58 | ไม่ให้เธอไป

“ฮึ?” แพทริเซียขมวดคิ้วแล้วหันมองตามสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเกียร์ไป

“อุ๊ย จริงด้วยสิ เราลืมไปเลย” เธออุทานเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางของตัวเอง

“ลืม? ลืมอะไร แล้วตกลงนั่นกระเป๋าอะไร” 

“กระเป๋าเสื้อผ้า”

“กระเป๋าเสื้อผ้า?”

“อืม”

“แล้วเธอเอามาทำไม เธอจะไปไหน ฉันไม่ให้เธอไปนะ” เกียร์ตกใจขึ้นมา

“เราก็ไม่ได้จะไปไหนซะหน่อย แต่ที่เราเอามาด้วย เพราะเรากะจะเก็บเสื้อผ้าหนีตามมาอยู่กับสามี”

“สามี? หมายถึง..”

“นายไง” เธอตอบแล้วยิ้มเขินๆ ความจริงก็อายอยู่หรอก แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว คงไม่มีอะไรต้ององต้องอายกันแล้ว

“เดี๋ยวนะแพทริเซีย คือฉันงงไปหมดแล้ว” เกียร์ทำหน้างงได้โคตรชัดเจน จนแพทริเซียหลุดหัวเราะเบาๆออกมา

“เวลานายทำหน้างงแบบนี้ก็ดูเอ๋อดีนะ”

“ไม่ขำครับเมีย อธิบายมาเลย อะไรยังไง” คนทำหน้าเอ๋อ ตอนนี้เข้าโหมดจริงจังซะงั้น

“ก็ได้ เดี๋ยวอธิบายให้ฟัง คือความจริงเรากะจะมาง้อนายด้วยการเก็บเสื้อผ้าหนีตามมาอยู่กับนายซะเลย แต่พอมาถึง เห็นหน้านายมันก็ทำอะไรไม่ถูก แล้วก็กลัวนายไม่หายงอนจนเผลอน้ำตาแตกซะก่อน เลยไม่ได้ใช้วิธีนี้ ก็ที่เราบอกว่าเราลืมไปเลยนั่นไง” พอเธออธิบาย เกียร์ก็ถึงบางอ้อ แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่เคลียร์ในความมึนของเธออยู่ดี

“มีแบบนี้ด้วยเหรอ” มีด้วยเหรอ ที่ตั้งใจว่าจะมาทำอะไร แต่พอมาถึงก็ดันลืมเอาดื้อๆ แล้วที่น่าแปลกและคาดไม่ถึงไปกว่านั้น คืออย่างเธอเนี่ยนะ คิดหนีตามมาอยู่กับเขา นี่มันแปลกยิ่งกว่าอีกสองวินาทีข้างหน้า โลกจะแตก หรือไม่ก็เอเลี่ยนจะมาบุกโลกซะอีก

“ก็นั่นน่ะสิ เราก็งงตัวเองเหมือนกัน ไม่รู้ว่าลืมได้ไง อีกอย่างคือเราคิดวิธีแบบนี้ได้ไงก็ไม่รู้เนอะ น่าอายจริงๆเลยใช่มั้ย เรารู้แต่ว่า ตอนนั้นเราคิดว่าเรายอมทำทุกอย่าง อะไรก็ได้ ที่มันจะทำให้นายหายงอนเรา ต่อให้เป็นวิธีหน้าด้านหน้าทนไร้ยางอายก็ตาม” เธอยิ้มเจื่อนก่อนสีหน้าจะกลับมาเคลือบฉาบด้วยความรู้สึกผิดอีกครั้ง ผสมๆไปกับความอาย

“…” 

เกียร์เงียบเมื่อได้ยินคำตอบ เขาทำแค่มองเธอนิ่งๆ ไม่ยิ้ม ไม่คอมเม้นต์ใดๆ มันทำให้แพทริเซียเริ่มประหม่า และเหมือนเธอจะเผลอคิดไปเองว่าเขาคงไม่ชอบใจนัก หรือไม่เขาก็อาจจะรับไม่ได้ที่เธอมีความคิดไร้ยางอายแบบนี้ เธอถึงเริ่มไม่ค่อยกล้าสู้หน้าเขาแล้ว

