TRAPPED 2

"Zamara, kumain ka na," sabi sa akin ni Mia.

Isa siya sa mga maid sa mansion ni Asmodeus-at sa lahat ng tao rito bukod kay manang, siya lang yata ang may bahagyang init sa mga mata kapag nakatingin sa akin. Siya rin ang laging nagdadala ng pagkain ko sa kwartong ito-noon pa man... bago pa ako gawing asawa ni Asmodues.

"H-hindi ako nagugutom, Mia..." mahinang tugon ko, boses na halos wala nang lakas.

"Pero Zamara... kailangan mo ng lakas," pilit niya, boses na puno ng pag-aalala.

Umiling ako nang dahan-dahan.

Humiga ulit ako sa kama, tumalikod sa kanya, at hinila ang kumot hanggang leeg.

"Zamara," tawag niya ulit, mas malambot na ngayon.

Hindi ko na siya sinagot.

Pinilit kong matulog nalang, dahil sa pagtulog ko lamang natatagpuan ang kaunting kalayaan-kahit pansamantala, kahit ilusyon lang. Walang haplos, walang salita, walang presensya niya.

Pero alam ko rin: pag-uwi niya mamaya, magbabago ulit ang lahat.

Pipilitin na naman niya akong makipagtalik sa kanya.

Naramdaman ko ang biglaang pagbukas ng pinto ng kwarto.

"M-master...!" bulalas ni Mia na ikinagulat ko at ikinadilat ng mga mata ko.

"Leave..." malamig niyang sabi kay Mia.

Pumikit ako ng mariin at nagkunwaring natutulog.

Lumipas ang ilang segundo, alam kong pinagmamasdan na naman niya ako..pero maya-maya ay nag salita siya, boses na mababa pero matalim na utos:

"Sit down and eat. Now."

Hindi ako kumibo.

Hindi man lang ako gumalaw.

Naramdaman kong umupo siya sa gilid ng kama.

Hinaplos nito ang aking mahabang buhok at ganun nalang ang paninindig ng balahibo ko ng yumuko Ito para amuyin niya ang likod ng aking tenga..

Bumulong pa Ito dahilan para mapadilat ako..

"I know you're not asleep, sweetheart. If I were you, I'd sit up and eat."

"Because I can't stand stubborn people,

and you know exactly how dangerous I get when I'm angry." Seryoso nitong sabi..

Napilitan akong bumangon kahit masama ang pakiramdam ko. Napayuko ako nang makaharap siya. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin kayang tumingin sa mga mata niya.

"Good. Now eat," utos nito.

Humila ito ng silya, tumapat sa akin, at umupo - animo'y babantayan niya ako habang kumakain.

Lumapit ako sa tray na nakapatong sa lamesa at kumain. Wala akong gana, pero pinilit kong kumain.

Nakatitig lamang siya sa akin... pinagmasdan ang bawat galaw ko.

Lumipas ang ilang minuto bago ako tuluyang matapos kumain. Iniatras ko ang tray, pero nakayuko pa rin ako - takot na magtagpo ang aming mga mata.

Tumayo siya. Napasinghap ako nang lumapit siya sa tabi ko at hawakan ang hita ko. Uusog sana ako, ngunit mabilis niya akong inakbayan. Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang pabango.

"Zamara..." bigkas niya.

"Try being obedient... maybe then I'll be merciful... hmm..." he said softly, the darkness in his words sending shivers down my spine.

Sinubukan kong umatras, pero lalong hinigpitan niya ang pagkakaakbay sa akin. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang pamilyar na amoy niya na bumabalot sa akin... and I knew I was trapped.

"Do you want to see what happens if you disobey me...?" he whispered, his lips near my ear, hand lightly brushing my cheek. I shivered, unable to meet his gaze, caught between fear and something far darker.

Tumitibok nang mabilis ang puso ko. Gusto kong tumakbo, sumigaw, pero may kakaiba sa tinig niya na pinipigil ako. Bawat hibla ng katawan ko ay sumisigaw na lumaban... pero hindi ako makagalaw.

