Kabanata 4

Dahan-dahan niyang binuksan ang mga mata nang marinig ang usapan sa tabi niya. Mabigat pa ang ulo niya kaya ilang segundo siyang nakatitig lang sa kisame ng silid. Unti-unti niyang nilingon ang gilid ng kama at nakita si Luca Romanov, kausap ang doktor. Nakatayo siya sa tabi ng kama, nakikinig sa sinasabi nito, naka-cross ang mga braso, seryoso ang ekspresyon.

Nangunot ang noo ni Andrea habang pilit inaalala kung bakit siya napunta sa ospital. Ilang sandali pa, bumalik sa isip niya ang nangyari sa construction site. Napangiti siya. 

Nagkunwari siyang tulog habang patuloy silang nag-uusap.

“She needs to rest and eat healthy foods, Mr. Romanov,” sabi ng doktor. “Mukhang pagod lang siya at kulang sa pahinga. Stress also affects the body.”

Tumango si Luca. “Is there anything serious?”

“No. She’ll be fine. Just make sure she rests.”

“Alright. Thank you, doctor.”

Lumabas ang doktor at ilang segundo pa, tumunog ang cellphone ni Luca. Agad niyang kinuha at sinagot.

“Tell them I’m busy,” malamig niyang sabi sa kabilang linya. “Reschedule the meeting.”

Napangiti si Andrea sa narinig. Busy dahil sa kanya? Dahan-dahan niyang inabot ang kamay niya.

“L-Luca…” paos niyang tawag.

Napalingon si Luca sa kanya, binaba ang tawag nang hindi na pinatapos ang kausap. Lumapit siya sa kama, umupo sa tabi ni Andrea, at maingat na hinawakan ang balikat niya.

“How are you? May masakit ba sa katawan mo?” tanong niya.

Tinitigan ni Andrea siya nang ilang segundo bago ngumiti.

“I’m fine,” sagot niya. Hindi niya napigilang iangat ang kamay at haplusin ang pisngi ni Luca. Malapit lang siya, kaya malinaw niyang nakikita ang pagod sa mga mata nito. Halatang nag-aalala ang lalaki.

Ilang sandali pa, inalis ni Luca ang kamay ni Andrea sa mukha niya at kumunot ang noo.

“You need to rest. And stop doing reckless things,” paalala niya.

“Reckless?” ulit ni Andrea.

“Yes. Avoid alcohol. Avoid parties. Avoid clubs with your friends.”

Napanguso siya. “Why? I’m already an adult.”

Tumayo si Luca at tinignan siya nang diretso. “Exactly. You’re an adult. That means you should start acting like one, kid.”

Napairap si Andrea. Grabe. Parang sermon ng magulang. Dinaig pa niya ang tatay niya!

“Anyway,” dugtong ni Luca, “nag-usap kami ng Daddy mo kanina.”

Napatingin si Andrea sa kanya nang may inis. “And?”

“Since ayaw mong umuwi sa inyo, sa bahay ka muna titira.”

Namilog ang mga mata ni Andrea. “Sa bahay mo?” tanong niya agad.

Tumango si Luca. Hindi niya mapigilang lumawak ang ngiti. Pilit niyang pinipigilan na halata ang saya niya. Kung nasa iisang bubong sila, araw-araw niya siyang makikita, araw-araw niya siyang makakausap.

“Hindi ba magagalit ang girlfriend mo?” tanong niya, kunwari kaswal. Pinagkiskis niya ang mga kuko habang naghihintay sa sagot.

Napataas ang kilay ni Luca. “I don't have a girlfriend, Andrea.”

“Talaga?” mabilis niyang tanong.

“Yes. At pansamantala ka lang naman titira roon hanggang sa matanggap mo ang bagong babae ng Daddy mo.”

Napairap siya. “Mas inuuna pa talaga ni Daddy ang kabit niya kaysa sa akin?” reklamo niya.

“Watch your words,” sagot ni Luca.

