57 | ใจง่าย

คำตอบที่ได้ยินทำคนแกล้งทำใจแข็งถึงกับใจอ่อนยวบแทบจะทันที ก่อนแพทริเซียจะทำให้ใจเกียร์ที่อ่อนยวบอยู่แล้วคราวนี้ถึงกับหลอมละลาย เมื่อเธอพูดจบก็เขย่งปลายเท้าขึ้นพร้อมกับโอบรอบลำคอเขาให้โน้มลงมารับจูบของเธออย่างที่เกียร์เองก็ตั้งตัวไม่ทัน คล้ายกับว่าความตกใจเรื่องที่เปิดประตูมาก็เจอเข้ากับหน้าเธอเมื่อกี้ยังไม่ทันหาย เธอก็จงใจยัดเยียดความตกใจใหม่ให้เขาซะแล้ว

“…”

เกียร์ถึงได้ยืนนิ่งตาเบิกโพลง ตกอยู่ในอาการสตั๊นท์ตัวแข็งทื่อไปอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ โดยปล่อยให้หน้าที่จูบ ขบเม้มริมฝีปากและพยายามดุนดันสอดแทรกลิ้นเล็กเข้าไปแตะปลายลิ้นเขาอย่างไม่ค่อยประสีประสาเป็นของเธอไปโดยปริยาย 

แพทริเซียพยายามง้อเกียร์ด้วยจูบอยู่สักพัก ถึงแม้เธอจะจูบไม่เก่ง แต่เธอก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้เขาพอใจ โดยที่ไม่รู้เลย ว่าเกียร์ตกอยู่ในอาการที่แอดว๊านซ์ยิ่งกว่านั้นกับจูบของเธอ เพราะเธอทำให้เขารู้สึกราวกับเพิ่งโดนเปิดบริสุทธิ์ เพิ่งโดนสาวขโมยจูบแรก ทั้งๆที่ผ่านการจูบมาไม่รู้กี่สมรภูมิแล้ว ไม่คิดเลยว่าคนที่มากประสบการณ์เรื่องกอดจูบลูบคลำมานับไม่ถ้วนอย่างเขา กลับต้องมาตกม้าตายเอากับจูบง้อที่ไม่ประสีประสาของเมีย 

ทำให้ตอนนี้ถึงแพทริเซียจะค่อยๆละจูบออกมาแล้วมองหน้าเกียร์แล้ว แต่เกียร์ก็ยังยืนนิ่งตัวแข็งทื่ออยู่ มีแค่ดวงตาคมเข้มที่ยังคงค่อนข้างเบิกกว้างเท่านั้นที่จ้องมองเธออย่างคาดไม่ถึงในสิ่งที่เธอทำ ไม่คิดว่าเธอจะจูบเขา ไม่คิดว่าจูบของเธอจะทำให้เขาใจอ่อนได้ง่ายดายขนาดนี้ นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไงวะ ทั้งบ้าทั้งใจง่ายโคตรๆเลย 

“หายโกรธเรานะ เราผิดไปแล้ว” 

พอถอนจูบแพทริเซียก็กลับไปยืนตรงๆ แต่สองแขนยังโอบรอบลำคอเกียร์อยู่ ก่อนจะเอ่ยบอกเขาด้วยแววตาและน้ำเสียงออดอ้อนง้องอนแกมรู้สึกผิด 

และเขาอยากจะตะโกนบอกเธอกลับไปให้โคตรดังเหลือเกิน ว่า‘ฉันโกรธเธอที่ไหนวะยัยบื้อ! ก็แค่น้อยใจต่างหาก แต่ตอนนี้..ตอนนี้จูบของเธอมันทลายความรู้สึกพวกนั้นไปหมดแล้ว’ เอาตรงๆ คือเขายอมเธอตั้งแต่หน้าประตู เขาถึงได้บอกไง ว่าใจเขามันโคตรง่ายเลย

แต่ถึงจะอย่างนั้น ถึงใจจะอ่อนยวบหลอมละลายกลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟไปเรียบร้อยแล้ว บวกกับใจจริงเกียร์อยากจะตะโกนบอกแพทริเซียออกไปมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังจะทำเป็นใจแข็ง ทำเป็นวางฟอร์มไม่ยอมรับกับเธอง่ายๆ ตอนนี้ก็เลยพยายามปรับอารมณ์ให้กลับมาอยู่ในโหมดเดิม คือตีหน้านิ่ง ไม่ยอมพูดอะไร ราวกับจะแกล้งให้คนตรงหน้ารู้สึกหวั่นใจยิ่งกว่าเดิม

“เกียร์ ยังไม่หายโกรธเหรอ”

“ไม่ได้โกรธ” คราวนี้คนแกล้งงอนยอมพูด แต่ก็พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“งั้นก็น้อยใจ”

“…” ความเงียบคือคำตอบที่ทำให้เธอรับรู้ว่า ‘ใช่! เธอเข้าใจถูกแล้ว’

“เราขอโทษ ต้องให้เราทำยังไงเหรอ นายถึงจะหาย บอกเรามาสิ เรายอมทำทุกอย่างเลย”

