UNDER THE SOLES OF THE FEET

CHAPTER FIVE:

___

Pagmulat ng mga mata ko bahagya akong nagtaka, puting kisame, puting ding-ding at asul na kurtina.

Ito ang unang bumungad sa aking paningin ngunit tila ito pamilyar?

Tinangka kong bumangon subalit bigla akong napaigik dahil sa biglang kirot na aking naramdaman.

Tama!

Hindi ako maaaring magkamali nasa loob ako ng klinika, clinic sa loob mismo ng Resort, pero bakit naman ako narito?

Muli akong pumikit upang balikan ang lahat sa aking isip...

A-ang huli kong naaalala, may bumabang anghel este' si Sir Rigo siya ang nakita ko na nagligtas sa akin.

P-pero nasaan na kaya siya ngayon?

Pinilit kong tumayo sa kabila ng aking pagkaliyo, ngunit saglit lang umayos rin ang aking pakiramdam. Dahil mas masakit pa rin ang tinamo kong galos at pasà sa katawan.

Paika- ika akong lumakad ng maalala ko nga pa lang wala akong sapin sa paa. Nag-palinga-linga ako sa paligid upang hanapin ang aking sinelas ngunit...

Sinelas?

Sandali hindi naman sinelas ang suot ko kanina ah, nasaan na nga pala yun?

Nakupo! Baka nawala na, sayang ang mahal pa naman ng bili ko du'n, saan na kaya napunta?

Ang sabi kasi nila nakakataas rin daw ng dignidad ng babae kapag nakasuot ito ng high heels.

Pero bakit ganu'n, pakiramdam ko parang mas bumaba pa ang pagkatao ko?

Ang pagkaalala ko, hindi ko na namalayan kung saan bang panig ng Resort ko iyon naiwan.

Habang pakaladkad na hawak ni Trixie ang buhok ko. Bwisit na babae 'yun, kung hindi lang ako nag-aalala na lumalà ang gulo. Sana pala ginamit ko na lang 'yun para ipukpok sa kanyang ulo baka nasulit pa ang bili ko!

Ang laki sana ng pakinabang ko!

Ngunit agad ko rin namang binawi ang aking nasabi, dahil hindi ko naman talaga iyon makakayang gawin sa anak pa ng Governador ng Bayang ito.

Bakit ba kasi ang unfair ng buhay sa akin hindi man lang ako naging anak, kahit ng Kapitan del Baryo?

Pero anak ka naman ng isang CPA hindi ba, oo nga, pero sino ba ang nakakaalam nu'n?

Dahil ang alam lang nila, isa akong babae na madaling mauto, siguro iyon na ang tingin ng lahat sa akin ngayon. Kasi naman naging sunod sunuran ako kay Marco at nagpadala ako sa friendship kuno namin ni Marianne.

Hindi lingid sa lahat ang pagkagusto ko kay Marco noong unang salta ko dito sa Resort. Pero noon 'yun tanggap ko naman na, na hindi ako ang gusto niya kun'di si Marianne.

Ginamit lang pala nila ako para magkalapit silang dalawa. Dahil noon pa man enggage na si Marco kay Trixie at kung magkabistuhan nga naman okay lang na ako ang mabugbog.

Para lang maprotektahan si Marianne ako lang naman ang ginagawa niyang pananggalang. At ako naman itong si ngunga hanggang sa huli ako pa rin ang tumulong sa kanina upang tuluyan nilang matakasan si Trixie.

Ngunit para sa kanila sampung libo lang pala ang katapat ko. Ang lahat ng ginawa ko, ang pakikipagkaibigan ko sa kanila at ang buong tiwalang ibinigay ko sa kanila.

Katumbas lang ba ng sampung libo?

Ang akala ko lang kasi totoo sila sa akin na p'wede nga nila akong ituring na kaibigan, pero hindi pala...

Sino nga ba ako?

Ano nga ba kasi ang karapatan kong magreklamo kung para sa kanila sapat na ang sampung libo kabayaran ng lahat. Ang kapalit ng trabaho ko, karangalan at dignidad.

Nakakatawa! Bakit nga ba ako umasa? Kung ang tingin ko sa kanila ay nasa taas ng bumbunan ko. Marahil ang tingin nila sa akin ay nasa ilalim lang ng kanilang mga talampakan!

Kasi mga mayayaman sila at nabibilang sa mga kilalang angkan at ako sino ba ang nakakakilala sa pamilya ko, nag-iisa na nga lang ang pamilya ko. Hindi pa nila kilala, kaya bakit nila ako gugustuhing maging kaibigan?

Hindi naman ako rich kid!