“Why? Totoo naman,” sagot niya agad.

Huminga siya nang malalim bago nagsalita ulit. “Sinabi rin ng Daddy mo na ang dalawang anak ng girlfriend niya ay sa bahay niyo na rin titira.”

Napakunot ang noo ni Andrea. “What?”

“Yes. They will live there permanently.”

Napahawak siya sa ulo. “So basically, may bagong pamilya na si Daddy?” tanong niya.

“Don’t twist the situation,” sagot ni Luca.

“Hindi ko tin-twist. I’m just stating the obvious. Nawala lang si Mommy, kinalimutan niya na ako,” sagot niya.

Ilang segundo silang nagkatinginan. Sa huli, nagsalita ulit si Luca.

“Alam ko na malaki ang galit mo sa pamilyang iyon. Kaya hahayaan kitang tumira sa bahay ko.”

Napatingin siya sa lalaki. “Really?”

“Yes. But under my conditions.”

“Ano iyon?” tanong niya agad.

Tinitigan siya ni Luca nang seryoso.

“Huwag kang magdadala ng mga kaibigan doon.”

Tumango si Andrea. “Okay.”

“Bawal kang uminom.”

“Okay.”

“Huwag kang uuwi ng madaling araw.”

“Okay.”

“Huwag ka rin papasok sa kwarto ko.”

Bahagya siyang natawa. “Yes, Sir!” sagot niya agad habang nakataas ang kamay.

Napailing si Luca. “You’re not taking this seriously.”

“I am,” sagot niya. “Promise.”

Tinitigan siya ni Luca ng ilang segundo bago bahagyang tumango.

“Nasa bahay ko na rin ang ibang gamit mo,” sabi niya. “Pinakuha ko na kanina.”

“Talaga?” gulat niyang tanong.

“Yes.”

“Ang bilis mo naman gumawa ng desisyon,” sabi niya.

“Someone has to be responsible,” sagot ni Luca.

Napangiti si Andrea. “Thank you, Luca.”

Hindi sumagot si Luca. Ilang segundo lang siyang nakatingin bago nagsalita ulit.

“For now, magpahinga ka—”

“I’m fine,” putol ni Andrea agad. Sinubukan niyang bumangon mula sa kama.

“Hey,” sabi niya, hinahawakan ang braso ni Andrea. “What are you doing?”

“Uuwi na tayo,” sagot niya. “Excited na akong tumira sa bahay mo.”

“Andrea,” sabi ni Luca habang napapailing. “You were just unconscious earlier.”

“Pero okay na ako, Sir,” sagot niya.

Pinilit niyang tumayo, pero bahagya siyang nahawakan sa balikat nang medyo nahilo.

“See?” sabi niya. “You’re still weak.”

“Hindi ako weak,” reklamo niya.

Napangisi si Luca. “Then prove it.”

Napatingin siya sa kanya. “Pwede mo ba akong buhatin?” pag-iinarte niya.

Napatitig siya ni Luca. “Seriously?”

Tumango siya. “Yes.”

“Why?”

“Because I want to.”

Napabuga siya ng hangin. “You’re impossible.”

“Please?” dagdag niya.

Ilang segundo siyang tumahimik bago napailing.

“Fine.”

Bigla siyang binuhat ni Luca mula sa kama.

Napasinghap siya sa gulat.

“Luca!”

“Relax,” sabi niya. “I’ve got you.”

Agad niyang ipinalibot ang mga braso sa leeg ni Luca habang binubuhat palabas ng silid.

Hindi niya mapigilang mapangiti habang nakatingin sa lalaki. Ito na yata ang pinakamagandang desisyon ni Daddy. Dahil kung hindi siya pinatira sa bahay ng bago niyang pamilya, hindi niya magkakaroon ng pagkakataong tumira sa bahay ng lalaking matagal na niyang gusto.

Luca Romanov… hindi niya hahayaang manatili lang ito sa simpleng paghanga. Gagawin niya ang lahat para mapansin siya.