Kabanata 5

Pagkatapos niyang ihatid si Andrea sa katabing silid niya, tumigil si Luca sa harap ng pintuan at bahagyang itinulak iyon para mabuksan ng maayos.

“This is your room, Andrea,” sabi niya.

Magkatabi lang ang mga kwarto nila. Ayon kay Luca, mas mabuti raw iyon para kung may kailangan si Andrea ay madali niya itong mapuntahan.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang saya siyang naramdaman sa sinabi ng lalaki. Magkatabi lang ang kwarto nila. Hindi niya maipaliwanag kung bakit bigla siyang kinabahan.

“Thank you,” sagot ni Andrea habang ngumiti sa kanya.

Tinitigan siya ni Luca nang ilang segundo bago muling nagsalita.

“If you need anything, just knock on my door,” paalala niya.

“Anything?” tanong ni Andrea, nakataas ang kilay.

Bahagya siyang napailing. “Don’t start, Andrea.”

Ngumiti siya. “Relax. I’m just asking.”

“Just get some rest. You had a long day,” sabi ni Luca.

Tumango si Andrea.

“Sige. Good night.”

“Good night.”

Pumasok si Andrea sa silid at marahang isinara ang pinto. Pagpasok pa lang, agad niyang napansin ang mga kahon sa gilid ng kama. Lumapit siya roon at binuksan ang isa. Napakunot ang noo niya nang makita ang mga damit sa loob. Lumipat siya sa susunod na kahon. Mga sapatos naman ang laman. Sa pangatlo, mga bag niya.

Napabuntong-hininga si Andrea. Talagang dinala nila lahat ng gamit niya. Ang bilis ng desisyon. Wala na yatang balak si Antonio na ibalik siya sa bahay nila.

Napaupo siya sa kama habang nakatingin sa mga kahon. Bahay nila? Bahay iyon ni Bea, hindi ni Antonio. Pero ngayon, parang ang dali lang nilang burahin ang presensya ni Bea sa bahay na iyon.

Humiga siya sa kama at nakatitig sa kisame. Wala naman siyang trabaho ngayon. Kailangan pa niyang tingnan ang building ng Romanov Structural & Development Corporation dahil may lindol kanina kaya pinauwi muna ang lahat ng empleyado.

Napabuga siya ng hangin. Kinuha niya ang cellphone at binuksan ang messenger. Bigla siyang napakunot ng noo nang may lumabas na notification:

Antonio Ramirez added you to the group.

Binuksan niya agad ang group chat at nakita ang pangalan nito:

Family Ramirez

Napatawa siya nang mapait. Family?

Bigla siyang napabangon nang makita ang dalawang larawan sa chat. Larawan iyon ng dalawang babaeng sina Lillian at Ivy, mga anak ng kabit ni Antonio. May caption pa sa ilalim:

“Hello, Andrea! Finally magkakasama na tayo sa house.”

Napadiin ang hawak niya sa cellphone. Finally magkakasama na tayo?

Sunod na larawan ang lumabas—larawan ng sala ng bahay nila. May mga kahon sa gilid. At may mensahe si Issa Delgado:

“Maglilinis na kami ng house. Itatapon na namin ang mga lumang gamit.”

Naramdaman niyang uminit ang ulo. Hindi pa siya nakakahinga nang maayos nang may isa pang larawan ang dumating. Larawan iyon ng mga gamit ni Bea. Napahigpit ang hawak niya sa cellphone.

Hindi pa nagtatapos doon. May sumunod pang mensahe:

“Andrea, since you’re not living here anymore, okay lang na alisin na namin ang mga old things sa house, right?”

Napabangon si Andrea mula sa kama. Old things? Mga gamit ni Bea ang tinutukoy nila. Agad siyang lumabas ng kwarto, hindi na nagbihis at hindi na inisip kung maayos ba ang itsura niya. Ang nasa isip niya ay makarating agad sa bahay.

Paglabas niya ng bahay ni Luca, nakita niya itong paalis na rin, nakatayo sa tabi ng kotse habang may kausap sa cellphone. Hindi niya ito pinansin at lumapit sa driver ni Luca.

“Miss Andrea, may pupuntahan po ba kayo?” tanong ni Dan.

Matagal na siyang kilala ng mga tauhan ni Luca dahil halos walang linggo na hindi siya bumibisita rito o sumasama kay Antonio para lang makita si Luca.

“Kuya Dan,” sabi niya, “pwede mo ba akong ihatid sa bahay namin?”

Nagulat nang bahagya si Dan. “Sa bahay ninyo?”

“Opo.”

“Sige, Andrea. May mga naiwan ka pa bang gamit doon?”

Tumango siya. “Opo. Kukunin ko lang ang mga gamit ni Mommy roon.”

“Ah,” sabi ni Dan habang binubuksan ang pinto ng kotse. “Sige, ihahatid kita.”