“เอ่อ คือ เรา งะ..งั้นเรากลับนะ จะ..เจอกันที่มหาลัย เพราะนายคงไม่โอเคกับความคิดของเราเท่าไหร่หรอกใช่มั้ย” เธอฝืนยิ้มก่อนทำท่าจะจับหูกระเป๋า 

“เดี๋ยว” 

เกียร์จับมือแพทริเซียไว้ ก่อนดึงเธอให้หันกลับมาสบตา ไม่สิ ไม่ใช่แค่ดึงเธอให้หันกลับมาสบตา แต่เขาดึงเธอเข้ามากอด เพราะตอนนี้สองแขนรวบแผ่นหลังของเธอไว้ แถมเลื่อนหน้าและสายตานิ่งๆเข้าไปใกล้จงใจให้ลมหายใจร้อนๆรินรดใส่คนประหม่าอีกต่างหาก

“จะทำอะไร”

“กละ..กลับไง” 

แพทริเซียตอบไม่เต็มเสียง เธอพยายามแล้วที่จะทำตัวให้ชินกับสัมผัสของเขา ในเมื่อก็โดนมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว เป็นฝ่ายใจกล้าหน้าด้านกับเขาเองก็ยังเคยมาแล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไม บางทีมันก็ยังเผลอรู้สึกไม่เคยชินกับความใกล้ชิดที่พาให้รู้สึกวาบหวาม

“กลับได้ไง ก็ไหนว่าตั้งใจเก็บเสื้อผ้าหนีตามมาอยู่กับสามีไง” เขาถามตรงๆ ใบหน้านิ่งเริ่มมีรอยยิ้มบางๆ

“เอ่อ กะ..ก็นายไม่โอเค”

“ฉันพูดตอนไหน”

“ปละ..เปล่า นายไม่ได้พูด แต่ที่เรารู้เพราะนายมองเราเหมือนไม่พอใจ”

“ใครบอกไม่พอใจ นั่นเขาเรียกสมองกำลังประมวลผลต่างหาก ว่าจะรับขวัญเมียด้วยวิธีไหนดี เป็นการต้อนรับ แล้วก็เป็นการตอบแทนที่เมียอุตส่าห์ง้อด้วยการลงทุนเก็บเสื้อผ้าหนีตามมาอยู่ด้วย”

“ว้ายเกียร์!” ที่เธอตกใจจนทั้งอุทานทั้งกอดคอเขาแทบไม่ทัน เพราะอยู่ๆเขาก็อุ้มเธอขึ้นมา

“นายจะ..จะทำอะไร” เพราะยังตกใจ น้ำเสียงเลยติดขัด

“รับขวัญเมีย” ว่าแล้วก็หันหลังทำท่าจะพาเธอเข้าห้อง ส่วนพาไปทำอะไร รับขวัญด้วยวิธีไหน อันนั้นแววตาหื่นกระหายของเขามันตอบเธอไปเรียบร้อยแล้ว

“เดี๋ยวเกียร์ แล้วกระเป๋าล่ะ” เธอยั้งเขาไว้ด้วยคำถามใหม่ ตอนที่เกียร์ทำท่าจะก้าวพ้นประตูเข้ามาในห้องพอดี เท้าหนักเลยชะงัก ก้มมองเธอ

“เอาไว้นั่นก่อน เดี๋ยวค่อยออกมาเอา ตอนนี้ผัวขอรับขวัญเมียก่อนนะ ไม่ไหวแล้ว” เกียร์ออกอาการไม่ปิดบังว่าเขาอยากขย้ำเมียเต็มที่ จนแพทริเซียที่กำลังหน้าร้อนผ่าวอดที่จะค้อนเขาเพื่อกลบเกลื่อนอาการหน้าร้อนของตัวเองไม่ได้

“หื่น”

“ตอนนี้มีความรู้สึกนั้นแค่กับเธอคนเดียว” 

เขาตอบทันที ก่อนจะใช้เท้าเตะไปด้านหลังให้ประตูปิดลง จากนั้นก็ตรงไปยังห้องนอน ค่อยๆวางเธอบนเตียงเบาๆโดยมีเขาตามลงไปทาบทับ ตามด้วยทำท่าจะจูบเธอทันที 