"Hey! What happened, why are you crying did you hurt?" Nagulat na lang ako sa sunod-sunod na tanong na iyon.

Dali-daling pinahiran ko ang aking buong mukha gamit ang aking mga palad upang malinaw akong makakita. Dahil kung nakakagulat ang mga salita mas higit na nakakagulat ang pinagmulan nito.

"S-sir?"

"I said what happened, did you hurt? Gusto mo bang dalhin na kita sa Ospital?" Muling tanong at saad nito na tila nag-aalala.

Totoo bang nag-aalala siya sa akin? Piping tanong ng isip ko na hindi makapaniwala kasabay ng malakas na kabog ng aking dibdib.

Tila heto na naman ang puso ko, na wala yatang kadala-dala. Tila sandali ring nalimutan ko ang sakit na nadarama ko sa aking katawan.

"Sir, Rigo nandito pa pala kayo, ang buong akala ko iniwan n'yo na ako?" Alanganing ngiti ang nanulas sa aking mga labi ngunit sa aking puso hindi maitatangging kilig ang nararamdaman ko. Idagdag pa ang sumunod niyang sinabi.

"Do you think, I'm that stupid to leave you in this situation?" Muling saad nito.

"Pero kasi Sir, a-alam ko naman po na hindi ako ganu'n kaimportante para pag-aksayahan nyo pa ng panahon. Kasi alam ko rin po na busy kayong tao, kaya naman pasensya na po sa abala, Sir." Muling tugon ko.

"Bakit mo naman nasabi na nag-aaksaya lang ako ng panahon? Saka para sa'kin ang importansya ng isang tao ay depende sa magiging halaga nito sa'yo. Kaya bakit naman hindi ka magiging importante, hmmm?" Nakangiting saad ni Rigo.

Ngiting lalo pang nagpabilis ng pagtibok ng puso ko ng mga oras na iyon. Ngiting tila muli na namang nagdala sa akin para mangarap ng gising.

Hay naku Aleyha ngiti pa lang yan! Bulong ko sa aking sarili.

Paalala lang magmula ngayon huwag ka nang magsusuot ng maluwag na panty ha! Baka lang malaglag?

"Ehem, okay ka lang ba?" Tanong ulit nito na tila ba mas higit na naging malambing ang dating sa akin.

"Ah, o-oo naman Sir!"

"Kaya mo na bang tumayo?"

"Po! Ah, opo kaya ko pong tumayo okay na po ako Sir." Sagot ko kahit ang totoo nanakit pa rin ang aking katawan.

"Good! Kung ganu'n maaari na ba tayong bumalik sa Quarters n'yo?" Tanong nito.

Tama ba ang dinig ko sa tanong niya?

Bigla kong naisip, ibig ba niyang sabihin p'wede na akong bumalik sa quarters namin, makakabalik na rin kaya ako sa trabaho ko?

"Sir, makakabalik na po ako sa quarters namin?" Eksaherado nang tanong ko.

"Ah, oo pero ngayong gabi lang para makapagpahinga ka kahit paano. I'm sorry, pero talagang galit na galit si Trixie sa iyo nakiusap lang ako sa kanya na hayaan ka kahit ngayong gabi lang, alam mo naman siguro ang ugali niya. Huwag ka nang mag-alala ngayong gabi dahil sisiguraduhin ko na hindi ka niya guguluhin kaya ipanatag mo ang loob mo. Ang mabuti pa ihatid na muna kita para makapagpahinga ka na, sigurado ka ba talaga na okay ka na, baka kailangan mo munang magpatingin sa Doctor?" Tanong nitong muli.

"Ah, okay na ako Sir konting galos at pasa lang naman ito malayo sa bituka." Tugon ko.

Ngunit hindi pa rin mawala sa isip ko ang tanong kung paano na kaya ako sa mga susunod na araw?

Paglabas namin ng klinika maingat na inalalayan pa rin niya ako patungo sa kanyang sasakyan. Kaya naman lalo pa akong humanga sa kanya.

Nakasakay na kami sa loob ng kanyang kotse ng muli siyang magsalita.

"Pero kung ang inaalala mo naman, kung paano ka na sa mga susunod na araw. May isa-suggest sana ako sa iyo kaya lang hindi ko alam kung magugustuhan mo?"

Tila nabuhayan ako ng loob sa aking narinig. Dahil iyon rin mismo ang tanong na kanina pa umuokupa sa aking isip.

"S-sir ano pong suhesyon n'yo?" Hindi ako sigurado kung nahalata niya ang pagiging ekseherado sa tanong ko.

"Okay, gusto mo bang pag-usapan muna natin bago ka pumasok sa loob?" Simpleng tanong nito.