“…” เขาเงียบอีกแล้ว และเธอก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ถึงได้ใจกล้าเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มเขาไปทีนึง

ฟอดด

“หายงอนยัง” 

แพทริเซียกลับมายืนตรงๆแล้วเงยหน้าขึ้นถามเกียร์ด้วยน้ำเสียงและแววตาอย่างเดิม เพิ่มเติมคือสีหน้าที่เป็นกังวลและหวาดหวั่นมากขึ้น กลัวว่าเขาจะไม่หายงอน ทั้งๆที่ก็อย่างที่บอก เขาหายตั้งนานแล้ว แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้คือแกล้งงอน ทั้งแกล้งงอนทั้งสตั๊นท์ไปอีกรอบ ที่โดนเมียฉกหอมแก้มแบบไม่ทันตั้งตัวหลังจากเมื่อกี้ก็เพิ่งจะเสียจูบให้เมียไปอย่างไม่ทันได้เตรียมใจ ก่อนที่อาการสตั๊นท์จะหาย แล้วความอยากแกล้งเมียก็กลับมาแทนที่อย่างเดิม ครั้งนี้เกียร์ถึงมองแพทริเซียนิ่งแกมเอาเรื่อง

“นี่เห็นฉันเป็นอะไร เห็นฉันใจง่ายมากใช่มั้ย ถึงคิดว่าง้อแค่นี้ด้วยวิธีแบบนี้แล้วฉันจะหายง่ายๆ” 

เห็นท่าทีเขาเอาเรื่องแบบนั้น แพทริเซียก็ตกใจจนสองแขนที่โอบลำคอเขาอยู่รีบเอามาจับมือเขาแล้วรีบเอ่ยปฏิเสธเป็นพัลวัน

“มะ..ไม่ ไม่ใช่นะเกียร์ เราเปล่า เราไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ ไม่เคยคิดเลยจริงๆ แต่เรา ฮึก เราไม่รู้จะง้อนายยังไง เราขอโทษ เรา ฮือ ฮึก เราผิดไปแล้ว เราผิดไปแล้วเกียร์ เราผิดไปแล้ว เราขอโทษ เราขอโทษ ฮือๆๆ” 

อยู่ๆน้ำตาคนที่เอาแต่พูดขอโทษรัวๆก็ทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตกซะงั้น เหมือนว่าเธออัดอั้นและเจ็บปวดมาก รู้สึกผิดและเสียใจจนเกินบรรยาย และเธอไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เขาเข้าใจ เธอกลัวเขาไม่เชื่อ เธอกลัวเขาไม่หายงอน และเธอหมดสิ้นหนทาง ในที่สุดความกดดันทั้งหมดมันเลยปะทุ เธอถึงได้ร้องไห้ออกมา 

ขณะที่เกียร์ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้นที่เห็นน้ำตาแพทริเซีย เพราะทั้งรู้สึกผิดทั้งไม่คิดว่าเธอจะร้องไห้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เธอร้องไห้แบบนี้ ก็แค่อยากแกล้งเล่นตัวบ้าง เพื่อให้เธอเห็นว่าเขาไม่ได้ง่าย(ทั้งๆที่ความจริงง่าย)ก็เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าเธอจะเล่นใหญ่กว่า ไม่คิดว่าเธอจะบ่อน้ำตาตื้น ดันร้องไห้ออกมาเป็นเด็กๆ แล้วทีนี้เขาจะทำยังไง ก็เขามันแพ้น้ำตาเธอซะด้วยสิ  

..โธ่ ยัยขี้แย ก็ได้ ไม่แกล้งแล้วก็ได้

เกียร์บอกตัวเองในใจ ก่อนจะรีบเอาสองมือประคองหน้าแพทริเซียที่ตอนนี้ก้มหน้าร้องไห้อย่างหนักจนตัวโยน น้ำตานองหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยน้ำตาทั้งสองข้างให้เธอเบาๆ เสียงทุ้มก็พลางพูดปลอบอย่างอ่อนโยนไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

“เงียบได้แล้วยัยขี้แย ไม่เอา ไม่ร้องแล้ว ฉันไม่งอนแล้วก็ได้ หยุดร้องนะ นะ” เขายังคงยิ้มไปพร้อมกับใช้สองมืออุ่นซับน้ำตาที่อาบสองแก้มเธอ

“จะ..จริงเหรอ นาย ฮึก ฮือ ฮึก นายหายงอนแล้วเหรอ”

“อืม หายแล้ว”

ฟึ่บบ!!!

