TRAPPED 3

⚠️   W A R N I N G   ⚠️

         

     Ito ay DARK ROMANCE

     • Obsessive & possessive love

     • Toxic relationships

     • Violence • Dub-con / Non-con elements

     • Psychological manipulation

     • Dark themes na hindi para sa mahina ang puso

     Kung hindi mo kaya ang ganitong klaseng kwento...

    

                 T U M I G I L   N A

                 You've been warned.

"Zamara, pinatawag ka ni Master sa opisina niya," sabi ni Mia sa akin.

"B-bakit daw...?" kinakabahan kong tanong.

May opisina rin kasi si Asmodeus dito sa mansion niya.

"H-hindi ko alam, Zamara... pumunta ka na. Baka magalit pa si Master."

Malalim akong huminga at inayos ang suot kong damit. Mas pinili ko ang damit na tagong-tago at walang masyadong balat ang nakikita. Inilugay ko rin ang mahaba kong buhok para matakpan lang ang leeg ko. Sa loob ng isang buwan ng pagiging asawa niya, alam ko na kung paano siya nag-iinit...

"Mia... dala mo ba..." saglit akong napalingon kay Mia.

Maya-maya, may panyo siyang nakarolyo na inabot sa akin.

"Ayan, Zamara...nasaloob ng panyo, inumin mo lang araw-araw," bulong niya sa akin.

Pasimple ko naman iyon itinago sa ilalim ng kama.

Isa iyon contraceptive pills... para hindi ako mabuntis ng hayop na yun.

Paubos ko na kasi yung isang banig na binigay sa akin ni mia. Sa una, ayaw pa niya akong bilhan, pero napilitan ito nung nagmakaawa ako dito kung may alam siyang paraan para hindi ako magbuntis.

Lumabas kami ng kwarto at nilakad ang isang mahabang pasilyo ng mansion ni Asmodeus. Sa pinakadulo, naroon ang opisina niya. Takot man, nilakasan ko ang loob ko, kumatok ako, at pumasok.

THIRD POV

Seryoso ang mukha ni Asmodeus nang pumasok si Zamara sa opisina.

Isang mabilis na pasadahan ng tingin ang iginawad niya rito bago itinuro ang upuan sa tapat ng mesa niya.

“Umupo ka.”

Sumunod si Zamara kahit halatang nag-aalangan. Nakayuko ang ulo niya, mga kamay ay magkadikit sa kandungan, pero kita ang bahagyang panginginig ng mga daliri niya. Halata ang takot sa presensya ng lalaking nakaupo sa malaking swivel chair.

“Look at me, my Zamara,” malamig at mababa ang boses na utos nito.

Napatigil si Zamara. Dahan-dahan niyang itinaas ang mukha.

Ngumisi si Asmodeus—ngiti na hindi umabot sa mga mata. 

Tumagilid siya nang bahagya sa upuan, saka hinawi ang isang kamay sa ere habang tinuturo ang kandungan niya.

"Come here... sit here in my lap," aya sa kanya.

Mabilis na umiling si Zamara, paulit-ulit.  Alam na alam niya kung ano ang susunod—katulad lang ito ng huli. Noong huling beses na pinilit siyang umupo sa hita nito, hindi nagtagal ay sapilitang inangkin na naman siya, walang awa, walang pagpapaliwanag, parang karapatan lang iyon ni Asmodeus.

Hindi siya gumalaw mula sa upuan. Nanatili siyang nakatungo, mga kamay ay mahigpit na magkadikit sa kandungan, parang pilit na pinipigilan ang panginginig.

Tumalim ang mga mata ni Asmodeus nang hindi siya sumunod.

"Why are you afraid of me? I'm your husband... Aren't you supposed to serve me?"

Bumugtong hininga ni Asmodeus at iniabot sa kanya ang isang papel.

“Fill-upan mo ‘yan… mamili ka ng course na gusto mo,” paliwanag ni Asmodeus habang itinuturo ang enrollment form na nakalapag sa mesa.

Nakaramdam siya ng tuwa, kahit paano... kasi makakapag-aral siya.

“Talaga…?” mahinang tanong niya, halos bulong na lang dahil baka mawala ang pagkakataon kapag binigkas niya nang malakas.

Tumango si Asmodeus nang isang beses, walang emosyon sa mukha pero may bahagyang pag-arko sa sulok ng labi—parang nasisiyahan siyang makita ang reaksyon nito.

Inabutan pa siya ng ballpen ni Asmodeus, pero bago niya iyon makuha...

"Come here, wife,"

Natigilan siya. Parang biglang nawala ang init sa dibdib niya at pinalitan ng malamig na haplos ng realidad.

