, naramdaman ko ang pagbabago sa hangin.

Isang maliit na galaw lang ang pag-angat ng katawan niya, ang pagkuha ng tray, ang bahagyang pag-atras pero ramdam ko.

Pa-alis na siya.

At sa loob ko, may kung anong tumulak.

Isang desisyon na hindi dumaan sa isip ko dumaan diretso sa katawan.

Mabilis ang kilos ko.

Hinawakan ko ang batok niya, ramdam ko ang init ng balat niya sa ilalim ng palad ko, at hinila ko siya palapit sa akin. Walang babala. Walang salita. Dinikit ko ang labi ko sa labi niya.

Hindi marahas.

Pero hindi rin humingi ng pahintulot.

Naramdaman ko ang paninigas ng katawan niya isang iglap ng gulat. Ramdam ko ang bawat maliit na reaksyon niya: ang paghinto ng paghinga, ang pag-igting ng balikat, ang bahagyang pagkapit ng daliri niya sa kama.

Sa gilid ng mata ko, nakita ko ang mga tauhan ko.

Mabilis silang nagsitalikod. May ilan na nagkunwaring may inaayos. May iba na tumingin sa pader. Propesyonal. Tahimik. Alam nila kung kailan hindi makialam.

Sa sandaling iyon, akala ko… ayos lang.

Akala ko hindi siya papalag.

Akala ko pareho naming naramdaman ang tensyon na kanina pa bumabalot sa silid.

Nagkamali ako.

Dahil bigla niyang kinagat ang labi ko.

Isang kagat na may halong galit at babala.

Napasinghap ako at kusang bumitaw.

Mabilis siyang umatras habang nakatingin sa akin nang diretso, ang mga mata niya parang naglalagablab dahil galit.

At bago pa ako tuluyang makapag-react, isang sampal ang dumapo sa pisngi ko. Isang sampal na sapat para patahimikin ang silid.

Ramdam ko ang kirot non, pero hindi iyon ang mas tumama sa akin.

Ang mas mabigat ay ang titig niyang walang takot

“Bastos,” sabi niya.

Isang salita lang.

Pero puno ng galit.

At pagkatapos noon, tumalikod siya.

Hindi siya nagmadali. Hindi rin siya nag-atubili. Lumakad siya palabas ng silid na parang baliwala lang ako sa kanya na parang hindi ako si Damon Mondragon, na kinatatakutan ng marami.

Sinundan ko siya ng tingin habang papalayo, hanggang sa tuluyan siyang lumabas sa pintuan.

Dahan-dahan kong inangat ang kamay ko at hinaplos ang labi ko.

m

Iniwan niya ako roon nakahiga sa kama, may sariwang sugat at gaza.

At doon sa unang pagkakataon, may babaeng hindi ko nakuha sa isang iglap at sa halip na umurong, mas lalo lang akong naging pursigido.

At isa lang ang sinisigurado ko hindi pa dito nagtatapos ang lahat. At sa oras na iyon, malinaw sa akin ang isang bagay

ang babaeng iyon… ay hindi ko hahayaang mawala nang ganoon na lang.