“เดี๋ยวเกียร์” เธอใช้นิ้วยั้งปากเขาเอาไว้ซะงั้น ทั้งๆที่รู้ว่าเขาต้องการใจจะขาด ..นี่เธอจงใจจะแกล้งให้เขาขาดใจตายตั้งแต่ยังไม่ทันได้ออกรบเลยหรือยังไง

“อะไรอีกอ่ะ เมียจะแกล้งผัวเหรอ”

“เปล่า แต่พวกเราต้องไปเรียนนะ”

“วันนี้ขอโดดรับขวัญเมียหนึ่งวัน”

“แต่จะสอบไฟนอลแล้วนะ”

“ไว้ไปลอกเลคเชอร์คนอื่นเอา”

“แต่อาจารย์คงติวเข้มให้”

“เราก็ติวเข้มกันเองบนเตียงไง” เขารับได้ทุกกระบวนท่า นั่นเพราะความหื่นสั่งการให้หัวไวคูณสอง

“แต่..”

“ไม่มีแต่แล้ว”

“อื้อ”

คราวนี้เกียร์พูดจบก็ก้มลงจูบแพทริเซียทันทีโดยไม่ให้คนมีข้ออ้างเยอะมีสิทธิ์คัดค้านอะไรอีก เพราะเขาไม่อยากจะรอแล้ว อีกอย่าง ไอ้ติวไฟนอลอ่ะ เป็นเรื่องที่รอได้ เอาไว้ติวย้อนหลังก็ยังได้ แต่เขานี่สิ ถ้าไม่ได้ระบายความรักที่อัดอั้นจนแทบล้นทะลักกับเธอตอนนี้ มีหวัง คงได้กระอักเลือดตายก่อนได้สอบไฟนอลชัวร์

ตกเย็น

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจติวเข้มบนเตียงไปหลายต่อหลายยกจนเต็มอิ่มสุขสมอารมณ์หมายไปทั้งคู่ ทั้งเกียร์ทั้งแพทริเซียก็หลับไปด้วยกันพักหนึ่ง โดยที่เธอหลับไปในอ้อมแขนของเขา โดยที่เธอก็กอดเขาตอบ ไม่ต่างจากตอนนั้นที่เขาก้มลงมาจูบเธอเพื่อเริ่มต้นติวบทรัก เธอที่ทำท่าจะประท้วงก็หลับตาเต็มใจจูบเขาตอบเอาดื้อๆ ก่อนแขนทั้งสองข้างจะค่อยๆเลื่อนขึ้นไปสวมกอดแผ่นหลังของเกียร์ เต็มใจให้เขาจับมือพาเธอโบยบินไปสู่แดนวิมาร

“แพทริเซีย” 

เกียร์เรียกแพทริเซียเบาๆ หลังจากที่เขากับเธอตื่นขึ้นมาได้พักหนึ่ง แต่ทั้งคู่ก็ยังนอนกอดกันอยู่บนเตียง โดยคนถูกเรียกก็ยังอยู่ในอ้อมแขนของเกียร์และยังกอดเขาไว้ เขาก็ยังคงให้เธอนอนหนุนแขนแล้วโอบกอดเธอไว้ไม่ยอมให้เธอผละห่างไปไหน เขาอยากกอดเธอไว้แบบนี้ตลอดไปเลย 

“ฮึ? อะไรเหรอ” 

แพทริเซียเหลือบสายตาขึ้นไปถาม ถึงได้เห็นว่าเกียร์กำลังมองเธออยู่ ในแววตาเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างที่คงจะไม่ใช่เรื่องน่าฟังเท่าไหร่ คิ้วของเขาถึงได้ขมวดเล็กน้อย

“ยัยนั่นชื่ออะไรนะ”

“ยัยนั่น? ใครเหรอ”

“ก็ผู้หญิงที่มาเป่าหูเธอให้เธอคิดบอกเลิกฉันไง” คำตอบของเขา ทำให้เธอมั่นใจว่าคิดถูก เรื่องที่ว่าสิ่งที่เขาคิดอยู่มันไม่ใช่เรื่องที่น่าฟัง

“เอ่อ ชื่อกิฟซี่”

“กิฟซี่เหรอ” พอแพทริเซียบอกเกียร์ก็พยายามคิด เพราะเขาก็ยังจำกิฟซี่ไม่ได้ ก็อย่างที่บอก ว่าเขาจะจำเฉพาะผู้หญิงที่มีความสำคัญกับเขาเท่านั้น

