Kabanata 5

Andrea’s POV

“This is your room, Andrea,” sabi ni Luca pagkatapos niya akong ihatid sa katabing silid niya.

Huminto siya sa harap ng pintuan at bahagyang itinulak iyon upang mabuksan ko nang maayos.

Magkatabi lang ang mga kwarto namin. Ayon sa kaniya, mas mabuti raw iyon para kung may kailangan ako ay madali ko siyang mapuntahan.

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang saya akong naramdaman sa sinabi niyang iyon.

Magkatabi lang ang kwarto namin.

Hindi ko maipaliwanag kung bakit bigla akong kinabahan.

“Thank you,” sagot ko habang ngumiti sa kaniya.

Tinitigan niya ako nang ilang segundo bago nagsalita ulit.

“If you need anything, just knock on my door,” sabi niya.

“Anything?” tanong ko habang nakataas ang kilay.

Bahagya siyang napailing. “Don’t start, Andrea.”

Hindi ko napigilang mapangiti. “Relax. I’m just asking.”

“Just get some rest,” sabi niya. “You had a long day.”

Tumango ako.

“Sige. Good night.”

“Good night.”

Pumasok na ako sa loob ng silid at marahang isinara ang pinto.

Pagpasok ko pa lang ay agad kong napansin ang mga kahon sa gilid ng kama.

Lumapit ako roon at binuksan ang isa.

Napakunot ang noo ko nang makita ang mga damit ko sa loob.

Lumipat ako sa susunod na kahon. Mga sapatos ko naman ang laman.

Sa pangatlo, mga bag ko.

Napabuntong-hininga ako.

Talagang dinala nila lahat dito ang mga gamit ko. Ang bilis naman nila gumawa ng desisyon. Wala na yatang balak si Daddy na ibalik ako sa bahay namin.

Napaupo ako sa kama habang nakatingin sa mga kahon.

Bahay namin.

Bahay iyon ni Mommy. Hindi iyon bahay ni Daddy. Pero ngayon, parang ang dali lang nilang burahin ang presensya ni Mommy sa bahay na iyon.

Humiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame.

Wala naman akong trabaho ngayon. Kailangan pang tingnan ang building ng Romanov Structural & Development Corporation. May lindol kanina kaya pinauwi muna ang lahat ng empleyado.

Napabuga ako ng hangin.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang messenger.

Bigla akong napakunot ang noo nang may notification na lumabas.

Antonio Ramirez added you to the group.

Napakunot ang noo ko.

Binuksan ko agad ang group chat.

Nakita ko ang pangalan ng group.

Family Ramirez 

Natawa ako nang mapait.

Family?

Bigla akong napabangon nang makita ko ang dalawang larawan na sinend sa group chat.

Larawan iyon ng dalawang babaeng sina Lillian at Ivy. Mga anak ng kabit ni Daddy.

May caption pa sa ilalim.

“Hello, Andrea! Finally magkakasama na tayo sa house.”

Napadiin ang hawak ko sa cellphone.

Finally magkakasama na tayo?

Sunod na larawan ang lumabas.

Larawan ng sala ng bahay namin.

May mga kahon sa gilid.

At may mensahe si Issa Delgado.

“Maglilinis na kami ng house. Itatapon na namin ang mga lumang gamit.”

Naramdaman kong uminit ang ulo ko.

Hindi pa ako nakakahinga nang maayos nang may isa pang larawan ang dumating.

Larawan iyon ng mga gamit ni Mommy.

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

Hindi pa nagtatapos doon.

May sumunod pang message.

“Andrea, since you’re not living here anymore, okay lang na alisin na namin ang mga old things sa house, right?”

Napabangon ako mula sa kama.

Old things?

Mga gamit ni Mommy ang tinutukoy nila.

Agad akong lumabas ng kwarto ko.

Hindi na ako nakapagbihis. Hindi ko na rin inisip kung maayos ba ang itsura ko. Ang nasa isip ko lang ay makarating agad sa bahay.

Paglabas ko ng bahay ni Luca, nakita ko siyang paalis na rin.

Nakatayo siya sa tabi ng kotse niya habang may kausap sa cellphone.

Hindi ko siya pinansin.

Lumapit ako sa driver niya.

“Miss Andrea, may pupuntahan po ba kayo?” tanong ng driver na si Dan.

Matagal na akong kilala ng mga tauhan ni Luca dahil halos walang linggong hindi ako bumibisita rito o sumasama kay Daddy para lang makita siya.

“Kuya Dan,” sabi ko, “pwede mo ba akong ihatid sa bahay namin?”

Nagulat siya nang bahagya. “Sa bahay ninyo?”

“Opo.”

“Sige, Andrea,” sagot niya. “May mga naiwan ka pa bang gamit doon?”

Tumango ako.

“Opo. Kukunin ko lang ang mga gamit ni Mommy roon.”

“Ah,” sabi niya habang binubuksan ang pinto ng kotse. “Sige, ihahatid kita.”

Pumasok ako sa loob ng kotse.

Habang umaandar ang sasakyan, hindi ko mapigilang mapadiin ang hawak ko sa cellphone.