Pumasok si Andrea sa kotse at habang umaandar ang sasakyan, hindi niya mapigilang mapadiin ang hawak sa cellphone. Ang kapal ng mukha nila. Hindi pa nga nagtatagal mula nang mamatay si Bea, pero parang ang dali na nilang burahin ang alaala niya sa bahay.

“Baka itapon kasi ng kabit ni Antonio ang mga gamit ni Mommy,” sabi niya kay Dan.

Napatingin si Dan sa rearview mirror. “Sigurado ka ba na itatapon nila?”

“Hindi ako sigurado, pero kilala ko ang mga ganoong klaseng tao,” sagot niya.

Hindi na siya nagsalita pa.

Pagdating sa bahay, agad niyang nakita ang kabit ni Antonio, si Issa Delgado, na nakatayo sa gitna ng sala. Hawak nito ang malaking wedding picture nina Bea at Antonio. Itatapon sana iyon ng babae nang bigla siyang pigilan.

“Ano ang ginagawa mo?” sigaw ni Andrea.

Nagulat si Issa. “Ah, Andrea,” sabi niya.

Hinablot ni Andrea ang picture frame mula sa kamay ng babae.

“Mag-iisang taon pa lang mula nang nawala si Mommy,” sabi niya, nakatitig sa kabit, “pero ang kapal na ng mukha mo!”

Napataas ang kilay si Issa. “Hija, hindi ba pinalipat ka na ni Antonio ng bahay?”

Hindi sumagot si Andrea.

“Tama ba?” dugtong ng babae.

“Tinanong ka ba niya kung gusto ko?” tanong ni Andrea.

Napangiti si Issa nang bahagya. “Wala ka nang karapatan dito, Andrea.”

Ngumisi si Andrea kahit kumukulo ang dugo niya. “Talaga?”

“Yes. Antonio already decided.”

Lumapit si Andrea sa babae. “Ikaw na kabit ni Antonio, huwag kang umasta na may karapatan ka sa pamamahay na ito.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Issa.

“Unang-una,” dugtong ni Andrea, “hindi ito bahay ni Antonio. Bahay ito ni Mommy. Kaya wala kang karapatang pakialaman ang mga gamit dito!”

Narinig niya ang yabag mula sa hagdan. Napatingin siya roon at nakita ang dalawang anak ni Issa, sina Lillian at Ivy. Uminit ang ulo niya nang makita ang suot nila—mga damit na regalo ni Bea sa kanya noong birthday niya last year.

Napatawa siya nang mapait. “Talaga?” sabi niya habang nakatingin sa kanila.

Nagkatinginan ang dalawa.

“Manang-mana talaga kayo sa nanay ninyo,” sabi niya. “Ang kakapal ng mga mukha ninyo.”

Napakunot ang noo ni Lillian. “What do you mean?”

“Pati mga gamit ko pinapakialaman ninyo,” sagot ni Andrea.

“Excuse me?” sabi ni Lillian.

“Kami na ang bagong pamilya ng Daddy mo, Andrea,” sabi ni Lillian. “Kaya nga pinalipat ka niya.”

Napahigpit ang panga ni Andrea.

“Hindi ka niya mahal,” dugtong ni Ivy. “Mahal niya ang Mommy namin.”

Napangiti si Andrea at dahan-dahang lumapit sa kanila.

“Hubarin ninyo iyan,” sabi niya.

“What?” sagot ni Ivy, nagulat.

“Hubarin ninyo iyan ngayon din. Kung ayaw ninyong pati kaluluwa ninyo ay aalisin ko sa mga katawan ninyo,” ulit ni Andrea.

“Are you crazy?” sabi ni Lillian.

Lalapitan na sana niya sila nang pigilan siya ni Issa.

“Stop this nonsense,” sabi nito. Tinanggal ni Andrea ang kamay ng babae sa braso niya.

“Your dad gave it to my daughters, Andrea,” sabi ni Issa.

Dahan-dahan siyang napalingon sa babae. “Talaga?”

“Yes,” sagot ni Issa.

Humakbang si Andrea palapit. “You'll never be his family. Kami na ang bagong pamilya ng Daddy mo.”

Napatawa siya. “Talaga ba, kabit?”

“Ako na rin ang magiging bagong Mommy mo—”

Naputol ang sasabihin ng babae nang sampalin ni Andrea ang makapal nitong mukha na puno ng make-up.

“In your fucking dreams, Issa!” sigaw niya.

Gulat na gulat ang mga anak nito sa gianwa niya.

“You're my dad’s mistress! Ikaw ang dahilan kung bakit namatay si Mommy!”

“Watch your mouth,” sabi ni Issa, napahawak sa mukha niya.

“No. You watch yours, Mistress,” sagot ni Andrea.

Tinitigan niya silang tatlo.

“Hinding-hindi ako papayag na maging pangalawang ina mo. You’re a homewrecker. You’re a gold digger,” sabi ni Andrea bago huminga nang malalim.