Kabanata 5

Soleia Eirlys Servania’s Point of View

Napakurap ako, at hindi makapagsalita, habang nakatitig lang sa kaniyang laptop na kung saan ay kitang-kita kung paano nila lagyan nang kung ano ang inumin ko, saka nila ibinigay sa akin.

Kinagat ko nang mariin ang aking ibabang labi, at walang balak na magsalita.

Hindi naman siya nagsisinungaling sa akin, pero hindi ko man lang nagawang paniwalaan ‘yon.

Kaibigan ko kasi sila, at masakit sa akin ang pinagbibintangan sila sa bagay na hindi naman nila ginawa. Pero ngayon na nagawa kong makita ang katotohanan, nagsisi akong hindi ako naniwala kay Vaughn.

“What now? Iisipin mo pa ring nagsisinungaling ako?”

Doon ako napalingon kay Vaughn na ngayon ay nakatitig pa rin pala sa akin.

Inilihis ko kaagad ang aking mga mata nang nakaramdam ako ng hiya para sa aking sarili.

“Nasaan sila?”

“So, you still care about them, huh?”

Umiling ako, dahil hindi naman na talaga ako nakararamdam ng pag-aalala sa kanila kung gayon na nagawa nila ‘yon sa akin.

“Gusto ko lang silang komprontahin—”

“Then, what? They’re going to deny it?” tanong nito sa akin, pero hindi ako sumagot. “Cut your ties with them.”

Naikuyom ko ang aking kamay, ngunit hindi ako nagsalita. Nanatili lang akong nagpipigil ng emosyon, kahit na ang totoo ay naiiyak na talaga ako.

Ang sakit isipin na ‘yong mga itinuri kong kaibigan ang naging dahilan kung  bakit muntikan nang may mangyaring masama sa akin.

“Vaughn, hindi ‘yon ganoon kadali. May pinagsamahan din naman kami—”

“It’s so easy for them to put an illegal drug in your drink yet you still care about your friendship with them? Really?”

Humugot na lamang ako nang malalim na hininga, dahil kung tutuusin nga naman ay tama siya.

Siguro ay nahihirapan pa ako sa ngayon, pero aminado talaga akong masakit.

Tama rin naman lahat ng sinasabi ni Vaughn, pero hindi ko pa rin maintindihan kung bakit gusto ko pa rin silang kausapin.

“You’ll stay here for a while.”

Nag-angat naman kaagad ako ng tingin, habang siya naman ay nakatayo na, pero hindi siya nakatingin sa akin.

Doon ko napansin kung gaano siya kaguwapo. Na kahit naka-sideview siya, kitang-kita pa rin ang kaniyang kaguwapuhan.

Matangos ang kaniyang ilong, mahaba ang kaniyang pilik-mata, at prominente ang kaniyang panga.

Kitang-kita ko rin ang iilang balbas na patubo pa lamang, pero hindi naman ‘yon nakabawas ng kaniyang kaguwapuhan. Parang kung sakali man na humaba ‘yon, mas bagay sa kaniya.

Ang manly kasi niyang tingnan, eh. Kaya nga nakagugulat na nasa harapan ko siya kung gayon na halata namang nakatatakot siya.

‘Yong awra kasi niya, sobrang bigat. Parang ang hirap kausapin. Parang hirap pakisamahan, pero heto ako, hindi man lang napapansin na hindi ako sumasang-ayon sa sinasabi niya.

“Bakit?” gulantang kong tanong sa kaniya. “Uuwi ako. Kailangan ako sa bahay.”

Napalingon siya sa akin, at sinuri ang aking katawan bago niya ibalik ang kaniyang mga mata sa akin. Umigting ang kaniyang panga, at hindi ko alam kung ano ang dahilan.

“You’re wearing my shirt.”

Napaawang ang aking labi, at unti-unting nakaramdam nang kahihiyan para sa aking sarili.

Ano na lang ang sasabihin ng mga magulang ko kung sakali?

“Just text them. Make an excuse so they wouldn’t get worried.”

Tumango na lamang ako, habang siya naman ay umalis na sa aking harapan.

Mabilis ko namang nahanap ang aking cellphone. Kaya kaagad akong nag-text kay Mama, dahil paniguradong hinahanap na niya ako.

Kung sana kasi ay hindi na ako sumama pa sa mga kaibigan ko kagabi, hindi sana ‘to mangyayari.

Sumagi tuloy sa aking isipan ang nangyari sa amin ni Vaughn. Akala ko ay panaginip lang ‘yon, pero totoo pala talaga.

Nakaramdam naman ako nang mabigat na tingin mula sa malayo. Ramdam kong tinitingnan nito ang legs ko, at hindi ko alam kung bakit tila gumapang ang init sa aking katawan.

Mabuti na lamang, dahil tapos na akong mag-text. Kaya napalingon ako kay Vaughn na ngayon ay nakasandal sa pintuan ng banyo.

Nakahalukipkip siya, at madilim ang mga mata na ngayon ay nakatitig sa akin.

Hindi ko alam kung bakit, pero napalunok na lamang ako, at hindi magawang ilihis ang aking mga mata.

“Come here,” utos niya sa kabila ng kaba, at init na nararamdaman ko.

Hindi ko alam kung bakit ganito ang nangyayari sa akin ngayon. Na kahit nakatitig lang siya sa akin, bakit pakiramdam ko ay kinokontrol niya ang katawan ko?

Inilapag ko ang cellphone sa kama, at mabilis na lumapit sa kaniya. Pero hindi ko inaasahan ang paglapat ng kaniyang kamay sa aking leeg nang tumigil ako sa harapan niya.

“Good girl, huh?”

Napasinghap ako nang mapagtanto ang kaniyang ginawa, pero sumilay lamang ang ngisi sa kaniyang labi. Ipinulupot naman nito ang kaniyang bisig sa aking baywang para lang hapitin ako palapit sa kaniya.

Kaya nailapat ko ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib, habang hinahabol nang bahagya ang aking hininga.

Nakatingala ako sa kaniya, habang siya ay nakayuko nang kaunti. Hindi ko rin alam kung bakit niya ako pinalapit sa kaniya, pero ang nakapagtataka ay kung bakit naman ako sumunod.

“Open your mouth.”

Napakurap ako. Parang hindi makapaniwala na sasabihin niya ang bagay na ‘yon.

“Bakit ko naman ‘yan gagawin?” namamaos na boses kong tanong sa kaniya.

“Just do it.”

Napalunok ako, at alam kong napansin niya ‘yon, dahil umigting muli ang kaniyang panga.

Kaya kahit na nagtataka ako, ibinuka ko ang aking bibig nang kaunti, at hinintay kung ano ang kaniyang gagawin.

Ngunit bago pa ako makapag-isip nang maayos, kaagad niyang tinawid ang espasyo sa pagitan namin, at basta na lamang ipinasok ang kaniyang dila sa aking bibig.

Napaungol naman ako, at hindi inaasahan ‘yon. Tumayo ang mga balahibo sa aking katawan, at nahigit ko rin ang aking hininga.

Ngunit aaminin kong mas lalong nag-init ang aking katawan sa hindi malamang dahilan.

Parang nawalan na rin ng silbi ang air conditioner, dahil sa nangyayari sa amin ngayon.

“Fuck!” he groaned when he finally found my tongue.

Nakipaglaro ‘yon sa akin, pero habang ginagawa niya ‘yon, unti-unting nawawala ang aking lakas, at tuluyan na lamang ipinikit ang aking mga mata para lang hayaan ang sarili na makipagsabayan sa kaniya.