5

Agad na napalingon si mama saken saka napangiti, "Wala naman. Nag-iisip lang ako kung anong ihahanda natin mamaya. Espesyal ang araw na ito kaya kailangan natin maghanda".

Napangiti rin ako. Yeah, we should celebrate. Finding out the baby’s gender isn’t just news—it’s a milestone. Hindi ko naman talaga balak magcelebrate, pero dahil nabanggit ni Mama, na-realize ko… this day deserves something special.

"What if kumain nalang kaya tayo sa labas, Ma?", suhestiyon ko. Ayaw ko narin kasi siyang mapagod sa kaka-luto. Gustuhin ko man tumulong, hindi rin ako expert sa pagluluto.

"Wag na anak. Sa bahay nalang tayo kakain. Mas makakatipid pa".

"Kaya naman ng budget ko ma", I inisited.

"Hindi naman palaging tungkol sa pera. Ayaw mo bang ipagluto kita ng mga paborito mo? Nabanggit mo rin kanina na gusto mo ng king crab diba?".

Pagkabanggit ni Mama ng king crab, parang bigla akong nilamon ng gutom. Ramdam ko pa ang paglalaway ko sa bawat salita niya.

“Pwede dalawa, Ma?” tanong ko agad, halos nagmamakaawa.

“Dalawa ang lulutuin ko, pero isa lang ang kakainin mo. Bawal sayo ang sobra.”

Napabusangot ako na parang batang hindi nabigyan ng kendi,“Grabe naman, Ma. Bitin yun".

"Ewan ko sayo. Antigas ng ulo mo".

Narinig ko ang mahinang hagikhik si Solenn sa likod. Entertaining talaga para sa kanya ang pagalitan ako ni mama.

Ibinaba namin si Mama sa tapat ng isang supermarket para bumili ng mga kakailanganin niya para sa pagluluto mamaya. Nag-insist pa kaming sumama ni Solenn, pero agad niya kaming tinanggihan. Binigyang-diin pa niya na siya na daw ang bahala. Tatawagan nalang daw niya si tita para sunduin siya at para sabay na silang uuwi ng bahay. We have no choice kaya pinagbigyan nalang namin siya sa gusto niya.

Pagkarating namin sa bahay ay sa ref agad ang destinasyon ko. Kumuha ako ng isang tub ng chocolate ice cream at naupo sa sofa. Hindi pa tanghalian ngunit nagugutom na ako.

"Girl. Mag lunch ka muna bago yan", paalala ni Solenn.

"Hindi na. Okey na to", sagot ko saka kinuha ang laptop ko. Kahit na on-leave ako ngayong araw ay need ko parin magtrabaho kahit kaunti. Especially, ngayon na sobrang daming kailangan gawin. Releasing a new product really demands a huge investment of time and energy. Kung hindi lang ako buntis ay pihadong nasa opisina ako ngayon at magdamag na nasa computer. I felt bad for Drex and the rest of my team who were putting in so much extra work right now.

Isang malaking subo ang ginawa ko bago muling nag-scroll sa mga emails na sinend saken nina Daniella. As one of the owners, I need to carefully review some details and give my approval for the final product design and packaging.

Marami silang mga designs na napili kaya halos kalahating oras na din akong nagsco-scroll. Hindi nagtagal ay nakaramdam na ako ng antok.

"Gonna take a nap", paalam ko kay Solenn saka tiniklop ang laptop at inilagay iyon sa coffee table.

Napatingin naman saken si Solenn na komportabling nakahiga sa settee, nanonood siya ng tv habang abala din sa pag ce-cellphone.

"Kumain ka muna bago matulog. Hindi magandang matulog na walang laman ang tiyan. Gugutomin mo pa yata ang pamangkin ko", himutok niya na bahagya ko nalang tinawanan.

"Copy, boss. Kakain na po", pabiro kong wika saka pumanhik na papuntang kusina.

Matapos kumain ay dumeritsyo na ako ng kwarto at agad na nahiga. Nagawa ko pang mag-scroll sa f******k bago tuluyang nakatulog.

Nagising ako na madilim na ang paligid. Binuksan ko ang cellphone at napansin na lagpas alas 5 na pala. Lumabas ako ng kwarto at nadatnan sina mama sa dining area na abalang piniprepare ang mga pagkain sa mesa. Halatang katatapos lang nilang magluto. Napansin ko din na may mga balloons. Mostly, pink dahil cguro babae ang magiging anak ko. Napangiti na lamang ako sa effort na ginawa nila.

"Ang dami niyo namang hinanda, Ma", halos maluha-luha kong komento nang makalapit ako sa kanila, "Apat lang naman tayong kakain".

"Naku, kulang pa nga ’yan. May bisita tayong darating. Nakakahiya naman kung maliit lang ang handa natin”, sabi ni Mama habang abala pa rin sa mesa.

"Bisita? Sinong Bisita?”, tanong ko, confusion written all over my face. Napatingin ako kina Tita at Solenn, pero pareho silang hindi makatingin saken ng deritsyo, as if they were hiding something from me. I was about to ask again when suddenly, the doorbell rang.

“Sakto! Teka pagbubuksan ko”, halos may halong excitement ang tinig ni mama habang nagmamadaling tumungo sa pintuan. Agad naman akong sumunod para alamin kung sino ang bisitang tinutukoy nila.

“Max, pasok ka”, narinig kong paanyaya ni Mama sa taong nasa labas. Nakatayo ako sa likuran niya, at dahil bahagya pa lang nakabukas ang pinto ay hindi ko pa makita kung sino ang dumating.

"Hi, good evening. Sorry for being late".

Nagtaasan ang balahibo ko nang mapagtanto ko kung kaninong boses iyon. Agad ang pag-ahon ng kaba sa dibdib ko at panlalamig ng mga palad ko. At hindi nga ako nagkamali. Sa bahagyang siwang ng pinto, unti-unting lumitaw ang taong pinakagusto kong iwasan. It’s him.

Pagkakita niya saken ay saglit siyang natigilan bago dahan-dahang lumapit saken. Hawak niya ang isang bouquet na agad kong napansin—punong-puno ng mga baby roses na kulay pink.

“I heard it’s a girl”, wika niya sabay lahad ng bulaklak saken, “So I picked a pink one. I hope it’s to your liking".

I was stunned for a moment, hindi ko alam kung tatanggapin ko ba ito o hindi. Naaamoy ko ang mabangong samyo ng bulaklak pero mas nangingibabaw saken ang presensya niya. Idagdag mo pa ang mga katanungan na unti-unting namumuo sa utak ko.

Imbes na tanggapin ang bulaklak ay agad-agad ko siyang hinila palabas ng bahay.