“ใช่ กิฟซี่ นายจำไม่ได้เหรอ ทั้งๆที่นายเหมือนจะเคยนอนกับเธอ แล้วเธอก็บอกเราทำนองว่า นายมีอะไรกับเธอ หลังจากที่นายเคยนอนกับเราแล้ว” ชิบหายแล้ว! หรือจะเป็นตอนนั้น.. เห้ย! หรือจะเป็นยัยนั่นวะ! คือพอมาถึงตอนนี้ พอแพทริเซียบอกแบบนี้ เกียร์ก็เริ่มนึกออกลางๆ ว่าหลังจากที่เคยมีอะไรกับแพทริเซีย เขาเคยมีอะไรกับผู้หญิงแค่คนเดียว คนเดียวจริงๆ แล้วพอเอากับยัยนั่นตอนนั้นนั่นแหละ เขาถึงได้รู้ว่าเขาติดใจแพทริเซียเข้าให้แล้ว แล้วหลังจากนั้นก็ไม่มีอารมณ์เอาผู้หญิงคนไหนอีก และใช่ ต้องใช่แน่ ต้องเป็นยัยนั่นแน่ๆ เกียร์พยายามคิดซ้ำๆไปมา พยายามทบทวนอยู่ในใจเพื่อให้แน่ใจว่าใช่แน่

“ดูตั้งใจมากเลยนะ ตั้งใจนึกขนาดนี้ แล้วสรุปเป็นไง จำได้รึยัง หรือหลังจากนอนกับเรา นายก็ไปนอนกับผู้หญิงหลายต่อหลายคน จนจำไม่ได้ว่าไปนอนกับผู้หญิงคนไหนมาบ้าง” 

พอเห็นท่าทางของเกียร์ที่เหมือนจะมุ่งมั่นมากเพื่อนึกเรื่องผู้หญิงให้ออก แพทริเซียก็นึกเคือง เคืองทั้งที่เขาพยายามคิด เคืองทั้งที่เขาเคยมีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่พยายามแล้วที่จะไม่เคือง แต่มันก็อดไม่ได้ ก็เลยอดไม่ได้ด้วยที่จะกระแทกแดกดัน

“มะ..ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ สาบานได้เลย หลังจากนอนกับเธอ ฉันเอาแค่ยัยนั่นคนเดียว แล้วก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ครั้งเดียวจริงๆ เพราะตอนนั้นฉันยังไม่รู้ตัวว่าติดใจเธอแล้วไง ฉันถึงยังไปเที่ยวหาสาวตามสันดานเดิมๆ แต่พอเอายัยนั่นไง มันถึงทำให้ฉันรู้ตัวว่าติดใจเธอ จากนั้นก็ไม่เคยมีอารมณ์เอาผู้หญิงคนไหนอีกเลยนะ” 

เกียร์ปฏิเสธแล้วรีบอธิบายเป็นพัลวัน กลัวแพทริเซียจะเข้าใจผิด หรือกลัวจะโดนเมียจับปาดคอโทษฐานนอกกายก็ไม่รู้

“…”

“เธอไม่เชื่อฉันเหรอ” เพราะเธอเงียบ เขาเลยไม่แน่ใจ

“เราเชื่อ” ถึงจะเชื่อ แต่เสียงตอบนิ่งเรียบผิดปกติจนเกียร์รู้สึกได้

“แน่นะ”

“อืม”

“แล้วทำไมทำหน้าอย่างนั้น” 

“เรา..”

“ฉันขอโทษ ที่มีอะไรกับเธอแล้ว แต่ก็ยังไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่น แต่ฉันสัญญาว่ามันจะไม่เกิดขึ้นอีก” เกียร์แทรกขึ้น เพราะตอนนี้เขาพอจะเดาออกแล้วว่านัยน์ตาเธอมันเศร้าๆซึมๆไปเพราะสาเหตุอะไร

“พูดจริงใช่มั้ย”

“ครับ” เขายิ้มให้เป็นการยืนยัน

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไร แค่เธอสบายใจก็พอ”

