MasukSoleia Eirlys Servania’s Point of View
“Do you want me to make you come?” he asked while I was having a hard time processing everything.The feeling of his finger teasing my clitoris is getting me dizzy. I hate to admit it, but I’m fully aware of everything. I just don’t know how to control my body and just go with the flow, especially right now that I’m enjoying it.
Wala akong ideya na makatatagpo ako ng lalaking kagaya niya. Nandito lang naman ako sa bar, dahil inaya ako ng mga kaibigan ko, eh. Pero hindi ko naman alam na ganito pala ang mangyayari.“Answer me, my sweet innocent angel.”Sinubukan kong sumagot, pero tanging ungol lang ang lumabas sa aking bibig. Kinailangan ko pa siyang itulak, pero kalaunan ay napasubsob lang naman ang aking mukha sa kaniyang leeg.Hinayaan kong malunod ako sa kaniyang amoy, at hindi man lang napansin na nagagawa ko ng sabayan ang kaniyang paggalaw doon.“Mister—”“It’s Damien Vaughn Vittori for you, angel.”Kinagat ko lang ang kaniyang leeg bilang sagot, dahil tila lumulutang na ako ngayon. Sigurado ako kaninang medyo nasa tamang pag-iisip na ako. Kaya lang ngayon ay parang lumulutang na naman ako.Dahil ba ‘to sa ginagawa namin ngayon, o sadyang bumalik lang ulit ngayon ‘yong epekto ng drugs sa akin?“You don’t want to let out that moan of yours, huh?” he groaned.Humugot lamang ako nang malalim na hininga, hanggang sa naramdaman ko ang kaniyang daliri na pumasok sa akin.It hurts as hell. Pero nagawa kong makapag-adjust kaagad, dahil na rin siguro sabik ako sa ginagawa namin.I don’t want to end this. Wala akong balak. Kung epekto lang siguro ‘to ng drugs sa akin, wala akong pakialam. I want to enjoy this moment with him without thinking about that.Kahit hindi ko siya kilala, hindi ‘yon naging dahilan para patigilin siya. I’m the one who beg for this. Kaya bakit ko siya patitigilin kung sinusunod lang naman niya ang gusto, hindi ba?“We should be doing this in my place,” he whispered in my ear.“I want it here,” giit ko naman sa kabila nang mabibigat kong hininga. “We can do it here.”He let out a chuckle before groping my ass. Napasinghap ako sa gulat, at hindi man lang namalayan na napadaing ako.“It would be uncomfortable for you if we did it here, angel,” he said.Umiling lang ako bilang sagot, pero mas lalo lang bumilis ang kaniyang daliri. Wala sa sarili naman akong sinabayan ang kaniyang paggalaw na nagpamura sa kaniya.“I don’t know if this is your first time, but you really know how to twerk, huh? Such a bad angel.”Lumayo ako nang kaunti sa kaniya para sana makita ang kaniyang reaksyon ngayon. Kaya lang ay madilim sa gawi namin, at hindi ko talaga siya maaninag.“We’ll do it in my place after you reach your climax and that’s final.”Hindi na ako nakaangal, dahil mas lalo lamang bumilis ang kaniyang daliri sa paggalaw. Dinidiinan niya na rin, at may halong panggigigil na rin. Kaya naman hindi ko na ‘to magawang sabayan, dahil parang may kumikiliti na sa aking puson.I had to lean on him, bury my face on his neck and let myself inhaled his scent. Kung dumikit man ang kaniyang amoy sa akin, hindi ako magrereklamo. Gustong-gusto ko kasi ang amoy niya.