Kabanata 1

Soleia Eirlys Servania’s Point of View

“Please….” I begged.

Pikit-mata akong bumubulong sa kung kanino. Humihingi nang tulong sa bagay na hindi ko naman alam kung para saan ba ‘yon.

Mabibigat ang aking hiningang humawak sa kaniyang matigas na dibdib upang kumuha ng lakas lalo na nang umikot ang aking paningin.

“What are you feeling?” namamaos na boses nitong tanong sa akin.

Tumama ang mainit nitong hininga sa aking tainga, habang ang kaniyang panlalaking amoy, nanuot sa aking ilong, at tila ako ay pinakakalma.

“Mainit,” nanghihinang sagot ko.

Ramdam ko ang paghigpit ng kaniyang bisig sa aking baywang, at ang pag-aayos nito ng aking puwesto sa kaniyang kandungan.

Ang musikang umaalingawngaw kanina, biglang humina. Parang kahit anong lakas ng tugtog na ‘yon, hindi ko naririnig, dahil sa lalaking kasama ko ngayon.

“They put an illegal drug in your drink.”

Natawa naman ako nang mahina, at piniling ihilig na lamang ang aking ulo sa kaniyang dibdib.

May naririnig ako roon. Hindi ko lang sigurado kung galing ba sa akin ang tunog na ‘yon, o galing sa kaniya.

Ang kamay na nasa kaniyang dibdib ay unti-unting gumalaw. Hindi ko alam kung ano ang sumagi sa aking isipan ngayon, dahil marahan kong hinahaplos ang kaniyang matigas na dibdib. Pataas, at pababa. Paulit-ulit, at hindi man lang makaramdam ng hiya.

“That’s impossible.”

“You don’t know what you’re talking about, woman,” he whispered as he placed his hand on my thigh. “Ganoon ba kalaki ang tiwala mo sa mga kaibigan mo?”

Tumango ako sa naging tanong niya sa akin.

“Yes. Matagal na kaming magkakilala.”

“Magkakilala,” ulit niya, at pagak na natawa. “Cut your ties with them.”

Umiling ako, at tila parang sinasakal na naman sa sobrang init ng aking nararamdaman.

Ramdam ko ang pagdoble ng bigat ng aking hininga. Maging ang paglalagkit ng aking balat, ramdam na ramdam ko.

“Can you just stop and help me?” nahihirapan kong sambit. “Ang init.”

Dahil ba naparami ang nainom ko kaya ganito ang nararamdaman ko? Parang hindi ako makahinga na hindi ko maintindihan.

Kung kinakailangan kong maghubad, gagawin ko. Basta mawala lang ‘tong init na nararamdaman ko.

Tinanggal ko ang aking kamay sa kaniyang dibdib, at inabot ang aking suot na coat para tanggalin.

Parang wala na kasing silbi ang air conditioner ng bar. Pinagpapawisan ako. Ramdam ko ang iilang butil na namumuo sa aking balat, at ‘yon ang pinakaayaw ko.

“Help you?” may aliw na tono nitong tanong sa akin, habang pinapanood ako sa pagtanggal ng aking coat. “What if I don’t want to?”

Natigilan ako, at napalingon sa kaniya. Nagtatakang sinalubong ang kaniyang mga mata na ngayon ay sobrang bigat na ang kaniyang titig.

Humigpit ang pagyapos nito sa aking baywang para lang idiin ako sa kaniya.

“What are you going to do?”

Ano nga ba ang gagawin ko?

Hindi ko nga alam kung bakit humihingi ako ng tulong. Basta ang alam ko, hindi ako mapakali, at parang may gusto akong gawin.

Sa aking pagkatitig sa kaniyang mga mata, hindi ko napansin na napasulyap ako sa kaniyang labi. Naramdaman ko rin namang napunta ang kaniyang atensyon sa aking labi, at kagaya ko, nakatitig din siya roon.

“I’ll beg.”

The side of his lips rose as he licked his lower lip, making me swallow.

“And you’re willing to do that, huh?”

Ibinalik ko ang aking mga mata nang matauhan ako, pero nanatiling namumungay ang aking mga mata.

“Why not? Basta tulungan mo lang ako,” giit ko na nagpatawa sa kaniya.

Napatingala siya, habang natatawa nang mahina. Nanatili akong nakatitig sa kaniya, pinapanood siya, hanggang sa mapunta ang aking atensyon sa kaniyang Adam’s apple.

May iilang ugat din ang halata sa kaniyang leeg na hindi ko mapigilang titigan. Na kahit medyo madilim sa puwesto namin, kitang-kita ko ‘yon.

Hindi ko alam kung ano ang sumagi sa aking isipan, pero inabot ko ang leeg niya, at marahan ‘tong hinaplos.

Kaya lang ay kumalma na pala siya mula sa pagtawa na naging dahilan para bumalik ang atensyon ko sa kaniyang mga mata.

“Are you willing to trade your freedom in exchange for helping you?” seryosong tanong nito sa akin nang hindi man lang inililihis ang kaniyang mga mata. “Tell me the truth.”

“Yes,” I whispered, looking straight into his eyes.

Hindi ko na nasundan ang sumunod na nangyari, dahil natagpuan ko na lamang ang sarili kong nililisan ang bar kasama siya.

Malalaki, at mabilis ang kaniyang mga hakbang. Hindi man lang inisip na maliit lang naman ang mga paa ko, at hindi kagaya niya.

Kinailangan ko pa siyang pigilan para lang sabihin sa kaniya na hindi ko siya kayang sundan.

“Wait! Ang bilis mong maglakad!” hinihingal kong saad.

Ngunit imbis na tumigil, binuhat lamang ako nito, at nagpatuloy sa paglalakad. Kaya naman ipinulupot ko ang aking mga bisig sa kaniyang leeg, at isinubsob ang aking mukha sa kaniyang dibdib.

Hinayaan ko ang aking sarili na malunod sa kaniyang mamahaling pabango, hanggang sa tuluyan niya akong ipasok sa loob ng kaniyang sasakyan.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko sa kaniya nang makasakay siya, at binuhay ang makina ng kaniyang sasakyan.

Nagsimula siyang magmaneho, at lumingon sa akin na nahihirapan pang umayos sa pagkauupo, dahil para akong nahihilo. Medyo wala pa ako sa aking sarili, at mukhang dahil pa yata ‘to sa alak.

“In my place,” he answered with a serious voice. “You want me to help you, right?”

Tumango ako, inaantok na napatitig sa kaniya na ngayon ay nasa harapan na ang kaniyang atensyon.

Seryoso siyang nagmamaneho. Kung minsan ay napapasulyap pa ako sa kaniyang dibdib, dahil mabibigat ang paghinga nito. Parang kinakapos sa hangin.

“Yes,” sagot ko, dahil hindi niya nakita ang pagtango ko.

“Then allow me to take you to heaven—feel the pleasure that you’re begging for since that’s what you like,” he said, gritting his teeth, making his jawline prominent. “But I want to warn you about this, miss. Once you taste heaven, you’ll be addicted to it.”

He smirked and angled his head while his eyes focused on the road.

“Since you tempted the devil. You should prepare yourself.”