Hindi ko na namalayan na nasa harap na pala kami ng Quarter's room namin.

"Narito na pala tayo Sir, gusto n'yo bang sa loob na tayo mag-usap?"

"No! I mean, dito na lang siguro hindi na kita masasamahan sa loob medyo late na rin kasi." Saad nito.

Bigla kong naalala malalim na nga pala ang gabi. Bakit nga ba nag-iimbita pa ako ng bisita at lalaki pa, naku hindi 'yun magandang halimbawa sa lahat.

Pero hindi ba si Rigo ang kasama ko?

Si Mr. Del Castro at hindi naman siya bisita dito sila ang may-ari ng buong Resort kaya pwede siya pumunta ano mang oras niya gusto.

"Hey! Bakit natahimik ka yata ayaw mo na bang marinig ang suggestion ko?"

"Po, naku hindi po! No I mean gusto ko s'yempre lalo na kung makakatulong ito sa akin. Kasi po ang totoo nyan, wala naman talaga akong mapupuntahan wala naman kasi akong sariling bahay dito sa Isla." Matapat kong saad.

Ngayon pa ba ako mahihiya iyon naman ang totoo. Baka sakaling matulungan nga niya ako, iiwasan ko pa ba ang oportunidad na nasa harap ko na?

"Good! Ang totoo malaki maitutulong nito sa'yo pero syempre depende sa magiging pasya mo?" Pabitin pang salita nito.

Natural na nakaramdam akong bigla ng curiosity, depende daw sa magiging pasya ko. Ano ba ang ibig niyang sabihin? Bigla tuloy akong napaisip.

Lalo na, nang makabanaag ako ng tila mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi. Hindi ko tuloy alam kung ano ang mararamdaman ko ng mga oras na iyon.

Matutuwa ba ako o mababanas?

Natural na ba sa kanya ang ganitong gawi? Naalala ko tuloy ang ngiting iyon rin ang nakita ko sa mukha niya habang tumatakas kami ni Marco kanina lang...

Huh? Bigla ko ring naisip ang dami na pa lang nangyari ngayong araw at hindi pa natatapos ang gabi.

"Ehem! Bakit natahimik ka naman, ganyan ka ba talaga? Parang hindi ikaw yung babaing narinig kong sumigaw kanina ng ubod lakas at puno ng tapang para mapigilan lang ang kasal ah."

"Hindi naman talaga ako yun Sir, nagawa ko lang naman iyon para tulungan sila. Dahil naniniwala ako na si Marco at Marianne ang tunay na nagmamahalan." Hindi ko alam kung bakit parang gusto kong idepensa ang sarili ko.

"Hmmm, gawin mo rin kaya sa akin iyon kung sakaling hilingin ko?"

"Huh, a-ano po 'yun Sir?"

"Hindi nagbibiro lang ako!"

"Ah?" Napatango na lang ako.

"Anyway, tungkol naman sa suggestion ko. Bakit hindi mo na lang iwan ang Resort para makaiwas ka sa gulo at maghanap ng ibang trabaho. Hindi ko kasi maipapangako na magagawa ko pa ring protektahan ka. Kung sakaling gustuhin mong manatili pa rin dito. Lalo na kapag bumalik na ako ng Manila."

"Ibig bang sabihin niyan Sir pinapaalis nyo na po ba ako dito sa Resort?" Bakit parang pakiramdam ko pinagagaan lang niya ang sitwasyon. Pero ang sumatotal gusto rin niyang umalis na ako.

"Hindi naman sa ganun, alam mong hindi iyon ang ibig kong sabihin. Huwag mo sanang masamain ang sinabi ko. Ang ibig kong sabihin mas mabuting ikaw na lang ang umiwas kay Trixie kaysa naman sa tuwing makikita ka niya hindi maiiwasan na saktan ka niya palagi. Baka nga kahit umalis ka pa sa Resort kung hindi ka rin aalis sa lugar na ito ay patuloy ka pa rin niyang guguluhin." Saad nito.

"Pero saan naman po ako pupunta kung aalis ako dito sa Resort wala naman po akong choice kun'di pumunta ng Bayan at doon na lang mag-apply ng trabaho." Deretsahang tugon ko.

"Bakit hindi ka na lang kaya sumama sa akin?"

"A-ano po, a-ako sasama sa inyo?"

Tama ba ang narinig ko, bulong ng isip ko na tila ba sinagot rin nito.

"Oo tama, sumama ka na lang sa akin sa Manila at sa akin ka na lang magtrabaho. Tamang-tama naghahanap ako ngayon ng magiging personal assistant ko. Ano sa tingin mo pwede ka ba?"

"Personal Assistant?"

*****

06-14-25

@LadyGem25