2

She sighed heavily, then leaned on the bathroom doorframe. “Yes, you can expect us to help you. Pero, Cece, hindi sa lahat ng bagay kaya namin punuan yung role na para lang sa ama. You wanted to have a kid, but what if one day your kid will want a father? What if hinanap niya? What if hindi sapat yung kaya mong ibigay?”.

Natigilan ako. Kahit ayokong aminin, she has a point. For a second, parang tumigil ang mundo sa bigat ng sinabi niya. Pero wala na, eh. I made my choice.

"Ayokong mangyari sa kanya ang nangyari sa amin ng mama ko, Solenn," mariin kong sabi. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko habang bumabalik lahat ng alaala.

"You really need to stop your negative thoughts towards men, Cezin," sagot niya,"Hindi lahat ng lalaki ganun".

Bahagya ko siya tiningnan saka sumagot, "They were".

Sandaling katahimikan ang bumalot sa amin. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang pagpatak ng tubig mula sa gripo. Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya. I knew she wanted to argue more, pero pinipigilan niya. I know she understand where I'm standing, she was just worried.

Ngumiti na lamang ako saka iniba ang usapan, “I’m hungry. Gusto ko kumain ng king crab.”

Napatanga siya. “King crab? Anak ng tokwa, Cece. Ang mahal naman ng pinanglilihi mo! Baka anak ng multi-billionaire tycoon yang nasa tiyan mo.”

Napatawa ako. “Kakapanood mo ng K-drama yan, nagiging delulu ka na.”

“Mas delulu ka,” sagot niya sabay irap. “Dapat kasi pumunta ka na lang sa sp*rm bank. At least, makakapili ka ng good genes. Baka naman kasi may something wrong ang nakabuntis sayo".

“Grabe ka naman!” bigla akong napalingon, hawak ang tiyan ko na parang instinctive na protektahan ito. “Tingin mo ba pumapatol lang ako kahit kanino? Mapili din ako, noh! At saka wala akong choice. I can’t handle strangers poking around my—thingy—just to put that sp*rm.”

“Tsss.” Tinaasan niya ako ng kilay. “So mas pinili mong masarapan?”.

Agad kong sinapak ang balikat niya. “Bw*sit ka!”

“Aray! Relax, girl! Nagbibiro lang! Makasapak naman parang may halong ilang taong galit eh!”, Napahalakhak siya sabay hugot ng kanyang cellphone, halatang nag-eenjoy sa pang-aasar niya,“Cge na. Ipapabili ko na yung king crab cravings mo. Pero swear, one day, ipapahilot ko yang ugali mong mapanakit”.

Napangiti ako, lumapit at niyakap siya nang mahigpit,“Thank you, bestie. Alam kong kahit anong mangyari, lagi kang nandiyan para saken”.

Nagbigay siya ng disgusted face at itinulak ang mukha ko palayo,“Ew. Normally, hindi ka clingy, ha. Nabuntis ka lang, naging octopus ka na.”

Napahalakhak ako at lalo siyang niyakap,“Hehe.”

“Ang creepy mo, swear".

Pero kahit nagrereklamo siya, ramdam kong mahigpit din siyang yumakap pabalik—kahit sandali lang.

“Ikawng bata ka, anong nalanghap mo at naisipan mong magpabuntis?! Akala mo ba madali lang magkaroon ng anak?”, Galit na wika ni Mama habang pasalampak na inilapag ang dalang bayong sa ibabaw ng kitchen counter. Kagabi lang niya nalaman ang tungkol sa sitwasyon ko, at ngayon bumyahe siya galing Isla, ayan na — second world war sa kusina.

Mas prefer kasi ni Mama tumira sa bukid kaysa dito sa syudad. Gusto niya magtanim ng gulay at mag-alaga ng mga manok. Pero ngayon, nasa harap ko siya, nakapameywang, nakakunot-noo.

Ako naman, napasimangot lang at tuloy-tuloy ang subo sa meat ng king crab. Kahit umuusok na ang tenga niya ay ang crab pa rin ang priority ko.

