Kabanata 4

Soleia Eirlys Servania’s Point of View

“What?!” pasigaw kong sambit, at basta na lamang napalingon sa aking likuran.

Biglang tumambad sa akin ang isang pamilyar na mukha, pero ang nakagugulat pa ay ‘yong wala siyang suot na damit.

Nakapikit ang kaniyang mga mata, at halatang gusto pang matulog, pero hindi ako nagkamamali na sa kaniya nanggaling ang boses na ‘yon.

“Bakit ako nandito?” tanong ko na siyang nagpamulat naman sa kaniyang mga mata.

“You obviously tempted the devil, woman. What do you expect? We’ll play?”

Napakurap ako, at nalaglag ang aking panga sa kaniyang sinabi. Nanlalaki ang aking mga mata, at hindi maiwasang mahigit ang aking hininga.

“What did we do?” namamaos na boses kong tanong sa kaniya.

Umangat naman ang sulok ng kaniyang labi, at hinigit ako lalo palapit sa kaniya. Bumigat din ang titig niya sa akin, at hindi ko naman mapigilan ang pag-awang aking labi.

“Have you forgotten how you freaking beg for me to wreck you, miss?”

Shit! So, totoo nga? Hindi ako nananaginip nang gawin namin ‘yon?

Yes, foreplay lang ‘yon, dahil bigla akong nakaramdam ng antok. Pero parang ang hirap naman yata ‘tong tanggapin. Akala ko panaginip lang, pero totoo pala?

“Do you want me to do that again to you, so you could remember every single detail about how you ended up here in my bed, hmm?”

“Vaughn,” mahinang bulong ko, pero parang mali yatang banggitin ko ang kaniyang pangalan, dahil mas lumawak ang ngisi sa kaniyang labi.

“So, you remember my name, angel.”

I remember everything. Mukha lang hindi, pero alam na alam ko ang ginagawa ko nang maramdaman ko ang init na ‘yon.

Hindi ko alam kung bakit ko nga rin ‘yon naramdaman. Basta ang alam ko lang ay umiinom kami ng mga kaibigan ko, tapos ganoon na ang nangyari.

Nasabi ni Vaughn na ang mga kaibigan ko raw mismo ang naglagay ng droga roon. Hence, I’m not sure if he was just trying to mess up my memories.

“Do you consider your friends as your real friends?” tanong nito bigla sa akin, at parang alam ko na kaagad kung saan papunta.

Mabilis kong inilihis ang aking mga mata, at dahan-dahan na lamang bumangon sa kama.

Naramdaman ko ang pagtitig niya sa akin, at parang hinihintay na sagutin ko ang tanong niya.

Pero pinili kong manahimik, at tingnan ang aking sarili. Napansin kong iba na ang suot kong damit, at pakiramdam ko ay sinadya talaga ‘tong palitan.

“If you’re wondering why your clothes are different from what you’re wearing last night, I changed it.”

Napatingin ako sa kaniya na ngayon ay nakahiga pa rin. Ang kumot na nakayakap sa kaniya ay hanggang sa tiyan niya lamang. Kaya kitang-kita ko ang kaniyang malapad na braso, matigas na dibdib, at ang apat na abs nito.

Kung tutuusin ay puwedeng-puwede kong itapon ang sarili ko sa kaniya, dahil guwapo siya, at mayaman. Ngunit hindi naman ako pinalaki ng mga magulang ko na ganoon.

Kaya napalunok na lamang ako para kontrolin ang aking sarili, at umakto na parang walang pakialam sa kaniyang katawan.

“Bakit mo ‘yon ginawa?”

“You looked uncomfortable with your dress,” rason nito sa akin.

Kaya naman napatango na lang ako, at mabilis na inilihis ang aking mga mata.

Paniguradong ‘tong shirt na suot ko ngayon ay sa kaniya mismo, dahil nagmukha na ring dress sa akin. Hanggang tuhod ko kasi ang shirt niya, pero may suot naman akong boxer na tingin ko ay sa kaniya rin naman.

“You haven’t answered my question yet, miss.”

Doon ako natigilan. Talagang hinihintay niya ang sagot ko, kahit na hindi ko na ‘to pinansin?

Natawa ako nang mahina, at napailing bago siya lingunin muli.

“Yes.”

“They put an illegal drug to your drink yet you still consider them as your real friends?” malamig nitong tanong sa akin, kasabay ng pagdilim ng kaniyang mga mata.

Unti-unti siyang bumangon, at tumayo sa aking harapan na naging dahilan para ako ay mapatingala na lamang.

Sa tangkad niya, walang-wala ang height ko. Hanggang balikat niya lamang ako, kahit pa ako ang pinakamatangkad sa aming magkakaibigan.

Nakayuko siya nang bahagya ngayon, pero ang titig niya ay nanatiling madilim. Parang hindi talaga nagustuhan ang aking naging sagot.

“That’s bullshit, miss.”

“Nagtanong ka, sinagot ko lang nang maayos. Pero bakit parang ayaw mong tanggapin ang sagot ko?”

“Don’t you freaking understand what they’ve done to you?” tanong nito sa akin, habang nagtitimpi na siya. “If you didn’t beg at me, some bastards would be fucking you there endlessly. You can’t even shout for help because of the drug they put in your drink.”

Umiling ako. “Wala kang proweba na sila mismo ang gumawa no’n. Paano kung ibang tao? Paano kung ‘yong waiter—”

“Oh! That bar isn’t an illegal bar if that’s what you were thinking right now, miss,” he uttered, cutting me off.

Natahimik naman ako, dahil halatang sigurado siya sa kaniyang sinabi. Isa pa, wala naman talaga akong alam sa mga bar, dahil hindi pa naman ako nakapupunta roon.

‘Yong kagabi, first time ko lang, at nagkayayaan kaming magkakaibigan, dahil ice-celebrate roon ang birthday ng kaibigan namin. Nilibre lang din naman nila ako. Kaya itong usapan namin ngayon, alam kong talo ako.

“It’s a luxury bar. Hindi sila basta-basta maglalagay ng illegal drug sa inumin ng mga customer nila, dahil hindi sila ganoon.”

“Pero hindi ka nakasisiguro—”

“Do you want me to present to you the proof, huh?” malamig nitong sambit.

Napalunok naman ako nang maramdaman ko ang pagbigat ng kaniyang awra, at tila nahihirapan din akong huminga, dahil doon.

“Sige! Kung mayroon ka, ipakita mo. Hindi ‘yong aakusahan mo ang mga kaibigan ko.”

Umigting ang kaniyang panga, at mabilis na umalis sa aking harapan.

Nagkaroon naman ako nang oras para hawakan ang dibdib, at habulin ang aking hininga lalo pa’t ramdam ko na kanina ko pa pinipigilan ang paghinga ko.

Kinuha niya ang kaniyang laptop, at umupo sa kama. Inilapag niya ‘yon sa kaniyang kandungan, at nagsimula naman siyang magtipa roon, hanggang sa mag pindutin siyang video.

“You want proof, right? Then watch this,” he said while my eyes were glued to his laptop, watching the entire video.