พอเกียร์ตอบรับ แพทริเซียก็ยิ้มกว้างทั้งน้ำตาก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดเกียร์แน่นด้วยความดีใจ น้ำตาถึงยิ่งไหลทะลักออกมา

“ฮือๆ ขอบคุณนะ ขอบคุณนะเกียร์ ฮือๆๆ นึกว่านายจะไม่หายงอน ไม่สนใจ นึกว่านายไม่เอาเราแล้ว นึกว่านายจะทิ้งเราแล้ว ฮือ ฮึก ฮือๆๆๆๆ” 

แพทริเซียสารภาพความกลัวของเธอออกไป ในขณะที่เกียร์กอดตอบเธออย่างเต็มใจ และเต็มใจให้กล้ามอกเปลือยเปล่าไร้เนื้อผ้าของเขาแปลงร่างเป็นผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตาเธอ โดยที่มือเขาตอนนี้กำลังลูบเรือนผมนุ่มสลวยของเธอขึ้นลงไปมาอย่างปลอบประโลม ปากที่ยังมีรอยยิ้มอ่อนโยนก็พลางพูดพร้อมก้มหน้ามองคนในอ้อมอกด้วยความรัก

“พูดอะไรของเธอ ฉันรักเธอมากขนาดนี้ ฉันจะทิ้งเธอลงได้ยังไง ทิ้งเธอไป ก็เท่ากับฆ่าตัวตายดิ ฉันจะอยู่ยังไง ถ้าฉันทิ้งคนที่เป็นเหมือนหัวใจฉันไปแล้ว” 

เกียร์ก้มหน้าบอกคนที่ยังคงร้องไห้กับแผ่นอกเขา ก่อนจะรับรู้ได้ถึงแรงกระชับกอดของเธอ 

“เกียร์ ฮือๆ เรารักนาย” 

เธอบอกทั้งที่ยังซุกอกเขาแล้วร้องไห้อยู่อย่างนั้น แรงกระชับกอดยังคงแน่นหนาราวกับกลัวว่าถ้าเธอเผลอเบาแรงแม้แต่เพียงนิด แล้วเขาจะหลุดลอยหนีเธอไป

“ต่อไปนี้เราจะไม่เชื่อคำใครอีก เรา ฮึก เราจะทำตัวให้ฉลาดกว่านี้ จะไม่โง่ ไม่ทำตัวงี่เง่า ไม่คิดเองเออเอง แล้วก็จะไม่เชื่อคนง่ายอีกแล้วนะ มีอะไรเราจะถามนาย จะบอกนายทุกอย่าง เราจะเชื่อนายคนเดียว เราสัญญา ฮือ ฮึก เราสัญญา”

“แน่? เธอสัญญาแล้วนะ” เขาถามย้ำทั้งๆที่พร้อมจะยอมเชื่อเธอหมดหัวใจ

“อือ อืม” 

แพทริเซียพยักหน้าหงึกๆในอ้อมอก สองแขนเธอยังคงสวมกอดเขา เหมือนกับที่แขนของเขาก็กอดแผ่นหลังสั่นเทิ้มของเธออยู่ข้างนึง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูบหัวของเธออยู่อย่างโคตรรัก(เอ็งเลย)

“ฉันก็สัญญา ว่าจะรักแค่เธอ แล้วก็มีแค่เธอคนเดียว” 

เขาบอกเธอตอบ และทั้งคู่ยังคงกอดกันอยู่อย่างนั้น จนผ่านไปสักพัก อ้อมกอดก็ค่อยๆคลายออกจากกัน โดยที่สองมือของเกียร์ตอนนี้จับอยู่ที่ไหล่แพทริเซีย และเขากับเธอยังสบตายิ้มบางๆให้กันอยู่ ก่อนมือข้างนึงของเกียร์จะเอื้อมไปซับคราบน้ำตาที่แก้มแพทริเซีย ระหว่างที่ซับคราบน้ำตา ปากก็ไม่วายพูดไปด้วยรอยยิ้ม

“เธอนี่แผนสูงเหมือนกันนะ เล่นบีบน้ำตาใส่กันแบบนี้ จงใจตัดกำลังฉันชัดๆ เหมือนรู้อยู่แล้ว ว่าฉันมันไม่เคยใจแข็งกับเธอได้นานเลยจริงๆ”

“เราไม่รู้ซะหน่อย” เธออมยิ้มตอบเขา หน้าเริ่มแดง เพราะเกียร์จ้องเธอด้วยแววตาหวานฉ่ำเชียว 

“เหรอ นึกว่ารู้ซะอีก เพราะความจริง เธอน่าจะรู้ไส้รู้พุงฉันหมดแล้วนะ เพราะว่าเธอ..กินฉันตั้งหลายรอบแล้ว” คราวนี้เขาเปลี่ยนมามองเธอด้วยสายตาปานจะกลืนกิน ก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปพูดใกล้ๆด้วยสีหน้าแววตาและรอยยิ้มที่สื่อความหมายชัดเจนตามคำพูดเมื่อกี้นี้

“บ้า มาพูดอะไรตรงนี้” แพทริเซียหลบตาเล็กน้อย ..เขินนน 

และเกียร์ก็เหมือนจะรู้ว่าเมียเขิน แต่เขาก็อยากเห็นเธอเขินนี่นา ถึงได้จ้องอยู่นั่น ก่อนสายตาจะพลันเหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ข้างๆเธอ ซึ่งมันคงวางอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขาเพิ่งจะสังเกตเห็น

“แพทริเซีย”

“หืม?” เธอเหลือบสายตาขึ้นมองเขา เมื่อเขาเรียกด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปจากเดิมเล็กน้อย

“นั่น.. กระเป๋าอะไร”