LOGINMy heart pounded violently sa dibdib ko, parang gusto nitong sumabog sa bawat tibok. Hindi dahil sa takot… kundi dahil sa kanya. Torren. Ang lalaking dapat kong labanan, dapat kong iwasan, ngunit sa bawat galaw niya, sa bawat titig, ramdam ko—parang apoy na sum
Chapter 60✨ “If I fall… I’m taking you with me.” ✨My heart pounded violently sa dibdib ko, parang gusto nitong sumabog sa bawat tibok. Hindi dahil sa takot… kundi dahil sa kanya. Torren. Ang lalaking dapat kong labanan, dapat kong iwasan, ngunit sa bawat galaw niya, sa bawat titig, ramdam ko—parang apoy na sumisiklab sa loob ko, na hindi ko kayang patayin.Ngunit alam ko rin—alam kong mali. Napapalibutan kami ng kaguluhan: alarms, red lights, mga sigaw ng tauhan sa labas, banta ng baril. At sa kabila nito, ang mundo ko ay umiikot sa kanya.“Freya, stay close.” Hindi ito utos, hindi rin pakiusap. Ito ay
Chapter 59 - “This Isn’t Control Anymore… It’s Obsession”✨ “You’re mine… and I don’t care what you think anymore.” ✨Hindi ko na alam kung hihinga ako o magtatakbo. Ang mundo ko—lahat—lumulutang sa pagitan ng init ng katawan niya at ang mapanganib na tingin sa mata niya.Torren.Ang Torren Villanueva na dating may kontrol, na dominant, ngunit may hangganan—ngayon, parang wala nang hangganan.Hindi ito control. Ito… obsession.Nakatayo ako sa gitna ng silid. Ang puso ko, matindi ang pi
Chapter 58: Say It Again… That I’m Yours✨ “Kung pipiliin ko na maging akin ka… sasabihin mo ba ulit?” ✨Hindi ako makagalaw. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa bawat pintig ng puso ko ay nagpapadala ng katanungan: sino ang tunay na nagkokontrol? Ako… o siya?Torren.Ang lalaki sa harap ko na dati kong kinakatakutan, ngayon ay nagiging sanhi ng bawat kalituhan, bawat apoy sa loob ko.“Freya…” Mahina. Mabigat. Ngunit may halong desperation.Hindi ko dapat siyang tingnan. Hindi ko dapat maramdaman ang init ng katawan niya. Hindi ko dapat… malapit.Pero ginawa ko.At sa isang segundo, nagbago ang lahat.Hindi ko na siya nakikita bilang target. Hindi na siya ang lalaki na dapat kong labanan. Siya ang Torren. Ang lalaki na—kahit alam kong delikado—ay pinili pa rin akong hawakan, na parang hindi pwedeng masira.“Freya, focus,” bulong niya, hindi utos, kundi pakiusap. Ang boses niya ay naglalaban sa boses ng utos na paulit-ulit sa ulo ko: “Primary objective… eliminate.”Ngunit sa
CHAPTER 57: You Started This War… I’ll Finish It✨ “You started this war… and now, I’ll finish it.” ✨Hindi ako gumalaw. Pero ramdam ko ang mundo ko—nag-crash sa ilalim ng init at panganib.Red lights. Alarm. Sigaw. Barilan. Lahat sabay-sabay sa isip ko, naghalo sa tibok ng puso ko.At sa gitna ng kaguluhan—nasa harap ko si Torren. Mataas. Malakas. Mapanganib. Ang lalaking dati’y hari ng takot, ngayon… may takot sa kanya. Sa akin.“Freya,” bulong niya, mababa, mahigpit, halos lumulusot sa bawat ugat ng aking katawan. “Stay with me.”Pero hindi na ako yung babaeng natatakot sa kanya. Hindi na ako yung weapon na sumusunod sa utos.Hinawakan ko ang kamay niya. Mahigpit. Mapanganib. “I’m not hiding anymore.”Napatingin siya sa akin. Nakita ko ulit ang conflict sa kanyang mata—dominance na naglalaban sa pag-aalaga, kontrol na sinusubukang bumawi sa sarili niyang emosyon.At doon ko na-realize… pareho kaming nagbabago. Pareho kaming natututo kung paano magmahal at sumuko sa parehong
CHAPTER 56: Then Stop Looking at Me Like That✨ “Kung target mo ako… bakit hindi mo ako kayang tingnan ng walang pakiramdam?” ✨Hindi ako kumikilos.Pero hindi na ako ako.“Primary objective… eliminate.”Umiikot sa utak ko ang boses.Paulit-ulit.Walang emosyon.Walang awa.Nakatayo ako sa harap ni Torren.At sa mata ko—Hindi siya lalaki.Hindi siya Torren.Target.Pero bakit—Hindi ko maitaas ang kamay ko?“Freya…”Mahina.Mabigat.Puno ng takot.Bakit may takot sa boses niya?Hindi dapat.Hindi dapat.“Execute.”Humigpit ang kamao ko.Dahan-dahan.Kontrolado.Pero sa gitna ng lahat—May sumisingit.Isang pakiramdam.Isang init.Isang bagay na hindi ko maalis.“Freya, look at me.”Mali.Hindi ko siya dapat tingnan.Pero ginawa ko.At doon—Nagkagulo ang lahat.Hindi target ang nakita ko.Hindi kaaway.Kundi siya.Torren.Yung lalaking—Hinawakan ako na parang hindi ako pwedeng masira.Yung lalaking—Pinili akong protektahan kahit laban sa sarili niya.“Focus,” bulong ng boses sa uta
CHAPTER 55: I Hate That I Want You✨ “Ayoko sa’yo… pero mas ayoko na wala ka.” ✨Hindi ako makagalaw.Hindi dahil sa takot.Kundi dahil sa katotohanang kagagaling lang sa bibig ko—At sa ngiti ng lalaking nasa harapan ko ngayon.“You finally remember,” mahinang sabi niya.Parang proud.Parang matagal niya nang hinihintay.Nanlamig ang buong katawan ko.Pero hindi ako umatras.Hindi na.Sa likod ko, naramdaman ko ang paglapit ni Torren.Hindi siya nagsalita agad.Pero ramdam ko ang init niya sa likod ko—At ang tensyon na parang anytime… sasabog.“Step away from her.”Mababa.Malamig.Mapanganib.Ngumiti lang ang lalaking tinatawag niyang uncle.Parang wala siyang pakialam.Parang siya ang may hawak sa sitwasyon.“Relax, Torren,” sabi niya, casual.“Hindi ko siya sasaktan.”“Hindi mo siya gagalawin.”Tahimik.Pero punong-puno ng banta.Napapikit ako saglit.Huminga nang malalim.Pero hindi ko mapigilan ang sarili ko.“Bakit?” tanong ko.Mahina.Pero malinaw.Pareho silang napalingon sa







