ตอนที่ 6 เริ่มเกม!

โมน่า และโยชิต่างช่วยกันวางแผนตลบหลังอีกฝ่ายอย่างรัดกุม สองพี่น้องกระตุกยกยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับผู้ชนะ จริง ๆ แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก แต่เพื่อผลประโยชน์จึงจำเป็นต้องร่วมมือกัน

โมน่าที่ยอมเล่นตามเกมก็เพราะว่าอยากได้เงิน ซึ่งค่าตอบแทนถือว่าคุ้ม ส่วนโยชิก็แค่อยากสะใจเมื่อเห็นคู่อริต้องพ่ายแพ้กับเกมของตัวเองเป็นคนคุม

มหาวิทยาลัย sc

ระหว่างที่โมน่านั่งเรียนอยู่ เสียงข้อความก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบขึ้นมาดู แล้วกดอ่านทันที

[เริ่มงานวันนี้เลยนะ] นักศึกษาสาวคณะนิเทศฯลอบหายใจเบา ๆ เธอพอจะเดาออกว่าใครเป็นคนส่งมา

[ที่อยู่คอนโดของพี่] ทางนั้นส่งโลเคชั่นกลับมาอีกรอบ โมน่าอ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับ เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วกลับมาตั้งใจฟังอาจารย์สอน

หลังเลิกเรียน โมน่า กับโบว์เดินออกมาจากมหาลัยตรงไปยังป้ายรถเมล์ ระหว่างทางก็มีรถยนต์คันหรูมาจอดขนาบกับพวกเธอ ทั้งคู่จึงชะงักฝีเท้า แล้วมองไปยังกระจกรถที่กำลังเลื่อนลง

"จะไปขึ้นรถเมล์กันเหรอ...." เป็นญิ๋งญิ๋งที่นั่งอยู่เบาะผู้โดยสาร เธอแสร้งถามแล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ

"....จริง ๆ ฉันก็อยากจะให้ติดรถไปด้วยกันนะ" โมน่าคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วมองไปยังชายหนุ่มที่เป็นคนขับ ใช่แล้วเขาคนนั้นก็คือโยชิ พี่ชายต่างมารดาของฉันเอง ญิ๋งญิ๋งคงเห็นว่าโมน่ามองชายหนุ่มจึงรีบคว้าแขนแกร่งมาโอบกอด

"นี่ พี่โยชิแฟนฉัน!" เธอเอ่ยแสดงความเป็นเจ้าของทันที

"เหรอ" โมน่าตอบกลับอย่างเย็นชา

"ท่าทางแบบนี้หมายความว่ายังไง โมน่า!" ก็ไม่รู้สีหน้าของโมน่าไปทำให้ญิ๋งญิ๋งโมโหเพราะอะไร เธอจึงตวาดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์

"...." โมน่าส่ายหน้าอย่างเอือมระอา ก่อนจะก้าวขาเดิน

"เธออิจฉาฉันใช่มั้ย" เสียงแหลมดังออกมาจากในรถ

"เหอะ" โมน่าแค่นหัวเราะยังคงก้าวขาเดินต่อโดยอย่างไม่ใส่ใจ พอมาถึงป้ายรถเมล์

"ฉันว่ายัยญิ๋งญิ๋งนางเป็นโรคประสาทแน่ ๆ เลย" สิ้นเสียง โมน่าก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

"เราควรพานางไปจิตแพทย์กันดีมั้ย อิอิ" โบว์ยังคงพูดต่อ แล้วหัวเราะออกมา

"คนบ้ามักจะไม่รู้ว่าตัวเองบ้า" พอโมน่าพูดจบ โบว์ก็หัวเราะลั่น 'ฮ่าฮ่าฮ่า'

"วันนี้แกต้องไปติวให้กับคนชื่อไคโตะแล้วใช่ไหม"

"อืม" โมน่าตอบกลับสั้น ๆ

"ระวังตัวด้วยนะ" พอโบว์พูดจบ โมน่าก็ย่นคิ้วเป็นสัญญาณถึงความสงสัย

"เขาอาจคิดมิดีมิร้ายกับแกน่ะสิ...." โบว์คว้ามือเพื่อนรักคนสวยมากุม

"...มันน่าสงสัยอยู่นะที่เขาเจาะจงเลือกแกเป็นพิเศษ อาจจะเป็นแผนการร้ายก็ได้" โมน่าคลี่ยิ้ม มองหน้าเพื่อนสนิทตัวเล็ก มันไม่เชิงแผนร้าย แต่มันเป็นเกมที่เขาให้เธอลงไปเล่น

"เขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอก ไม่ต้องเป็นห่วง" โมน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โบว์ กับโมน่าต่างแยกย้ายขึ้นรถเพราะไปคนละทาง

โมน่าเดินมาถึงคอนโดที่หรูหรา เธอแหงนหน้ามองตึกที่สูงเสียดฟ้า เสียงสายเข้าในโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเธอจึงหยิบออกมาจากกระเป๋าแล้วกดรับ

(ถึงหรือยัง) เสียงพุ่งตรงหนักแน่นดังมาจากลำโพงโทรศัพท์ โดยที่เธอยังไม่ได้ปริปากทักทาย

"โมน่าอยู่หน้าคอนโดแล้วค่ะ" โมน่าปรับอารมณ์จากที่เย็นชา กลับกลายเป็นสาวแบ๊ว ตอบกลับด้วยเสียงอ่อนหวาน

(รออยู่ข้างล่างเดี๋ยวลงไปรับ)

"ค่ะ" พอสิ้นเสียง โทรศัพท์ก็โดนตัดสายไป เธอจ้องไปที่หน้าจอแล้วแค่นหัวเราะออกมา

"เริ่มเกม!" โมน่ากล่าวเสียงทุ้มต่ำ แล้วกระตกมุมปากยกยิ้ม

โมน่านั่งก้มหน้าก้มตาเปิดหนังสืออ่านระหว่างรอเจ้านายหนุ่ม เวลาผ่านไปราว ๆ สิบนาที เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้ากำลังเดินตรงมา จึงปิดหนังสือแล้วเงยหน้าขึ้นก็พบว่าชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าหล่อเหลายืนกอดอกมองอยู่ เธอรีบเอาหนังสือใส่กระเป๋าแล้วลุกขึ้นยืน

"สวัสดีค่ะ" แล้วกล่าวทักทายพร้อมกับเผยยิ้มเบา ๆ

"ตามพี่มา" หนุ่มวิศวะเดินนำหน้าสาวนิเทศฯไปขึ้นลิฟต์

ไคโตะเปิดประตูห้องกว้างเพื่อให้หญิงสาวได้เข้าไปก่อน โมน่าเดินเข้าไปพร้อมกับเบิกตากว้างกวาดมองไปรอบ ๆ ห้อง

"ว้าว ห้องพี่ไคโตะน่าอยู่มากเลยนะคะ" เธอกล่าวแล้วยิ้มอย่างไร้เดียงสา ในขณะที่ชายหนุ่มที่เดินตามหลังเปล่งเสียงหัวเราะเบา ๆ พอได้ยิน

"เหอะ" โมน่าถือวิสาสะไปนั่งที่โซฟาแล้ววางกระเป๋าหนังสือไว้บนโต๊ะกระจก โดยที่เจ้าของห้องเดินเข้าไปในห้องครัว

ไม่นานนักไคโตะก็ถือเครื่องดื่มที่เป็นน้ำผลไม้ พร้อมกับเบียร์กระป๋อง เขาวางถาดบนโต๊ะกระจก ก่อนจะเปิดเครื่องดื่มซึ่งเป็นน้ำผลไม้รินใส่แก้วก่อนจะยื่นมาให้โมน่า เธอคลี่ยิ้มแล้วรับมาก

"ขอบคุณค่ะ" เขาดูเป็นสุภาพบุรุษดี เลือกที่จะเอาเครื่องดื่มที่ยังไม่เปิด และรินให้เธอเห็นตรงหน้า แสดงความบริสุทธิ์ใจ

"A วิชาอะไรบ้าง" พูดจบ เสียงดึงห่วงกระป๋องก็ดังขึ้น 'ป๊อก'

"ทุกวิชาค่ะ เป็นA+" ระหว่างที่ไคโตะกำลังกระดกกระป๋องเบียร์ลงคอ พอได้ยินคำตอบจากนักศึกษาสาวนิเทศฯ ก็แทบจะสำลักออกมา เขารีบดึงทิชชูมาเช็ดปากทันที

"A+ทุกวิชา?" โมน่ายิ้มหวานแล้วพยักหน้า

"....." เขานั่งอึ้งไปหลายวินาทีก่อนจะเผยยิ้มออกมาอย่างเจื่อน ๆ

"พี่ไคโตะต้องการให้โมน่าเน้นติววิชาอะไรคะ" จริง ๆ แล้วทั้งสองก็เรียนคนละคณะ ซึ่งไคโตะก็รับรู้ แต่ไม่คิดว่าโมน่าจะเตรียมตัวมาอย่างดี เธอยื่นตัวอย่างข้อสอบวิชาหลักของสาขาให้เขาดู

