TRAPPED 4

THIRD POV

Napatingin siya sa salamin, matamang tinititigan ang sariling repleksiyon. First day niya sa school. Kahit papaano, may bahid ng saya sa kanyang mga mata-hindi lang dahil makakaalis siya sa mansyon ng lalaki, kundi dahil makakalabas na rin siya sa wakas.

Naka-long sleeve turtleneck siya; hindi dahil giniginaw, kundi para takpan ang mga kiss mark na iniwan ni Asmodeus. Mapait siyang ngumiti bago kinuha ang shoulder bag-isa rin sa mga bagay na binili para sa kanya ng lalaki.

Lahat ng suot niya... lahat ng meron siya, iisa lang ang pinagmulan.

Lahat iyon galing kay Asmodeus.

Marahan niyang binuksan ang pinto ng kwarto, pilit pinapakalma ang sarili. Pero sa sandaling bumungad ang pasilyo, sinalubong na siya ni Emily-isa ring maid sa mansyon. Mapanuri, mapanglait, at puno ng pang-uuyam ang titig nito.

Napayuko siya agad. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ng babae.

Alam niya ang katotohanan: si Emily ay hindi lamang isang katulong. Isa rin itong babae ni Asmodeus.

Paano niya nalaman? Si Mia mismo ang nagsabi sa kanya noon, noong nakakulong pa siya sa isa sa mga kwarto sa itaas. Sa mga panahong hindi pa siya hinahawakan ni Asmodeus, si Emily ang tumatanggap ng init nito.

"Bilisan mo ang lakad. Hindi yung pa-importante ka dito... ikaw lang ang paborito niya ngayon. Magsasawa din si Master sayo," sunod-sunod na mahinang sabi ni Emily.

Hindi niya ito pinansin. Wala siyang pakealam, yun nga ang inaantay niya ang magsawa si Asmodeus sa kanya. Ramdam ang sariling tibok ng puso habang dahan-dahang nilalakad ang pasilyo, pilit iniiwas ang mga matang mapanuri.

Sa mansyon ni Asmodeus, tanging si Manang Lydia at si Mia lang ang naaawa sa kanya. Ang iba? Palaging pinagbubulungan siya-sinasabing

"Kasalanan din ng pamilya niya 'yan."

"Maarte talaga."

"Ano pa bang kulang sa kanya kay Master Asmodeus?"

Nasa lalaki na ang lahat-kakisigan, yaman, kapangyarihan.

Ang tanging kailangan lang niyang gawin ay ibigay ang bawat pangangailangan nito... bilang asawa.

Pero sa kanyang isip, paulit-ulit ang tanong na hindi niya masagot:

Hanggang kailan?

ZAMARA POV

Habang pababa ako sa engrandeng hagdan ng mansion, natanaw ko Siya-malamig ang titig na nakatuon sa akin. Nakaupo Siya sa malaking dining table, nasa head center ng mesa, at tila sentro ng lahat ng mata. Nang lumapit ako..

"Sit down."

Marahang sinunod ko ang utos, pakiramdam ko'y para akong robot na sunod-sunuran sa kanya.

"Eat."

Para akong walang sariling kalooban, bawat kilos ko ay nakaayon sa kanya.

"Roberto."

"Yes, sir!"

"Make sure na masusundo mo siya ng maayos. Ang out niya ay 4 PM, dapat 4:30 ay nandito na siya. Maliwanag ba?"

"O-opo, sir!"

Nakayuko lang ako, tahimik na nakikinig, pinipigil ang sarili na hindi magpakita ng anumang reaksyon.

Nang matapos akong mag-almusal, tumayo na ako at handang magpaalam-para pumasok sa university na in-enrol niya para sa akin.

"A-aalis na ako, Asmodeus..."

Mahina kong sambit, nakayuko pa rin, halos hindi marinig ang sariling boses.

Hindi ito kumibo.

Handa na sana akong tumalikod nang marinig ko ang tinig niya:

"Yun lang ba ang sasabihin mo?"

"Ha..?"

Tumayo siya, napaatras ako. Napansin ko rin na nag-yukuan ang mga maid, at ang mga bodyguard niya ay tahimik na nag-sitalikuran..

Kinabahan ako.

“A-Asmodeus… anong proble—”

Naputol ang sasabihin ko nang bigla niya akong halikan.

Agresibo. Walang pasubali.

Ang malaking kamay niya ay napasapo sa magkabilaang pisngi ko, hinahawakan ako nang mahigpit.

