CHAPTER 4 - ANG SILID NA IPINAGBAWAL

Hindi ko maalis sa isip ko ang pangalang nakasulat sa papel.

Bianca Salazar.

Ang matalik kong kaibigan. Ang babaeng kasama ko sa lahat ng masasayang alaala ko. Ang babaeng niyakap ako sa araw ng kaniyang kasal habang itinatago ko ang sakit na hindi ko masabi sa kaniya.

Bakit ang pangalan niya ang nakasulat sa mensaheng iyon?

At bakit kailangan kong pumunta sa lumang mansiyon ng mga Villareal para malaman ang katotohanan?

Tinitigan ko ang maliit na susi sa aking palad. Luma na ito, may kalawang sa gilid, ngunit may nakaukit na letrang V sa ulo nito.

Villareal.

Hindi ako sigurado kung dapat ko bang sundin ang mensahe. Maaaring bitag lamang iyon. Ngunit kung may kinalaman si Bianca sa pagkamatay ng aking ina, hindi ko kayang magkunwaring walang alam.

Alas-singko ng hapon nang magpasya akong pumunta sa mansiyon.

Hindi ko sinabi kay Damon ang tungkol sa susi. Hindi ko rin sinagot ang mga sunod-sunod niyang tawag. Kung talagang may itinatago siya sa akin, hindi ko maaaring umasa sa kaniya para sa lahat ng sagot.

Sumakay ako ng taxi papunta sa lumang mansiyon sa labas ng lungsod. Habang papalapit kami, napansin kong unti-unting nagiging tahimik ang paligid. Malalaki ang mga punong nakahanay sa magkabilang gilid ng kalsada, at ang mga sanga ng mga ito ay halos tumatakip na sa kalangitan.

Nang huminto ang taxi sa harap ng mataas na tarangkahan, agad akong bumaba.

Ang mansiyon ay mas malaki kaysa sa inaasahan ko.

May mga lumang haligi sa harapan, malalawak na bintana, at isang harding tila matagal nang hindi naaalagaan. Sa kabila ng karangyaan ng gusali, may lungkot sa itsura nito, na para bang may mga alaalang pilit nitong ikinukubli.

"Miss, sigurado po ba kayong dito kayo pupunta?" tanong ng drayber.

Tumango ako.

"May kakilala po ba kayo rito?"

"Hinahanap ko lang ang isang tao."

Hindi na siya nagtanong pa.

Nang makaalis ang taxi, lumapit ako sa tarangkahan at napansin kong bahagya itong nakabukas.

Walang bantay.

Walang tao.

Tanging ang malamig na hangin ang sumalubong sa akin.

Pumasok ako.

Bawat hakbang sa daanan ay tila mas nagpapabigat sa aking dibdib. Nang marating ko ang pangunahing p***o, nakita kong hindi rin ito nakakandado.

Marahan ko itong itinulak.

Bumungad sa akin ang isang malawak na bulwagan. May malaking chandelier sa kisame, mahabang hagdanan sa gitna, at mga larawang nakasabit sa dingding.

Tahimik ang buong mansiyon.

"May tao ba?" tawag ko.

Walang sumagot.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa may mapansin akong isang larawan sa dingding.

Isang pamilya.

Isang matandang lalaki, isang babaeng elegante ang kasuotan, at isang batang lalaki na maaaring nasa sampung taong gulang.

Ngunit hindi ang pamilya ang nagpahinto sa akin.

Sa sulok ng larawan ay may isa pang babae.

Ang aking ina.

Bata pa siya sa litrato, ngunit imposibleng hindi ko makilala ang kaniyang mukha.

Bakit siya naroon?

At bakit siya nakatayo sa tabi ng pamilyang Villareal na para bang isa siya sa kanila?

Lumapit ako upang basahin ang maliit na plaka sa ibaba ng larawan.

Pamilya Villareal — Taong 2008.

Nanginig ang mga kamay ko.

Kung kuha ang litrato noong 2008, bakit hindi kailanman nabanggit ng aking ina ang tungkol sa pamilyang ito?

May narinig akong mahinang kaluskos mula sa itaas.

Mabilis akong lumingon.

"May tao ba?"

Walang sumagot, ngunit may aninong mabilis na dumaan sa dulo ng pasilyo.

Hindi ko alam kung dapat akong tumakbo palabas o sundan iyon. Ngunit bago pa ako makapagpasya, may narinig akong mahinang boses mula sa likuran ko.

"Hindi ka dapat narito."

Napalingon ako.

Isang matandang babae ang nakatayo sa may hagdanan. Nakasuot siya ng simpleng uniporme at may hawak na maliit na lampara.

"Sino po kayo?" tanong ko.

"Ako si Rosa. Matagal na akong naglilingkod sa pamilyang ito."

"May hinahanap po akong silid."

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

"Anong silid?"

Inilabas ko ang maliit na susi.

Nang makita niya iyon, napahawak siya sa kaniyang dibdib.

"Saan mo nakuha iyan?"

"May nagbigay sa akin."

"Sino?"

"Hindi ko alam."

Lumapit siya at marahang hinawakan ang aking braso.

"Makinig ka sa akin, hija. Umalis ka na habang may pagkakataon ka pa."

"Bakit po?"

"Dahil may mga bagay sa bahay na ito na hindi dapat makita ng mga taong walang kinalaman sa nakaraan."

"Pero may kinalaman ako rito."

Tinitigan niya ako nang matagal.

Pagkatapos, halos pabulong siyang nagtanong.

"Ikaw ba ang anak ni Elena Mendoza?"

