CHAPTER 5 - ANG LIHIM SA LIKOD NG LARAWAN

“Bianca… sino ka talaga?”

Hindi maalis ni Althea ang tingin sa dokumentong hawak niya. Nanginginig ang kanyang mga daliri habang paulit-ulit na binabasa ang pangalan ng babaeng naging matalik niyang kaibigan sa loob ng maraming taon.

Bianca Salazar.

Bakit nakasulat ang pangalan niya sa isang kasunduang may kinalaman sa pagkakakilanlan ng isang tao? At bakit nakatago ang dokumentong ito sa isang silid na puno ng mga gamit ng kanyang yumaong ina?

“Althea, ibigay mo sa akin ang papel.”

Mabilis na lumingon si Damon. Nakatayo ito sa may pintuan, halatang nabigla nang makita ang hawak niyang dokumento.

“Bakit?” tanong ni Althea. “May alam ka ba tungkol dito?”

“Hindi mo pa naiintindihan ang lahat.”

“Kung ganoon, ipaliwanag mo sa akin!”

Lumapit si Damon ngunit hindi agad kinuha ang papel. Sa halip, sinuri niya ang dokumento na para bang natatakot siyang may mabasa roon na hindi na niya kayang itago.

“Ang kasunduang iyan ay ginawa maraming taon na ang nakalilipas,” sagot niya. “Hindi ko alam ang buong nilalaman niyan, pero alam kong may kinalaman ito sa isang batang babae na dinala sa pamilyang Villareal.”

“Batang babae?” ulit ni Althea. “Si Bianca ba iyon?”

Hindi sumagot si Damon.

At para kay Althea, sapat na ang kanyang katahimikan upang lalo siyang maghinala.

“Siya ang pinakamatalik kong kaibigan,” mahinang sabi niya. “Ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng problema ko. Alam niya ang tungkol sa nanay ko, sa pagkamatay nito, at sa mga tanong na hindi ko kailanman nasagot. Pero kung may itinatago pala siya sa akin…”

“Althea, huwag kang magmadaling humusga.”

“Madali para sa iyo na sabihin iyan, Damon. Hindi ikaw ang niloloko!”

Napayuko si Damon. Sa unang pagkakataon, nakita ni Althea ang matinding pagsisisi sa mukha ng lalaking minsan niyang minahal.

“May isang bagay kang kailangang malaman,” sabi nito. “Hindi aksidente ang pagkakatagpo mo sa dokumentong iyan.”

Nanlamig si Althea.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

“May taong gustong matuklasan mo ang katotohanan. Pero hindi ko alam kung sino siya, o kung bakit ngayon niya pinili na ilantad ito.”

Bago pa makapagtanong si Althea, biglang namatay ang ilaw sa silid.

Napahawak siya sa braso ni Damon.

“Damon?”

“Manatili ka sa likod ko.”

Narinig nila ang kaluskos sa labas ng silid. May mabibigat na yabag na papalapit sa pintuan.

“May tao ba riyan?” sigaw ni Damon.

Walang sumagot.

Makalipas ang ilang segundo, bumalik ang ilaw.

Agad na tumingin si Althea sa mesa.

Wala na ang dokumento.

“Nasaan ang papel?” gulat niyang tanong.

Mabilis na sinuri ni Damon ang paligid. Binuksan niya ang mga kabinet at tiningnan ang sahig, ngunit wala ang dokumento.

“May pumasok habang patay ang ilaw,” sabi ni Althea. “May kumuha nito!”

“Hindi tayo nag-iisa rito,” sagot ni Damon.

Naramdaman ni Althea ang panginginig ng kanyang mga tuhod. Ang bahay na ito, na dati ay isang lugar lamang sa mga lumang kuwento ng kanyang ina, ay tila naging bitag na hindi niya alam kung paano tatakasan.

Biglang may napansin siyang maliit na bagay sa ilalim ng mesa.

Isang litrato.

Pinulot niya iyon at nilapitan ang bintana upang makita nang mabuti ang larawan. Luma na ang papel, ngunit malinaw pa rin ang mga mukha ng tatlong taong naroon.

Ang kanyang ina na si Elena.

Isang lalaking hindi niya kilala.

At si Bianca—ngunit hindi ang Bianca na kilala niya ngayon.

Mas bata ang mukha ng kaibigan niya sa larawan. Nakasuot ito ng puting damit at nakatayo sa tabi ni Elena, na para bang matagal na silang magkakilala.

“Hindi maaari…” bulong ni Althea.

Kinuha ni Damon ang litrato mula sa kanya at biglang namutla.

“Kilala mo ang lalaking ito?” tanong ni Althea.

Hindi agad sumagot si Damon. Tinitigan niya ang mukha ng lalaki bago marahang tumango.