“You’re already clenching your walls, angel. Almost there?”Humawak ako sa kaniyang balikat nang mahigpit, habang umuungol nang malakas. Hindi ko na inisip kung nakabukas man ang windshield ng kaniyang sasakyan, dahil ang mas mahalaga sa akin ay ang abutin ‘yon.“Vaughn!” daing ko, dahil kaunti na lang, maaabot ko na ‘yon.Narinig ko ang pagmumura, hanggang sa dumoble na lamang ang bilis niya. Hindi rin naman nagtagal nang tuluyan ko ‘yong maabot.Nanginig ako, at napaliyad. Hindi ko rin napigilan ang aking sarili na kagatin ang kaniyang leeg, at hindi man lang sumagi sa isipan ko na baka masaktan ko siya.“Fuck!” he groaned before he pulled out his finger.Hapong-hapo ako nang iniwan ko ang kaniyang leeg. Pakiramdam ko ay nagmarka roon ang mga ngipin ko, at hindi maiwasang makaramdam ng hiya.Naramdaman ko naman siya na inayos ang aking suot, hanggang sa marinig ko naman ang pagbukas ng pinto sa gilid namin.Inayos niya ang pagkauupo ko sa kaniyang kandungan, at saka ako pinangko, habang palabas siya ng kaniyang sasakyan.Nang isara nito ang pinto, huli na nang mapagtanto kong bubuhatin niya ako nang parang bata—ang aking mga hita ay nasa magkabilaan niyang baywang, at ang kamay naman niya ay nasa aking puwet.Nagsimula siyang maglakad, habang ako ay nalilito, dahil bakit kailangan niya akong buhatin?“Vaughn,” saad ko, at akmang ilalayo sana ang aking mukha sa kaniyang leeg.Ngunit ay bigla na lang siyang nagsalita para pigilan ako.“Stay still.”“Kaya kong maglakad,” giit ko, dahil ‘yon naman ang totoo. “Ibaba mo na lang ako.”“Shut up, woman.”Kinagat ko ang aking ibabang labi, dahil sa lamig ng kaniyang boses. Hindi ko alam kung may gumuhit bang kirot sa aking puso, dahil sa lamig ng kaniyang boses.Ngunit kahit na ganoon, nanatiling nandoon pa rin ang init na nararamdaman ko. Ang problema ay unti-unti na akong hinihila ng antok.Pabigat nang pabigat ang talukap ng aking mga mata, at hindi maiwasang mapahikab na lang.Iba ang pakiramdam lalo na kung buhat niya ako. Pakiramdam ko ay para akong pinapatulog. ‘Yong tipong bumalik ako sa pagkabata, dahil sa paraan ng pagbuhat niya sa akin? Ganoon ang pakiramdam.“Take a rest if you’re exhausted. We can do it next time,” he mumbled softly.Umungol lamang ako lalo nang maramdaman ko na tila inilapag ako sa malambot na kama.“Sleep well, angel.”Lumitaw ang tipid na ngiti sa aking labi, bago ako hilahin ng dilim.Naalipungatan naman ako nang maramdaman ko ang mabigat na bagay sa aking baywang, at matigas kung ano sa aking likuran.Napalingon naman ako sa aking baywang para tingnan kung ano ‘yon. Laking gulat ko nga lang nang makitang bisig ‘yon.Ang mas nakagugulat pa ay iba na ang suot ko ngayon!“It’s too early to get up. Go to sleep.”Soleia Eirlys Servania’s Point of ViewNakatitig lang ako kay Vaughn, at napaiisip kung bakit parang ang gaan yata ng kaniyang presensya ngayon. Nandoon pa rin naman ang bigat, pero hindi kagaya ng bigat na nakasanayan ko noong una ko siyang nakilala.“Bakit parang ang ganda ng mood mo?” tanong ko kay Vaughn nang tumigil kami sa isang pinto.Bitbit niya ang mga gamit ko sa kabila, habang ang isang bisig naman niya ay nakapulupot sa aking baywang.Napakurap ako, hindi mapigilang titigan ang multong ngisi na lumilitaw sa kaniyang labi.Napasulyap naman siya sa akin, at tinanggal ang pagkapulupot ng bisig niya sa aking baywang. Binuksan niya ang pinto, habang nakatitig sa akin.“What?”Kumunot ang aking noo, at nakatitig lamang nang mariin sa kaniya. Pilit ko siyang binabasa, ngunit wala akong makuhang sagot.“Ano ba kasi ang nangyayari?” pangungulit ko sa kaniya, hanggang sa natawa na lamang siya.Mas lalo akong naguluhan. Bakit kasi siya tumatawa kung hindi naman ako nagpapatawa?Halos