"Ewan ko sayong bata ka".

“Mama naman…” lumunok muna ako bago sumagot. “Pinag-usapan na natin ‘to, diba? At tsaka… gusto ko lang naman bigyan ka ng apo.”

Mabilis siyang sumagot, mas matalim pa kaysa sa kutsilyo, “Pinag-usapan nga, pero pumayag ba ako sa paraan mo?”.

Napayuko ako. “Hindi.”

Narinig ko si Solenn na napapailing sa gilid at pinipigil ang tawa. Tinapakan ko ang paa niya sa ilalim ng mesa. “Aw!”

Narinig ko na napasinghap si mama nang malalim at umupo sa couch. Para bang sa sobrang stress, gusto na niyang umalis ulit at magtanim na lang ng talong sa isla, “Sino ama niyan?”

Kumalabog ang dibdib ko. “Hindi ko… alam.”

“Ano?! Hindi mo alam? Abay kaloka kang, bata ka!” Napahilot siya sa sentido, parang anytime aatakehin ng high blood. “Wag mong sabihing wala ka ring contact sa ama?".

I bit my lip. “Wala din…”

“Susmaryosep!” Halos matumba siya sa couch. “So bubuhayin mo ‘yan mag-isa?”

Tumango ako.

“Kaya ko naman, Ma.” Ramdam kong nangingilid na ang luha ko. “And besides, I don’t need a man to raise this kiddo. Ayoko maging dependent. They’ll just end up hurting me like they did to you. I don’t want that to happen.”

Ang boses ko ay unti-unting nabasag. My pregnancy hormones was kicking in.

“Anak naman,” mas mahina na boses ni Mama ngayon. “Hindi naman lahat ng lalaki ganun.”

“They’re all the same!” sigaw ko, sabay hikbi. “Every one of them…” Pinahid ko ang luha ko at isinubo ulit ang meat ng crab. Oo, umiiyak ako habang kumakain — bagong talent ko bilang buntis.

Si Solenn, di alam kung tatawa ba siya o maaawa..

Napabuntong-hininga si Mama, saka tumitig sa akin ng matagal. Yung tingin na may halong inis, awa, at pag-aalala, “Ipapahatid ko dito kay Manong Riko ang ibang gamit ko. Kailangan mong may kasama. Hindi pwedeng ganyan ka lang.”

Nagulat ako. “So… hindi ka na galit?” tanong ko habang humihikbi pa rin.

Tinapunan niya ako ng tingin at tumikhim. “Tumahan ka na, hindi ‘yan makakabuti sa bata.”

Naramdaman ko ang konting ginhawa. Ganyan si Mama — hindi siya showy sa emosyon. Hindi niya ako yayakapin o sasabihing “I love you.” Instead, iaalok niya sarili niya, iiwan niya ang Isla, at mananatili dito para bantayan ako. That’s her way of loving.

“Nagpa-check up ka na ba?” dagdag niya.

Umiling ako.

Dinukot niya agad ang cellphone niya. “Cge, ite-text ko ang tita mo. Bukas magpapa-check up ka. Wala ng pero-pero.”

Napatingin ako kay Mama at doon ko naramdaman ang ang relief. Sa sobrang pagka-relieve, umiyak ulit ako.

“Ayun na naman!” gulat na wika ni Solenn. “Girl, stop! Baka ma-dehydrate ka na sa luha mo!”.

Si Mama naman, napa-upo ng diretso, nagpa-panic pero pilit na kalmado. “Hija, ano ba ‘to? Bakit umiiyak ka na naman?”

“Hindi ko alam!” hikbi ko, sabay subo ng meat ng king crab habang tuloy-tuloy ang pagpatak ng luha,“Hormones daw, sabi sa G****e!”.

Parehong natigilan sina Mama at Solenn. Nagkatinginan sila, parehong clueless.

At ayun, naiwan silang nakatingin sa akin habang umiiyak ako, hawak-hawak ang crab leg, subo pa rin ng subo.