“Si Richard Hale. Siya ang abogado ng pamilya namin.”

“Bakit kasama siya ng nanay ko? At bakit naroon si Bianca?”

“Hindi ko alam,” sagot ni Damon. “Pero kung totoo ang iniisip ko, mas malalim ang lihim na ito kaysa sa inaakala natin.”

Binaligtad ni Althea ang litrato.

May nakasulat sa likod nito, gamit ang sulat-kamay na pamilyar sa kanya.

Sulatan iyon ng kanyang ina.

“Kung dumating ang araw na malaman ni Althea ang katotohanan, huwag ninyong hayaang makilala niya ang tunay na Bianca.”

Napalayo si Althea sa bintana. Muli niyang binasa ang pangungusap, umaasang mali lamang ang kanyang pagkaunawa.

Ngunit hindi nagbago ang mga salita.

“Damon,” mahinang sabi niya, “ano ang ibig sabihin nito?”

Hindi siya sinagot ng lalaki.

Sa halip, tumingin ito sa pintuan na para bang may inaasahan siyang darating.

Maya-maya, umilaw ang cellphone ni Althea.

May bagong mensahe mula sa hindi kilalang numero.

“Kung gusto mong malaman kung sino talaga si Bianca, pumunta ka sa lumang kapilya bukas ng hatinggabi. Mag-isa ka. Huwag kang magtiwala kahit kanino—lalo na kay Damon.”

Nang mabasa iyon ni Damon, agad niyang kinuha ang cellphone ni Althea.

“Hindi ka pupunta roon.”

“Bakit? Ano ang itinatago mo sa akin?”

“Dahil maaaring mapahamak ka!”

“Hindi mo ako mapipigilan. Buong buhay akong nabuhay sa mga kasinungalingan. Hindi na ako papayag na may magdikta sa akin kung anong katotohanan lang ang dapat kong malaman.”

Tinitigan siya ni Damon. Maraming gustong sabihin ang lalaki, ngunit tila walang salitang sapat upang ipaliwanag ang lahat.

“Althea, may mga bagay na hindi mo pa handang harapin.”

“Hindi ikaw ang magpapasya niyan.”

Binitawan niya ang cellphone at tumalikod, ngunit bago siya tuluyang makalabas ng silid, nagsalita si Damon.

“Kung pupunta ka sa kapilya, sasama ako.”

“Huwag. Sinabi sa mensahe na mag-isa ako.”

“Hindi ko hahayaang mapahamak ka.”

Napahinto si Althea.

Sa kabila ng galit at pagdududa niya, may bahagi pa rin ng kanyang puso ang gustong magtiwala kay Damon. Ngunit paano niya magagawa iyon kung maging ang kanyang ina ay nagbabala tungkol sa kanya?

“Hindi ko alam kung sino ang paniniwalaan ko,” sabi niya.

“Kung ganoon,” sagot ni Damon, “huwag ka munang maniwala sa akin. Alamin mo ang katotohanan. Pero mangako kang mag-iingat ka.”

Hindi sumagot si Althea.

Mahigpit niyang hinawakan ang litrato ng kanyang ina at lumabas ng silid.

Sa pasilyo, may napansin siyang aninong mabilis na naglaho sa dulo ng hagdan.

“Hoy! Sandali!”

Tumakbo siya patungo roon, ngunit wala na siyang nadatnan.

Sa sahig ay may isang maliit na sobre.

Binuksan niya iyon at nakita ang isang papel na may iisang pangungusap.

“Si Bianca ay hindi ang unang anak na ipinakilala sa pamilyang Salazar.”

Napatakip sa bibig si Althea.

Kung hindi si Bianca ang tunay na Bianca, sino ang babaeng pinakasalan ni Damon?

At kung matagal nang alam ng kanyang ina ang lihim na ito, bakit hindi niya sinabi kay Althea bago siya namatay?

Sa kabilang bahagi ng mansyon, may isang taong nakatayo sa dilim, hawak ang nawawalang dokumento.

Tumingin ito sa litrato ni Elena at marahang bumulong:

“Patawarin mo ako, Althea. Pero hindi pa oras para malaman mo ang lahat.”

Pagkatapos, inilabas ng taong iyon ang cellphone at tumawag.

“May problema tayo,” sabi nito. “Nakita na niya ang litrato.”

Sandaling katahimikan ang sumunod.

Pagkatapos ay may malamig na tinig na sumagot sa kabilang linya.

“Kung ganoon, tiyakin mong hindi siya makakarating sa kapilya.”

Natapos ang tawag.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, muling nagsimulang gumalaw ang lihim na matagal nang inilibing ng dalawang pamilya.