Soleia Eirlys Servania’s Point of ViewHindi ko alam kung ilang beses ko bang ipapaalala sa kaniya ang tungkol sa pagiging personal assistant ko.Hindi ganito ang relasyon ng boss, at empleyado. Kaya hindi ko naintindihan si Vaughn kung bakit hindi niya makontrol ang sarili niya.Alam naming pareho kung ano ang mayroon kami. Pero hindi naman ibig sabihin no’n ay aabusuhin ko na ang lahat.“Sir,” pukaw ko sa atensyon niya, dahil panay lagay siya ng pagkain sa pinggan ko.Kasama namin sa hapag ang mga magulang niya, at ramdam ko ang tingin na ipinupukol nila sa amin.Wala lang nangahas na basagin ang katahimikang namayani. Kaya napalunok ako, at hinigpitan ang pagkahahawak sa aking tinidor.Sumulyap sa akin si Vaughn. Salubong ang kaniyang mga kilay, at tila hindi nagustuhan ang lumabas sa aking bibig.Hilaw lamang akong ngumiti sa kaniya, at sinubukang agawin sa kaniya ang serving spoon.“Kaya ko po,” mahinang sambit ko, sapat na para marinig niya.Ngunit nang kunin ko sa kaniya ang ser
Soleia Eirlys Servania’s Point of ViewHindi ko naman maiwasang mapahugot nang malalim na hininga. Kasalukuyan akong nagtitipa ngayon sa laptop, pilit inaabala ang sarili ko sa pagtatrabaho, kahit wala naman akong trabaho talaga.Kaaalis lang ni Vaughn. Nagpunta na siya sa study room ng kaniyang ama, habang ako ay naiwan dito sa living room.May mga pagkain naman, pero parang hindi ko kayang kumain lalo pa’t naalala ko kung paano ipatong ni Vaughn ang kaniyang kamay sa aking hita.“Nakakahiya talaga,” bulong ko, at itinigil ang pagtitipa.Ipinikit ko nang mariin ang mga mata, at napahugot nang malalim na hininga. Kinagat ko rin nang bahagya ang aking ibabang labi, at napailing na lang.Alam ko naman na hindi ko dapat ‘yon ginagawang big deal, pero Mommy niya kasi ‘yon! Totoo rin naman kasing wala kaming relasyon ni Vaughn. Kaya nakaiinis lang na ganoon ang ginawa niya.Napahilamos na lamang ako ng aking mukha, at hindi mapigilang mapasulyap sa cellphone ni Vaughn. Ibinigay niya ‘yon s
Soleia Eirlys Servania’s Point of View“Vaughn,” bati nang isang ginang nang makarating kami sa kanilang living room.Lumapit naman kaagad si Vaughn sa kaniya, habang ako naman ay hindi na makagalaw sa aking kinatatayuan lalo na nang magtama ang aming mga mata.Humalik si Vaughn sa kaniya, ngunit hindi kailanman inilihis ng babae ang kaniyang mga mata sa akin.Napalunok na lamang ako, at hindi mapigilan ang paghugot nang malalim na hininga para pakalmahin ang aking puso.“Who is she?” tanong niya nang makatayo nang maayos si Vaughn.Sumulyap naman sa akin si Vaughn, at nang napansin niyang hindi ako umaalis sa aking kinatatayuan, lumapit siya sa akin.Nagawa pa niyang ipulupot ang kaniyang bisig sa aking baywang na siyang nagpalaglag naman ng aking panga.“Mom, she’s Soleia Eirlys Servania, my personal assistant.”Napakurap naman ako lalo na nang humaplos ang kaniyang kamay sa aking baywang. Hindi ko alam kung nagawa ba ‘yong tingnan ng kaniyang ina, pero nag-init ang aking mga pisngi