Nanlaki ang aking mga mata.

"Kilala ninyo ang mama ko?"

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, tumingin siya sa larawan sa dingding.

"Ang iyong ina ay isang mabuting babae. Hindi niya kailanman ginusto ang nangyari."

"Ano ang nangyari sa kaniya?"

Bago pa siya makasagot, may narinig kaming yabag mula sa itaas.

Mabilis na nagbago ang mukha ni Rosa.

"May dumating."

"Sino?"

"Huwag kang magtanong. Sumunod ka sa akin."

Hinila niya ako papunta sa isang makitid na pasilyo sa likod ng hagdanan. Sa dulo nito ay may isang pintuang kahoy na halos natatakpan ng makapal na kurtina.

"Ang silid na iyan ang hinahanap mo," bulong niya.

Tiningnan ko ang p***o.

May maliit na butas ng susi sa gitna nito.

Isinuksok ko ang susi sa kandado.

Eksaktong magkasya.

"Rosa, ano ang nasa loob?"

Nanginginig ang kaniyang mga labi.

"Ang katotohanang sinubukan naming ibaon sa loob ng maraming taon."

Dahan-dahan kong iniikot ang susi.

Klik.

Bumukas ang kandado.

Itinulak ko ang p***o at pumasok.

Amoy alikabok at lumang papel ang sumalubong sa akin. May isang malaking mesa sa gitna, mga kahong nakasalansan sa gilid, at mga larawan na nakasabit sa dingding.

Ngunit sa pinakadulo ng silid ay may isang malaking aparador.

Sa ibabaw nito ay may nakalagay na pangalan.

ELENA MENDOZA.

Napahawak ako sa aking bibig.

Lahat ng gamit sa silid ay tungkol sa aking ina.

Mga lumang liham. Mga dokumento. Mga larawan niya kasama ang iba't ibang miyembro ng pamilyang Villareal.

At sa ibabaw ng mesa ay may isang makapal na folder na may pulang selyo.

Binuksan ko iyon.

Sa unang pahina ay nakasulat ang pangalan ng aking ina, kasunod ang pangalan ni Adrian Mendoza at ng isang lalaking hindi ko kilala.

Ngunit ang sumunod na pangungusap ang nagpahinto sa aking paghinga.

Kasunduan sa pag-aampon at paglilipat ng pagkakakilanlan.

Ano ang ibig sabihin nito?

Bakit may dokumentong ganito sa silid ng aking ina?

Habang binabasa ko ang mga pahina, napansin kong may ilang bahagi na pinunit. Ngunit sa huling pahina ay may isang pangalan na malinaw na nakasulat.

Bianca Salazar.

Napaatras ako.

Hindi maaari.

Bata pa kami nang maging matalik na magkaibigan. Wala akong alam na anumang ugnayan niya sa aking pamilya.

Bakit siya nakalista sa isang dokumentong may kinalaman sa aking ina?

Biglang may kumalabog sa labas ng silid.

Mabilis kong isinara ang folder.

"Rosa?" tawag ko.

Walang sumagot.

Lumapit ako sa p***o at sumilip sa pasilyo.

Wala na ang matandang babae.

Sa halip, isang lalaking nakasuot ng itim na suit ang nakatayo sa dulo ng pasilyo.

Si Damon.

"Anong ginagawa mo rito?" galit niyang tanong.

"Hinahanap ko ang katotohanan."

Tumingin siya sa folder na hawak ko.

Agad na nagbago ang kaniyang mukha.

"Ibalik mo iyan."

"Hindi hangga't hindi mo sinasabi sa akin kung bakit may pangalan ni Bianca sa mga dokumento ng mama ko!"

Lumapit siya sa akin.

"Althea, hindi mo naiintindihan ang binabasa mo."

"Kung ganoon, ipaliwanag mo!"

Natahimik siya.

At sa katahimikang iyon, nakita ko ang takot sa kaniyang mga mata.

Hindi takot sa akin.

Kundi takot sa kung ano ang maaari kong malaman.

"Damon," mahina kong sabi, "ano ang relasyon ni Bianca sa mama ko?"

Napapikit siya sandali.

Nang muli siyang tumingin sa akin, tila mas matanda siya kaysa sa lalaking nakilala ko noon.

"May isang bagay akong hindi sinabi sa iyo."

"Ano?"

Lumapit siya at ibinaba ang kaniyang boses.

"Si Bianca ay hindi lamang ang matalik mong kaibigan."

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko.

"Ano ang ibig mong sabihin?"

Bago siya nakasagot, may tumunog na cellphone mula sa loob ng bulsa niya.

Sinagot niya iyon.

Ilang segundo lamang siyang nakinig bago namutla.

"Ano? Kailan pa?"

Napatingin siya sa akin.

"Sigurado ka ba?"

Pinatay niya ang tawag at agad na hinawakan ang aking kamay.

"Kailangan nating umalis."

"Ano na naman?"

"May nangyari kay Rosa."

"Ano'ng nangyari sa kaniya?"

Tumingin siya sa akin nang diretso sa mata.

"Nawawala siya."

At bago pa ako makapagsalita, dinugtungan niya ang kaniyang sinabi.

"Kasama ang orihinal na dokumentong magpapatunay kung sino talaga si Bianca Salazar."

Nang sandaling iyon, naunawaan kong hindi lamang ang nakaraan ng aking ina ang nakatago sa lumang mansiyon.

May isa pang buhay na matagal nang binuo sa ibabaw ng isang kasinungalingan.

At maaaring ang pinakamalapit kong kaibigan ang may hawak ng susi sa lahat ng ito.