Napilitan siyang sumunod.

Alam niya wala siyang magagawa. Kung magmamatigas pa siya.

Napilitan siyang tumayo. Paunti-unti ang hakbang niya palapit.  Alam niyang kapag umupo na siya roon, hindi na lang basta pag-upo ‘yon. Alam niya kung paano nagtatapos ang mga ganitong “aya” niya.

Nang makarating sa harap nito, hinawakan ni Asmodeus ang baywang niya—hindi malakas, pero sapat para hindi na siya makaurong. Dahan-dahang hinila siya pababa hanggang makaupo sa hita nito, likod niya ay nakadikit sa dibdib ng lalaki.

“Better..” bulong nito malapit sa tenga niya, init ng hininga ay tumatama sa balat.

"Mag-fill up ka na," utos niya kay zamara.

Marahan siyang yumuko, sinusubukang i-adjust ang pwesto para makasulat nang maayos sa mesa kahit nakaupo pa rin siya sa kandungan nito. Hinawakan niya ang ballpen nang mahigpit. Pangalan pa lang ang naisusulat niya—Z-A-M-A-R-A—nang bigla siyang makaramdam ng kilabot. Dumampi ang mainit na labi ni Asmodeus sa likod ng leeg niya, isang mabagal na halik na parang sinasadyang pahabain. Kahit naka-long sleeves ang damit niya, parang dumaan ang init nito diretso sa balat. Napapikit siya sandali, pilit na pinipigilan ang pag-ungol ng takot.

Hindi tumigil doon. Lumikot na ang kamay ni Asmodeus—una sa baywang, pataas sa tagiliran, hanggang sa marating ang dibdib niya. Mahinang haplos muna, parang sinusukat lang, pero sapat na para mag-init ang pisngi niya sa hiya at galit na pinipigilan.

Napatingin siya sa enrollment form. Halos hindi na mabasa ang sinusulat niya—nanlalabo ang paningin dahil sa mga luha na pilit niyang pinipigilan.

“Done?” tanong ni Asmodeus nang mapansin ang biglaang pagtigil niya sa pagsusulat. Malamig pa rin ang boses, pero may bahagyang amusement na naroon.

“H-hindi pa…” sagot niya, boses na halos nawawala.

Sinusubukang i-focus ang mga mata sa mga kahon—course, major, expected graduation year—kahit ramdam niya ang bawat galaw ng mga palad ni Asmodeus na ngayon ay nasa dibdib na niya, hinahaplos nang mas may layunin, mas may pag-aari.

“T-tapos na ako… Asmodeus,” mahina niyang sabi, boses na puno ng pag-asa na matatapos na ang ginagawa nito.

Tumigil si Asmodeus sa paghaplos. Sandaling katahimikan.

"Patingin..." malamig niyang sabi, at inayos niya si Zamara sa pagkakakandong.

Nakatagilid na siya ngayon. Ang posisyon nila ay mas lalong nagpailang kay Zamara.

Palihim na sinilip ni Zamara ang mukha ng lalaki sa gilid ng mata niya.

Hindi maikakaila-gwapo siya. Matangos ang ilong, at ang grey nitong mga mata ay nakakabighani kung titignan.  Parang sinadya ng diyos na gawing perpekto ang mukha niya… para mas mapanganib pa ito.

Ngunit para kay Zamara, walang kabuluhan ang kagwapuhan na ‘yon. Hindi niya ito gugustuhin. Hindi niya ito mamahalin. Bawat sandali na napipilitang tumingin siya rito, punô ng takot at matigas na paninindigan ang bawat titig. Hindi siya susuko. Hindi kahit kailan.

Halata ang makisig na pangangatawan kahit naka-long sleeve polo shirt pa rin ito—ang balikat na malapad, ang dibdib na matigas, at lalo na ang mga tattoo na sumisilip sa kwelyo pababa sa dibdib. Kapag hubad si Asmodeus, mas lalong lumalabas ang mga itim na guhit na iyon—parang mga marka ng kasalanan na kinatatakutan niya. Parang paalala na ang lalaking ito ay hindi ordinaryong tao; may kapangyarihan siyang sirain ang buhay niya nang walang pagsisisi.

Bawat galaw niya—kahit ang simpleng paghinga—ay nagpapalakas ng kabog sa dibdib ni Zamara. Kahit gaano kaganda ang mukha, gaano kaganda ang katawan, alam niyang hindi niya ito kailanman mamahalin. Hindi. Hindi kailanman.

“So… gusto mo maging nurse?” malamig na tanong ni Asmodeus. Lumingon pa ito nang bahagya, hinintay ang sagot. Ang grey na mata ay direktang nakatitig sa kanya ngayon, parang nakikita ang lahat ng iniisip niya.