Ang kapal ng mukha nila.

Hindi pa nga nagtatagal mula nang mamatay si Mommy, pero parang ang dali na nilang burahin ang alaala niya sa bahay.

“Baka itapon kasi ng kabit ni Daddy ang mga gamit ng Mommy ko,” sabi ko kay Kuya Dan.

Napatingin siya sa akin sa rearview mirror.

“Sigurado ka ba na itatapon nila?”

“Hindi ako sigurado,” sagot ko. “Pero kilala ko ang mga ganoong klaseng tao.”

Hindi na siya nagsalita pa.

Pagdating namin sa bahay, agad kong nakita ang kabit ni Daddy na si Issa Delgado.

Nakatayo siya sa gitna ng sala.

Hawak niya ang malaking wedding picture nina Mommy at Daddy.

Itatapon niya sana iyon sa kahon nang bigla ko siyang pigilan.

“Ano ang ginagawa mo?” sigaw ko.

Nagulat siya nang makita ako.

“Ah, Andrea,” sabi niya.

Hinablot ko ang picture frame mula sa kamay niya.

“Mag-iisang taon pa lang mula nang nawala si Mommy,” sabi ko habang nakatitig sa kaniya. “Pero ang kapal na ng mukha mo!”

Napataas ang kilay niya. “Hija,” sabi niya, “hindi ba pinalipat ka na ni Antonio ng bahay?”

Hindi ako sumagot.

“Tama ba?” dugtong niya.

“Tinanong ka ba niya kung gusto ko?” sagot ko.

Napangiti siya nang bahagya.

“Wala ka nang karapatan dito, Andrea.”

Ngumisi ako kahit na kumukulo na ang dugo ko. “Talaga?” sabi ko.

“Yes,” sagot niya. “Antonio already decided.”

Lumapit ako sa kaniya. “Ikaw na kabit ni Daddy,” sabi ko, “huwag kang umasta na may karapatan ka sa pamamahay na ito.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Unang-una,” dugtong ko, “hindi ito bahay ni Daddy.”

Hindi siya nagsalita.

“Bahay ito ni Mommy,” dagdag ko. “Kaya wala kang karapatang pakialaman ang mga gamit dito!”

Narinig ko ang mga yabag mula sa hagdan.

Napatingin ako roon.

Nakita kong bumaba ang dalawa niyang anak na sina Lillian at Ivy.

Uminit ang ulo ko nang makita ang suot nila.

Mga damit iyon na regalo ni Mommy sa akin noong birthday ko last year.

Hindi ko napigilang mapatawa.

“Talaga?” sabi ko habang nakatingin sa kanila.

Nagkatinginan silang dalawa.

“Manang-mana talaga kayo sa nanay ninyo,” sabi ko. “Ang kakapal ng mga mukha ninyo.”

Napakunot ang noo ni Lillian. “What do you mean?”

“Pati mga gamit ko pinapakialaman ninyo,” sagot ko.

“Excuse me?” sabi niya.

“Kami na ang bagong pamilya ng Daddy mo, Andrea,” sabi ni Lillian. “Kaya nga pinalipat ka niya.”

Napahigpit ang panga ko.

“Hindi ka niya mahal,” dugtong ni Ivy. “Mahal niya ang Mommy namin.”

Napangiti ako. Dahan-dahan akong lumapit sa kanila.

“Hubarin ninyo iyan,” sabi ko.

“What?” gulat na sagot ni Ivy.

“Hubarin ninyo iyan ngayon din,” ulit ko. “Kung ayaw ninyong pati kaluluwa ninyo ay aalisin ko sa mga katawan ninyo.”

“Are you crazy?” sabi ni Lillian.

Lalapitan ko na sana sila nang pigilan ako ni Issa.

“Stop this nonsense,” sabi niya.

Tinanggal ko ang kamay niya sa braso ko.

“Your dad gave it to my daughters, Andrea,” sabi niya.

Dahan-dahan akong napalingon sa kaniya.

“Talaga?” sabi ko.

“Yes,” sagot niya.

Humakbang ako palapit sa kaniya.

“You'll never be his family,” sabi niya. “Kami na ang bagong pamilya ng Daddy mo.”

Napatawa ako. “Talaga ba, kabit?” ulit ko.

“Ako na rin ang magiging bagong Mommy mo—”

Naputol ang sasabihin niya nang sampalin ko ang makapal niyang mukha na napuno ng make up.

“In your fucking dreams, Issa!” sigaw ko.

Gulat na gulat ang mga anak niya sa gianwa ko.

“You're my dad’s mistress! Ikaw ang dahilan kung bakit namatay si Mommy!”

“Watch your mouth,” sabi niya. Napahawak siya sa mukha niya.

“No,” sagot ko. “You watch yours, Mistress.”

Tinitigan ko silang tatlo.

“Hinding-hindi ako papayag na maging pangalawang ina kita,” sabi ko. “You’re a homewrecker.”

Huminga ako nang malalim bago ko sinabi ang huling salita.

“You’re a gold digger.”