“…” คราวนี้แพทริเซียไม่ตอบอะไร แต่ยิ้มให้เขาอย่างซึ้งใจ ก่อนจะนึกอะไรอีกอย่างขึ้นออก 

“จริงสิเกียร์ แล้วนายถามถึงผู้คนนั้นทำไมเหรอ” เรื่องนี้เองที่เธอคิดออก

“เพราะฉันจะไปจัดการสั่งสอนยัยนั่นไง คราวหน้าคราวหลังจะได้ไม่กล้าสร้างความร้าวฉานอีก” 

แววตาที่อ่อนโยนของเกียร์เมื่อกี้เปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองขึ้นมาทันทีไม่ต่างจากน้ำเสียงที่เขาใช้ตอบ เพราะพอนึกถึงยัยนั่น ของมันก็ขึ้น ในใจแม่งนึกอยากจะหักคอยัยกิฟซี่นั่นให้ตายคามือ ข้อหาทำให้เขาเกือบจะเสียเมียไป

“จัดการ? จัดการยังไง”

“ยังไงก็ได้ ขอแค่ให้ยัยนั่นไม่กล้ายุ่งกับเธอแล้วก็เรื่องของเราอีก” 

เกียร์ตอบ แววตายังขุ่นเคือง และสิ่งที่ตอบไป แน่นอนว่าจริงทุกคำ เขาพร้อมทำได้ทุกอย่าง ต่อให้วิธีนั้นจะสกปรกหรือเลวทรามต่ำช้าแค่ไหน ในเมื่อเขามันไม่ใช่คนดีอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นเขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากความรู้สึกและสวัสดิภาพของผู้หญิงที่เขารัก

“เกียร์ เราเข้าใจว่านายโกรธ แต่นายใจเย็นๆก่อนนะ นายไม่ต้องทำอะไรหรอก ช่างมันเถอะ ไม่เป็นไร” 

แพทริเซียพยายามพูดให้เกียร์ใจเย็นลง แต่มันเหมือนจะตรงข้าม เพราะเกียร์ที่ลุกพรวดขึ้นนั่งทันที ทำให้แพทริเซียจำต้องลุกขึ้นนั่งตามโดยปริยายนั้นเหมือนกับจะเดือดยิ่งกว่าเดิม

“ได้ไง ยัยนั่นเกือบจะทำให้เราต้องเลิกกัน!” 

“เรารู้ แต่นายลองคิดในทางที่ดีสิ” 

“ยังไง?” เกียร์ขมวดคิ้ว นึกไม่ออกเลยว่าการที่ยัยนั่นมาสร้างความร้าวฉานมันจะสามารถคิดไปในทางที่ดีได้ยังไง

“อ้าว ก็อย่างงี้ไง นายลองคิดดูสิ ว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่มาพูดแบบนั้นวันนั้น บางทีวันนี้ นายอาจจะยังไม่บอกรักเราก็ได้ เพราะฉะนั้นอย่างน้อยๆ ผู้หญิงคนนั้นก็มีส่วนดีตรงที่ทำให้เราได้ยินคำว่ารักจากนาย และทำให้เราสองคนบอกรักซึ่งกันและกัน” 

คนคิดบวกอธิบายด้วยรอยยิ้ม และมันก็ถูกของเธอ ..ถ้าไม่เกิดเรื่อง บางทีเขาอาจจะยังไม่บอกรักเมีย และเมียก็คงยังไม่บอกรักเขา

“…” เกียร์ถึงได้เงียบ เพราะเริ่มคล้อยตาม

“เงียบคือเห็นด้วยใช่มั้ย” 

“…” การที่เขาเงียบอีกครั้ง เธอก็จะถือว่าตัวเองเข้าใจถูกแล้วกัน

“งั้นถ้านายเห็นด้วยกับเรา นายก็ปล่อยผ่านเรื่องนี้เถอะนะ ไม่ต้องไปทำอะไรหรอก นะ ไม่ต้องทำนะ” 

คราวนี้จากเสียงอธิบายเริ่มจะกลายเป็นน้ำเสียงออดอ้อนไม่ต่างจากแววตา และเขาแพ้อีกแล้ว หรือถ้าจะพูดให้ถูก คือไม่เคยชนะตั้งแต่รักเธอแล้วต่างหาก

“โอเค ก็ได้ ไม่ทำก็ได้”