"Alam mo ba ang mangyayari kung patuloy kang ganyan...?" bulong niya sa akin, ang tinig niya'y may halong panganib.

Napayuko ako, ramdam ang panginginig ng buong katawan ko.

Naiiyak ako, subalit alam kong bawat segundo ay sinisilip niya ang aking galaw. Hindi ko kayang tumingin sa kanya - takot na makita ang anino ng kanyang intensyon sa mga mata niya.

Dahan-dahan niyang niyakap ang aking baywang, at ang init ng kanyang katawan ay parang naglalagay sa akin sa pagitan ng takot at isang kakaibang tensyon. Ang mundo ko ay umiikot; bawat himaymay ng aking damdamin ay nagtatagisan: gusto kong umatras... pero hindi ako makagalaw.

"Zamara..." ang malumanay ngunit mabigat na bulong niya sa tenga ko. Ramdam ko ang bigat ng bawat salita, bawat haplos - parang ipinapakita niya na sa mundong ito, wala akong dapat gawin kundi sundin siya.

"Alam mo ba kung ano ang ginagawa ng magulang mo ngayon?" sabi niya, na nagpalingon sa akin patungo sa kanya.

Nagsimulang mag-unahang tumulo ang aking mga luha. Pagkatapos ng dalawang taon, ngayon ko lang ulit narinig ang tungkol sa mga magulang ko.

"A-Asmodues..." napilitan akong banggitin ang pangalan niya.

"Nasa kamay ko pa rin ang magulang mo, Zamara..." sabi niya, at sinilip ang reaksyon ko.

"Kung hindi ka susunod, baka hindi mo na sila makita muli."

Ramdam ko ang dugo ko'y tumigil sa bawat pintig. Ang takot at galit ay nagsasagupa sa dibdib ko.

"Alam mo, Zamara... bawat kilos mo, bawat galaw mo, nakakaapekto sa kanila."

Napahinto ako sa paghinga. Ang guilt at takot ay parang humahampas sa puso ko. Paano ko sila matutulungan kung siya mismo ang humahawak sa kanila?

Muli akong napatingala sa kanya, ngunit agad din akong nagbawi ng tingin.

Hindi ko talaga kayang tumingin sa mga mata niya. Ang mundo ko ay umiikot sa pangamba at takot-isang laro kung saan ako lang ang taya, at wala akong kalaban-laban kundi siya.

Unti-unti niyang ibinaba ang mukha niya, sininghot singhot ang leeg ko. Ramdam ko ang init ng kanyang hininga.

"Ang amoy mo, Zamara... nakakaadik..." bulong niya, puno ng gigil at panganib ang tinig.

Napahawak ako sa mga braso niya, pilit na kinokontrol ang takot sa katawan ko, pero ang bawat haplos niya ay nagpapanginig sa akin. Ang takot, kaba, at isang kakaibang damdamin na ayaw kong tanggapin ay nagtatagisan sa loob ko.

Ang mundo ko ay umiikot sa pangamba. Alam kong wala akong kalaban-laban sa kanya, at bawat segundo ay parang nagbabanta: kung may mali akong gawin, hindi lang ang sarili ko ang masasaktan... kundi pati ang mga magulang ko, na nasa kamay pa rin niya.

Nasa leeg ko pa rin siya, hinawakan niya ang buhok ko para mapatingala, at mas lalo pang lumantad ang leeg ko sa kanya.

Wala akong nagawa kundi tahimik na lumuha. Alam ko, magsisimula na naman siyang angkinin ako...

Hindi na ako nag tangka pang umiwas nang unti-unti niya akong inihiga sa kama, ramdam ko ang bigat ng presensya niya sa bawat galaw, at ang mundo ko'y umiikot sa takot at kawalang magawa.

Bumaling ako ng tingin sa pinto ng kwarto, umaasang may papasok o may kakatok, kahit saglit lang, para mapatigil siya. Pero wala. Parang sinabihan na niya ang mga tao niya na huwag siyang iistorbohin..

Once again, I found myself trapped in his arms, swept up in his fierce kisses, his reckless movements, and the lingering touch of his hands across every inch of my body.