Nanginig ako sa takot. Hindi na akong gumalaw, Bukas lang ang aking mga Mata habang may namumuong luha.

Nang matapos ang halik, idinikit niya ang noo niya sa noo ko.

"Ganon, Zamara. Tuwing aalis ka... ganon lang ang gagawin mo. Huh." bulong nito.

Mabilis akong napatango, natatakot sa posibilidad na may susunod pa siyang gagawin kung hindi agad ako sasagot.

Napangiti siya ng malawak sa sunod-sunod kong pag tango. Tapos umayos na siya ng tayo saka tinawag ang magiging driver ko.

"Roberto...!"

"Yes, Master!"

"Ihatid mo na si Zamara."

Utos niya, tapos tahimik na tumalikod.

Nang makasakay sa kotse, tahimik parin akong umiyak. Walang tunog, tanging luha ang tahimik na umaagos sa aking pisngi. Iniisip ko, makakawala pa ba ako sa kanya... o ito na ang simula ng aking walang katapusang pagkakakulong?

"Ma'am, dito na po tayo. Ingat po," sabi ni Kuya Roberto.

Tipid akong ngumiti at dahan-dahan akong bumaba mula sa sasakyan. Kabado man ako sa first day ko sa school, may kakaibang saya sa dibdib ko. Kahit sandali lang, nakahinga ako nang malaya-wala si Asmodeus sa tabi ko, at para bang may sariling mundo ako ngayon, kahit ilang oras lang.

Habang naglalakad ako papasok sa campus, pinagmamasdan ko ang paligid. Ang mga estudyante na nagmamadali, ang mga guro sa harap ng building, at ang tunog ng mga yapak sa sementadong daan-. May kaba man sa dibdib, may maliit na ngiti rin sa labi ko. Simula ito ng bagong chapter sa buhay ko bilang nursing student, at kahit sandali, ramdam ko ang kalayaan.

Pumasok ako sa classroom, bitbit ang backpack, at huminto sandali sa pintuan. Ang mga upuan ay halos puno na, may ilan pang bakante sa tabi-tabi. Huminga ako nang malalim at pinilit ayusin ang postura ko.

Habang naglalakad ako papunta sa bakanteng upuan, napansin ko ang mga paghinto ng iba at pagtingin sakin. May ngiti ang ilan, may abala sa kani-kanilang notes, at may nakatingin nang seryoso sa harap. Halos bumilis ang tibok ng puso ko sa kaba, pero sa ilalim ng kaba, may maliit na saya-para bang nakapasok ako sa isang bagong mundo.

"Habang tumatagal, napansin ko na tila ilag ang ibang estudyante sa paligid ko. Walang nakikipag-usap, walang nakikipagkaibigan-parang may invisible barrier sa pagitan ko at nila. Hindi ko alam kung bakit ganito ang trato sa akin, at bahagya akong nadarama ang lungkot at kaba.

Ngunit sa gitna ng katahimikan, may isang estudyante na naglakad papalapit sa akin. May ngiti sa mukha, at ramdam ko ang kaunting warmth na naiiba sa ibang estudyante.

"Hi, ikaw yung bagong student, 'di ba? Ako si Mika," bati niya, nag-extend ng kamay.

Ngumiti ako nang bahagya, at kahit paunti, ramdam ko ang kakaibang ginhawa.

"A-ako si Zamara," sagot ko, medyo mahina ang boses, pero may halong excitement.

Sa sandaling iyon, kahit papaano, parang may maliit na pinto ng pagkakataon ang bumukas-isang simula para magkaroon ako ng koneksyon sa bagong mundo na ito, sa kabila ng kakaibang isolation na nararamdaman ko sa campus.

________________

"Zamara... may sundo ka?" tanong ni Mika habang sabay kaming palabas ng university.

"O-oo ehh..." sagot ko.

Ngumiti siya nang bahagya at nagpaalam na

"Sige, ingat ka ha. Andito na ang sundo ko... paalam!"

Bumulong ako sa sarili habang pinapanood siyang lumayo-may halo ng kaba at konting lungkot, pero ramdam ko rin ang ginhawa. Kahit sandali lang, may pagkakataon akong maglakad sa campus at makipag-usap sa iba, bago bumalik sa mansion ni Asmodeus.

Habang naglalakad ako papunta sa limousine, huminga ako nang malalim at bahagyang ngumiti. Kahit papaano, ramdam ko ang munting kalayaan—isang sandaling paghinga bago muling bumalik sa realidad ng mansyon.