Soleia Eirlys Servania’s Point of View“Bakit kasama ako?” gulat na gulat kong tanong sa kaniya.Alam kong personal assistant lang naman ako ni Vaughn, at hindi naman talaga ako kasama kung hindi naman related sa trabaho ko ang ganoon.Sa kaniya mismo nanggaling na tungkol lang talaga sa trabaho namin ang ginagawa ko. Hindi kasali ‘yong pagluluto ng mga pagkain niya, o paghuhugas ng mga pinagkainan. Ngunit dahil ‘yon lang ang magiging kabayaran ko sa pagpapatira niya sa akin dito sa kaniyang condo, at hinahayaan akong kumain ng mga gusto ko. Pero ‘yong sasamahan ko siya sa pagpunta sa bahay nila? Ibang usapan na ‘yon.Hindi siya sumagot. Ang tanging naririnig lang talaga ngayon ay ang ingay ng blower. Paulit-ulit niyang pinadadasahan ang kaniyang kamay sa aking buhok. Nakatitig lang ako sa kaniyang repleksyon sa salamin, at hindi maiwasang mamangha lalo pa’t seryoso lamang siya sa kaniyang ginagawa.Hindi ko nga alam kung balak, o gusto pa niyang sagutin ang katanungan ko sa kaniya.
Soleia Eirlys Servania’s Point of ViewSa tuwing nangangalay ako, siya ang mismong gumagalaw. Kung hindi man siya, ako ang iaangat, at ibaba niya.Totoo naman kasing nakangangalay ang aming ginagawa. Isa na rin siguro sa dahilan ay hindi ako sanay sa kaniya.Kinagat ko nang mariin ang aking ibabang labi nang bigla na namang dumampi ang kaniyang kamay sa aking puwet.“Pagod ka na?” tanong niya sa akin na siyang nagpasinghap naman sa akin. “Sino ang nagsabi sa ‘yong puwede kang mapagod?”“Vaughn!”Malapit na ako. Ramdam ko ang pamilyar na kiliting namumuo sa aking puson. Pangalawang beses ko na ‘yon kung sakali man, habang si Vaughn, hindi pa niya naaabot ‘yon.“Pagod na ako,” reklamo ko, dahil ‘yon naman talaga ang totoo.Hindi naman ako nagsisinungaling. Ramdam ko pa ang hapdi ko, dahil nga sa nangyari sa amin kanina. Bakit naman kasi nasundan kaagad? Gusto ko lang naman siyang pakalmahin, ngunit dahil sa kaniyang kagustuhan na pahirapan ako, wala akong nagawa.“Ang hapdi ko na,” dagd
Soleia Eirlys Servania’s Point of ViewNapakurap ako, at hindi makapagsalita, habang nakatitig lang sa kaniyang laptop na kung saan ay kitang-kita kung paano nila lagyan nang kung ano ang inumin ko, saka nila ibinigay sa akin.Kinagat ko nang mariin ang aking ibabang labi, at walang balak na magsal
Soleia Eirlys Servania’s Point of View“What?!” pasigaw kong sambit, at basta na lamang napalingon sa aking likuran.Biglang tumambad sa akin ang isang pamilyar na mukha, pero ang nakagugulat pa ay ‘yong wala siyang suot na damit.Nakapikit ang kaniyang mga mata, at halatang gusto pang matulog, per
Soleia Eirlys Servania’s Point of ViewNapahugot ako nang malalim na hininga. Sinusubukan kong pigilan ang antok na nararamdaman ko, habang nasa biyahe kami.Ang tanging mabisang solusyon lamang na naisip ko ay ang kurutin ang aking sarili. Effective naman, dahil sa tuwing babagsak ang talukap ng a
Soleia Eirlys Servania’s Point of View“Please….” I begged.Pikit-mata akong bumubulong sa kung kanino. Humihingi nang tulong sa bagay na hindi ko naman alam kung para saan ba ‘yon.Mabibigat ang aking hiningang humawak sa kaniyang matigas na dibdib upang kumuha ng lakas lalo na nang umikot ang aki







