Prologue

Tahimik ang ospital sa oras na iyon ng gabi isang katahimikang hindi nagbibigay ng pahinga kundi nagbabadya ng paparating na kaguluhan.

Ang mga ilaw sa emergency wing ay malamlam, nagbibigay ng maputlang liwanag sa makintab na sahig.

Ang amoy ng antiseptic ay humahalo sa hangin

Naka-duty si Dr. Samantha Lopez.

Sanay siya sa dugo. Sa sugat. Sa mga pasyenteng dumarating na halos wala nang pag-asa. Sanay siyang manatiling kalmado kahit sa gitna ng sigawan, ng iyakan, ng mga desisyong kailangang gawin sa loob ng ilang segundo.

Ngunit hindi siya handa sa biglaang pagbabago ng hangin nang bumukas ang pinto ng emergency wing.

Hindi iyon karaniwang pagbukas.

Sunod-sunod ang yabag ng mabibigat na sapatos. Isa, dalawa, tatlo hanggang sa mapuno ang pasilyo ng mga lalaking puro naka-itim.

Hindi lima. Hindi sampu. kundi dalawampu silang pumasok, organisado, tahimik, tila isang hukbong sanay kumilos nang walang tanong.

May ilan agad na pumuwesto sa labas sa magkabilang dulo ng pasilyo, sa tapat ng pinto, sa gilid ng nurse station.

Naka-krus ang mga braso o kaya’y hawak ang baril na parang normal na bahagi ng kanilang katawan.

Ang iba naman ay pumasok sa loob.

Sa gitna nila isang wheelchair.

At sa ibabaw nito, nakaupo ang lalaking agad nagpabigat sa buong ospital.

Bahagyang nakasandal si Damon Mondragon. Ang isang kamay ay nakapatong sa armrest, ang isa’y may hawak na sigarilyo na dahan-dahang hinihithit.

Umaangat ang manipis na usok, humahalo sa sterile na amoy ng ospital isang tahimik na paglabag sa lahat ng patakaran.

May dugo sa kanyang tagiliran, tumatagos sa itim na polo. Ngunit ang mukha niya ay kalmado mapanganib na kalmadong parang wala siyang pakialam na may bala sa katawan niya.

Tumigil ang wheelchair sa harap ni Samantha.

“Doctor,” malamig na sabi ng isa sa mga tauhan. “Ikaw ang on duty.”

Hindi iyon tanong.

Awtomatikong tumuwid ang likod ni Samantha. “Yes ako nga-

Isang click ang umalingawngaw.

Sa isang iglap, may baril na nakatutok sa kanya. Una sa balikat. Sunod sa dibdib. Hanggang sa maramdaman niya ang malamig na bakal na dumampi sa kanyang sentido.

“Huwag kang sisigaw,” bulong ng lalaking nasa likod niya. “At huwag kang tatawag ng iba.”

Nanigas ang katawan niya bigla. Pero hindi siya umatras

Sa halip, tumingin siya sa lalaking nasa wheelchair.

Hinigop ni Damon ang sigarilyo, saka ibinuga ang usok, habang ang mga mata’y diretso sa kanya. Hindi galit. Hindi rin nagmamadali. Parang sinusukat siya kung matitinag ba siya, o kung uurong.

“Dalhin mo kami sa pribadong silid,” mababa ngunit matatag na utos niya sa kanyang mga tauhan.

Agad naman kumilos ang mga ito.

Isang pribadong operating room ang inihanda. Isinara ang pinto. Nilock. May mga naiwan sa labas nakapwesto sa bawat labasan, mga matang mapagbantay, mga baril na handang bumunot.

Sa loob, kasama si Samantha qt halos sampung armadong lalaki.

At si Damon Mondragon.

“Hindi ka puwedeng manigarilyo dito,” malamig na sabi ni Samantha habang nagsusuot ng gloves.

Tumitig si Damon sa kanya, saka bahagyang ngumiti. Dahan-dahan niyang idiniin ang sigarilyo sa metal tray, ngunit nanatili ang amoy ng usok parang marka ng presensiya niya.

“May tama ka ng bala,” diretsong sabi niya. “Pero bago ko alisin ‘yan, kailangan kang ilipat sa kama.”

“Dito na,” tugon ni Damon. “Tapusin mo na.”

“Hindi,” matatag niyang sagot. “Hindi kita tatanggalan ng bala habang nasa wheelchair ka. Kung gusto mong mabuhay, magpalipat ka sa hospital bed.”

Isang sandaling katahimikan.

Nagkatinginan ang mga tauhan. May ilan na humigpit ang hawak sa baril.

Tumitig si Damon kay Samantha matagal, mabigat. Parang sinusubok ang hangganan niya.

Pagkatapos, bahagyang tumango.

“Ilipat n’yo ako.”

Tinulungan siya ng dalawang tauhan. Kita ang paninigas ng kanyang katawan habang inililipat isang mabilis na kirot ang dumaan sa kanyang mukha, ngunit agad niya itong kinontrol. Walang reklamo. Walang ungol.

Nang mahiga siya sa kama, inayos ni Samantha ang posisyon niya propesyonal, mabilis, walang pag-aalinlangan.

“Kailangan mo ng anesthesia,” sabi niya. “Masakit ito.”

“Hindi ko kailangan yan,” putol ni Damon.

“Delikado—”

“Mas delikado para sa mga taong hindi sumusunod,” malamig niyang tugon.

Huminga nang malalim si Samantha. “Kung mawalan ka ng malay, hindi kita pananagutan.”

“Hindi ako mawawalan.”

Habang nililinis niya ang sugat at inilalapit ang ilaw, napansin niya ang mahigpit na kapit ng mga daliri ni Damon sa gilid ng kama puting-puti ang mga buko. Ngunit nanatili siyang tahimik.

Sa unang hiwa, bahagyang kumunot ang noo nito.

Sa ikalawa, napapikit.

Ngunit walang daing.

“Anong pangalan mo?” bigla nitong tanong, basag ang tinig ngunit kontrolado.

“Hindi mahalaga.”

“Sa akin, mahalaga.”

Sandaling tumigil ang kamay niya. “Dr. Samantha Lopez.”

Parang ngumiti ang mga mata ni Damon. “Hindi ka natqtakot.”

“Takot ako,” sagot niya habang hinuhugot ang bala. “Pero hindi ako sumusuko sa pananakot.”

Nang tuluyang lumabas ang bala at bumagsak sa metal tray, umagos ang dugo. Bahagyang napahinga nang malalim si Damon iyon lang ang tanging senyales ng sakit na ipinakita niya.

Tumitig siya kay Samantha.

Hindi siya umiwas. Hindi rin siya ngumiti.

“Hindi ka kagaya ng iba,” sabi niya, mababa ang tinig.

Sa gabing iyon, isang bala ang natanggal sa katawan ni Damon Mondragon.

Ngunit may iba pang tinamaan.

Isang babaeng hindi umatras.

Hindi natakot.

Hindi yumuko.

At doon nagsimula ang isang bagay na hindi na niya kayang pigilan. Ang obsession.