"เธอรู้เรื่องพวกนี้ด้วย" เขาเปิดดูแต่ล่ะแผ่นแล้วกล่าวถามอย่างประหลาดใจ

"มันก็ไม่ได้ยากนี่คะ" พูดจบ ก็คลี่ยิ้มหวาน ทำให้ชายหนุ่มจ้องมองเธอค้างใบหน้าแดงก่ำลามไปยันใบหู

"พี่ไคโตะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ" โมน่าเอื้อมมือมากำลังจะแตะที่หน้าผากของไคโตะ ทว่าเขาก็เอียงหนีแล้วกล่าวน้ำเสียงตะกุกตะกัก

"มะ ไม่ได้เป็นอะไร"

"แต่พี่หน้าแดงมากเลยนะคะ" เธอสวนกลัวทำย่นหัวคิ้วเข้าหากันบาง ๆ ด้วยสีหน้าใสซื่อ

"อาจจะเพราะกินเบียร์ไปน่ะ...." เขาลุกขึ้นกะทันหัน ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้าย

"....พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ว่าแล้ว ก็รีบก้าวขาเดินไปทันที จนไม่เห็นว่าโมน่าแอบยกยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

อีกด้าน

ไคโตะเดินเข้ามาในห้องน้ำส่วนตัวตรงมาที่อ่างล้างหน้า ยื่นมือไปเปิดก๊อก กวักน้ำลูบไปทั่วใบหน้าที่ร้อนผ่าว สาวนิเทศฯทำให้เขาเสียอาการขนาดนี้เลยเหรอ?

เขายืนมองใบหน้าที่เปียกชุ่มผ่านกระจกใส ก่อนจะคว้าไปหยิบผ้ามาเช็ดให้แห้ง แล้วเดินออกมาจากห้อง

ไคโตะชะงักฝีเท้ามองแผ่นหลังที่ปกคลุมด้วยเส้นผมที่ดำกริบอย่างพินิจ ใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความอ่อนหวาน นัยน์ตากลมโตไร้เดียงสา ริมฝีปากอมชมพูอมชมพูเป็นธรรมชาติ ก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ เขาพ่นหายใจแล้วเดินมานั่งวางมาดบนโซฟา

"โมน่า..." เขาเอ่ยแผ่วเบา ก่อนจะยกกระป๋องเบียร์กระดกลงคอ

"...มีแฟนหรือยังครับ" โมน่าเงยหน้าสบตากับชายหนุ่มหลายวินาที ก็จะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเขินอาย

"โมน่ายังไม่มีแฟนหรอกค่ะ" พูดจบ ก็ก้มหน้างุด

"พี่ก็ยังไม่มีแฟน" โมน่าเงยหน้าขึ้นมอง หนุ่มวิศวะก็เผยรอยยิ้มเสน่ห์ออกมา

"พี่หล่อขนาดนี้ยังไม่มีแฟนจริง ๆ เหรอคะ" โมน่าทำหน้าใสซื่อกล่าวถาม

"อืม...." เขาตอบกลับสั้น ๆ ก่อนจะกระดกเบียร์ลงคอ

"....แต่พี่ชอบคนคนนึง"

"ใครเหรอคะ" โมน่าโพลงถามตามเกม โดยที่ไม่ได้ใส่ใจว่าเขาจะตอบหรือไม่

"เธอคิดว่าเป็นใครล่ะ" ไคโตะเอ่ยพลางจ้องมาที่โมน่าด้วยแววตาที่ลึกซึ้ง

"โม...โมน่าไม่รู้หรอกค่ะ" เธอแสดงความไม่รู้ ไร้เดียงสาออกมาอย่างชัดเจน ทำให้เขาเผยรอยยิ้มพร้อมกับแค่นหัวเราะออกมา

"หึหึ" หลังจากที่ไคโตะกระดกเบียร์จนหมดกระป๋อง เขาก็กลับมาในโหมดจริงจัง

ไคโตะอธิบายวิชาหลักของสาขาที่เขาเรียนคร่าว ๆ โดยที่จริงแล้วเขาควรจ้างติวเตอร์ที่เก่งวิศวะ และสาขาที่เขาเรียนจะเห็นผลลัพท์ดีกว่า มาจ้างเด็กนิเทศฯอย่างเธอ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็แค่คนรวยที่อยากเอาความรู้สึกมาเล่นเป็นเกมไร้สาระ