Marahan siyang tumango si Zamara, halos hindi gumagalaw ang ulo. “O-oo…”

Tumagilid nang kaunti ang ulo ni Asmodeus, parang sinusuri siya nang mas malalim. Dahan-dahang hinaplos ng daliri niya ang pisngi ni Zamara, hinahawi ang ilang hibla ng buhok na nahuhulog sa mukha.

Napansin ni Zamara na may pinindot si Asmodeus sa gilid ng mesa—isang maliit na button na halos hindi niya napansin noon. Ilang segundo lang, bumukas ang pinto nang walang katok.

Pumasok si Jossie, ang secretary ni Asmodues. Agad na napatingin si Zamara rito, at hindi niya maiwasang mapansin ang itsura: makapal ang foundation at contour, labis ang eyeliner at false lashes, mapupula ang labi na parang sadyang pinili para maging pansin. Sobrang iksi ng pencil skirt na halos hindi na nakakatakip nang maayos, at ang blouse ay may dalawang butones na sadyang nakabukas para maipakita ang cleavage nito.  Ngiting ngiti ito nang pumasok, ngunit nang makita nito ang ayos nila ni Asmodeus, bigla itong napasimangot, halos hindi na maitago ang iritasyon sa mga mata.

“Jossie,” malamig na tawag ni Asmodeus nang hindi man lang binibitawan ang baywang ni Zamara. “Enroll her in Zenith International University. All of Zamara’s information and the course she wants are already there.”

“Yes, Master,” tugon ni Jossie agad, boses na pilit na propesyonal pero may halong hapdi. Kinuha niya ang form, binasa nang mabilis ang nakasulat—lalo na ang “Nursing” na naka-bold sa course section—at muling napatingin kay Zamara nang may bahagyang pagtaas ng kilay.

“Anything else, Master?” tanong niya, boses na ngayon ay medyo matamis ulit, parang sinusubukang ibalik ang dating alindog.

Tumingin si Asmodeus kay Jossie nang diretso, walang emosyon sa mukha.

“Make sure it’s processed today. Priority. I want confirmation by end of day.”

Tumango si Jossie nang mabilis.

“Understood.” Pero bago siya tumalikod, muling napadpad ang tingin niya kay Zamara—sa paraan ng pagkakahawak ni Asmodeus sa kanya, sa posisyon na halatang hindi basta pagkakaupo.

May bahagyang pagngisi ito, pero hindi na ‘yung nang-aakit; mas parang mapait na ngiti na nagtatago ng inggit.

Nang makaalis ang secretary ni Asmodeus, tumitig siya kay Zamara, na ngayon ay halatang kabado.

Napapangisi siya sa isiping masyado itong takot sa kanya. Unti-unti, hinawakan niya ang buhok ni Zamara na nakalugay.

Ang babaeng-si Zamara-na may maamo at malamlam na mga mata, at nakakaakit na mga labi... tila mas lalong nagpapalalim sa kanyang pagkahumaling. Bawat tingin, bawat galaw ni Zamara ay nagiging sentro ng kanyang pansin..

Kahit anong pagpipigil ang gawin niya para sa dalaga, wala siyang magawa-iba ang hatid nitong epekto sa kanya.

At kung kinakailangan, gagawin niya ang lahat upang ipabaon sa isip ni Zamara na gaano man ito magpumiglas, gaano man ito magtangkang lumayo, hinding-hindi na ito makakatakas mula sa kanya.

Hindi niya inakala na matapos ang dalawang taon na pagkakakulong niya kay Zamara sa isang silid ng kanyang mansion, ay mas lalo pa itong namukadkad. Ang inosente nitong kagandahan ay nagbago-mas naging mapang-akit, mas nakakalason sa kanyang isipan. Bawat titig at bawat galaw nito ay tila paanyaya, at mas lalong nagpapatibay sa paniniwala niyang tama lamang na ikulong niya ito. Sapagkat sa kanyang paningin, si Zamara ay isang hiyas na nararapat lang na sa kanya at kailanman ay hindi makakatakas mula sa kanyang mga bisig.

Ang dating maamong mukha ng dalaga na halos hindi makatingin sa kanya ay lalo pang gumanda. Ang kanyang mga mata, mas lalong nagningning; ang kanyang balat, mas lalong naging makinis at kaakit-akit; at ang kanyang katawan, mas naging mapanuksong hubog.

Hinawakan niya nang mahigpit ang baywang ni Zamara at dahan-dahang inikot ang katawan nito—paharap na ngayon sa kanya. Ang mga hita niya ay nakaupo nang diretso sa kandungan nito, magkadikit ang dibdib, magkadikit ang mukha.

