INICIAR SESIÓNCHAPTER 111 – “You Were Never Free… Were You?”“The scariest part wasn’t that he lied… it was that he might’ve never had a choice.”Hindi ako nakatulog buong gabi.Paulit-ulit sa utak ko ang mga mata ni Torren.Hindi malamig.Hindi galit.Pagod.Parang isang taong matagal nang lumulubog pero walang humihila pataas.Nakaupo ako sa madilim na office ng bagong headquarters namin habang umuulan sa labas. Tahimik ang buong building. Tanging tunog lang ng keyboard at mahinang patak ng ulan ang naririnig ko.Pero sa loob ng utak ko?Chaos.Mabigat akong huminga habang pinapanood ang surveillance footage sa laptop.Again.And again.And again.Torren standing beside them.Torren watching me leave.Torren not stopping me.Masyadong maraming tanong.At mas lalo akong kinakabahan dahil nagsisimula nang mag-connect ang lahat.“Ma’am…”Hindi ako lumingon kay Marco.“May nakita kami.”Tahimik kong tinanggal salamin ko.“Show me.”Lumapit siya at inilapag ang folder sa mesa.Photos.Transaction reco
CHAPTER 110 – “Then I’ll Survive Without You”“If he was protecting me by pushing me away… then I’d make sure I became untouchable.”Hindi ako umiyak pagkatapos kong iwan si Torren.Hindi ako sumigaw.Hindi ako nagbasag ng gamit tulad ng dati.Mas malala.Tumigil akong makaramdam.Tahimik akong nakaupo sa loob ng sasakyan habang dumadaan kami sa madilim na highway. Umuulan sa labas. Mabigat ang hangin. Pero wala na ‘yon kumpara sa bigat sa dibdib ko.Sa tabi ko, tahimik si Mateo habang nagmamaneho.Paminsan-minsan, sumusulyap siya sa rearview mirror.Parang gusto niyang magsalita.Pero walang may lakas ng loob.Kasi lahat sila alam.May nangyari sa’kin.Hindi physical.Mas delikado.Parang may namatay.At hindi ako sigurado kung si Torren ba ‘yon…O ako.Nakatitig lang ako sa kamay ko.Sa parehong kamay na minsang hinawakan niya nang parang ako lang ang bagay na mahalaga sa mundo niya.Ngayon?Parang multo na lang lahat.“You don’t need to know to survive this.”Napapikit ako.Tangina
CHAPTER 109 – “Don’t Save Me If You’re Not Mine”“He keeps choosing them in the light… and me in the dark.”Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.‘Yung makita siyang buhay…o ‘yung makita siyang tumitingin sa’kin na parang wala na akong ibig sabihin.Tatlong araw na mula nang makatakas ako sa compound nila. Tatlong araw na puro dugo, sunog, at bangkay ang iniwan ko sa bawat galaw ko. Tatlong araw na sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili ko na wala na akong pakialam kay Torren Villanueva.Pero bawat gabi…bawat tahimik na segundo…naririnig ko pa rin ang boses niya sa utak ko.You’re mine.Napapapikit ako habang nakatayo sa balcony ng safehouse. Umuulan. Malamig ang hangin, pero wala ‘yon kumpara sa lamig na unti-unting pumapalit sa puso ko.Sa likod ko, bumukas ang pinto.“May update,” seryosong sabi ni Marco.Hindi ako lumingon. “Sabihin mo.”“May meeting mamaya sa pier warehouse. High-level exchange.”Tahimik akong huminga.“Kasama siya?” tanong ko.Hindi agad sumagot si Marco.
CHAPTER 108 – “You Taught Me How to Destroy You”“Every move I made… I learned from him.”Hindi ako natulog buong gabi.Nakatayo lang ako sa harap ng malaking bintana ng penthouse habang pinapanood ang ilaw ng siyudad sa ibaba.Alive.Busy.Ignorant.Hindi nila alam na may giyerang unti-unting sumisira sa ilalim ng lungsod na ‘to.Hindi nila alam na may hari at reyna na pinapatay ang isa’t isa nang hindi man lang humahawak ng baril.Humigpit ang hawak ko sa baso ng whiskey.Sa glass reflection, nakita ko ang sarili ko.Sharp cheekbones.Madilim na mata.Walang emosyon.Parang stranger.Parang hindi na ako si Freya.At maybe iyon ang kailangan.Because the old me would’ve still begged Torren to explain.The new me?She wanted blood.“Boss.”Hindi ako lumingon nang pumasok si Rafael.“Talk.”“Confirmed ang meeting tonight.”Finally.Dahan-dahan akong humarap sa kanya.“Location?”“Pier 19 warehouse. Heavy security.” Nag-alangan siya sandali. “And Torren will be there.”Something inside
CHAPTER 107 – “If This Is a Game… I’ll Break the Board”“If he wanted to play enemy… then I’d stop playing the girl who loved him.”Hindi ko maalala kung paano ako nakabalik sa kotse.Ang naalala ko lang… yung mukha ni Torren habang umaatras siya palayo sa’kin.Cold.Controlled.Parang wala akong ibig sabihin.Parang hindi siya ang lalaking handang magsunog ng buong siyudad dati para lang mailigtas ako.Parang hindi siya ang lalaking humawak sa mukha ko habang nanginginig ako at bumulong ng—
CHAPTER 106 – “You Looked at Me Like I Meant Nothing”“I survived losing him. I wasn’t prepared to survive watching him choose someone else.”Hindi agad ako makagalaw.Parang huminto ang buong mundo sa sandaling nakita ko si Torren na nakatayo sa kabilang side ng kwarto—buhay… pero hindi na akin.The air smelled like smoke, metal, and blood.Madilim ang warehouse. Basag ang ilang ilaw sa kisame kaya pa-flicker ang liwanag sa paligid. Every second, nagmumukhang multo si Torren sa harap ko. Nandoon siya… tapos mawawala… tapos babalik ulit sa ilaw.Pero isang bagay ang hindi nagbago.
Chapter 38: The Breaking Point They Didn’t Expect“Hindi nila ako sinisira—binubuksan nila ang parte ng sarili ko na hindi na nila kayang isara.” Masakit.Pero hindi na bago.Hindi na nakakagulat.Hindi na nakakabasag.Huminga ako nang mabigat habang ramdam ko ang bigat ng katawan ko—nakaangkla sa
Chapter 37: The Cage That Breathes“Hindi ako dinala… ako ang kusang pumasok sa kulungan—at iyon ang pinakamalaking pagkakamali nila.”Hindi ako lumaban.Hindi ako sumigaw.Hindi ako tumakas.Dahil sa bawat hakbang na inilalayo nila ako kay Torren—mas lalo akong maging kalmado.Mas lalo akong nagi
Chapter 36: The Price of Possession✨ “Hindi na ako ang hinahabol nila… ako na ang hinahanap nila para maghari.” ✨Huminto ang mundo—pero ako hindi.Huminga ako nang malalim, kahit ramdam ko pa rin ang amoy ng dugo, ng pulbura, ng pagkawasak na iniwan ng ginawa ko.Hindi na ako tumatakbo.Ako na an
Chapter 32: The Line You Can’t Cross“Hindi ako umatras—kahit siya na ang naging kalaban ko.”Hindi ako kumurap.Hindi ak