Ang grey na mata niya ay nakatitig nang diretso sa kanya, parang nakikita ang bawat nanginginig na hibla ng buhok, bawat patak ng luha na hindi na niya mapigilan.

Dahan-dahang gumalaw siya—mabagal muna, parang sinusukat ang reaksyon. Ang mga kamay niya ay nanatili sa baywang, pero ang balakang niya ay bahagyang umangat at bumaba sapat para maramdaman ni Zamara ang init at tigas sa ilalim niya. Hindi pa ito sapilitan na pagpasok, pero malinaw na ang intensyon: ito ang simula.

“A-Asmodeus…” umiiyak na ungol ni Zamara, boses na halos nawawala sa lalamunan. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa dibdib nito, pilit na itinutulak pero walang lakas—parang alam niyang walang saysay. Ang luha ay tumutulo na nang sunud-sunod sa pisngi niya, tumatama sa polo shirt nito at nag-iiwan ng maliit na basang bilog.

“Shh…” bulong niya laban sa labi niya, halos halik na rin iyon. “Don't cry, my wife.”

Bawat pagiyak nito, bawat paghinga, bawat pagtitig na may halong takot at pagkailang-lahat iyon ay para bang apoy na lalong nagpapaliyab sa kanyang pagkahumaling.

"You've become even more perfect, Zamara... bulong niya, halos paanas ngunit puno ng pananabik. wala na itong ibang puwedeng maging kanlungan kundi siya lamang.

Ang mga daliri niya ay dahan-dahang gumalaw sa ilalim ng damit ni Zamara—marahan pero may layunin. Hinila niya ang manipis na tela ng panty niya sa gilid, inilihis ito nang sapat para mawala ang hadlang.

Ang hininga ni Zamara ay biglang naputol nang maramdaman niya ang unang haplos ng init sa kanya. Napapikit siya nang mahigpit, pilit na pinipigilan ang ungol na gustong lumabas.

Dahan-dahang inangat ni Asmodues ang balakang ni Zamara, pinosisyon ang sarili nang tama. At sa isang mabagal pero walang awang galaw, tuluyan siyang pumasok—malalim, buo, walang pag-aalinlangan.

Napakapit nang mahigpit si Zamara sa braso ni Asmodeus. Ang mga kuko niya ay halos tumusok sa tela ng long-sleeve polo nito, parang hinahanap ang anumang bagay na makakapigil sa kanya sa pagkahulog. Ang kanyang katawan ay biglang natigilan, parang na-shock sa biglaang pagpuno, sa biglaang sakit na halo ng init na hindi niya hiniling.

“A-ahh…” lumabas ang mahinang ungol niya, halo na ng iyak at hindi niya mapigilan na reaksyon. Ang mga luha ay muling tumulo, tumama sa balikat nito habang nakayuko siya, mukha ay nakatago sa leeg niya.

Tumigil si Asmodeus sandali—hindi dahil sa awa, kundi para maramdaman nang buo ang reaksyon niya. Ang pagkakakapit niya sa braso, ang panginginig ng buong katawan, ang mainit at basa na pagtanggap sa loob niya—lahat ng iyon ay parang gasolina sa apoy na nasa dibdib niya.

“Ganyan nga…” bulong niya laban sa tenga niya, boses na mababa at puno ng kasiyahan.

“Hold on tight, wife. Don’t let go.”

Nagsimula na siyang gumalaw—mabagal muna, parang sinusubok ang hangganan. Bawat pagtulak pababa, bawat pag-angat, ay sinasadyang maramdaman ni Zamara ang bawat sentimetro.

Ang mga kamay niya ay nanatili sa baywang nito, hinahawakan nang mahigpit para kontrolin ang ritmo.

Napakapit pa lalo si Zamara. Ang ungol niya ay hindi na maiwasan—maliit, pira-piraso, halo ng “please” at “huwag” na hindi na niya maintindihan kung para kanino pa.

“Asmodeus…” mahinang daing niya, pero ang katawan niya ay unti-unting sumusunod sa galaw, parang may sariling buhay na hindi niya mapigilan.

“Accept it, Zamara,” sabi niya, boses na ngayon ay mas matigas, mas mapanganib. “You’re mine.”

Hinila niya nang bahagya ang baba nito pataas, pinilit na magkatinginan sila. Ang grey na mata niya ay parang bagyo na handang lumamon sa lahat.

“Anyone who tries to take you from me…” tumigil siya saglit, hinayaang lumaki ang bigat ng mga salita,

“…will taste my wrath.”