4

Tumagilid ako at matamang pinagmasdan ang sarili ko sa salamin. It's been four months at kapansin-pansin na ang maliit na umbok sa tiyan ko. Hindi pa naman ito gaanong visible kapag nakadamit ako which is good dahil ayaw ko munang may ibang makaalam sa pagbubuntis ko. I wanted it to stay like that for now.

"Anak, tapos ka na ba diyan? Kailangan mo ng tulong? ", tanong ni mama mula sa labas ng kwarto.

"Hindi na ma. Kaya ko na to", sagot ko at pumanhik na papuntang closet.

Pupunta na muli kami sa clinic ni tita for another routine check-up. Pero may kakaibang saya akong nararamdaman ngayon dahil posible na rin naming malaman kung ano ang gender ni baby. The thought alone makes my heart flutter with excitement. Kung malaman man namin ang gender ni baby ngayon, siguradong maglalaro na agad sa isip ko ang iba’t ibang pangalan.

Kasalukuyan akong nakahawak sa pintuan ng closet, nag-iisip kung ano ang isusuot, nang biglang bumukas ang pintuan ng kwarto at pumasok si Solenn. Excited siyang sumama dahil gusto rin daw niyang malaman ang gender ni baby. Nag-absent pa nga siya sa trabaho para lang dito.

"I can still wear jeans, right?", tanong ko habang hinahablot mula sa closet ang isang pantalon na medyo maluwag sa bewang.

"Pwede pa naman", sagot niya, pero agad sinundan ng paalala. "Basta huwag masikip at siguraduhin mong komportable ka."

Napangiti ako saka kinuha ang isang puting blouse, "Don't worry. Maingat ako".

"Dapat lang. Kasi pag hindi, ako ang unang magagalit sayo".

Napailing nalang ako sa sinabi niya. Kahit na parang biro ang dating, sigurado akong magagalit talaga siya.

Pagdating namin sa clinic, sinalubong agad kami ng malamig na hangin mula sa aircon. Habang hinihintay tawagin ang pangalan ko, hindi mapakali si Solenn—parang siya pa itong pasyente keysa saken. Napagalitan nga ni mama dahil panay ang tayo kapag may tinatawag ang nurse.

Nang kami na ang tinawag, pumasok kami sa loob ng ultrasound room. Humiga ako sa kama at bahagyang hinila ang blouse ko paitaas. Inihanda ni tita ang gel at inilagay iyon sa tiyan ko—malamig, kaya bahagya akong napaigik.

“Relax lang, Cezin”, nakangiting wika ni tita, “Let’s see how your baby is doing.”

Napahawak si Solenn sa braso ko, parang siya ang may check-up. She kept her eyes glued to the screen, halos hindi humihinga. Ilang sandali pa, unti-unting lumitaw ang maliit na imahe ng baby.

“Looks healthy”, ani ng tita habang ginagalaw ang probe,“Now, let’s check the gender.”

Para akong natigilan sa sandaling iyon. Ramdam ko ang bilis ng tibok ng puso ko.

“It’s a… girl!” nakangiting anunsyo ni tita.

A girl. A baby girl.

Parang napuno ng liwanag ang buong kwarto. Napakapit ako nang mahigpit kay Solenn, at siya naman ay napasigaw ng mahina. “A baby girl! Oh my gosh".

Napatawa ako sa sobrang saya niya habang pinapahid ang luha sa gilid ng mata ko. Hindi ko inakalang ganoon kasimple pero ganoon kalalim ang mararamdaman ko.

Pagkatapos ng ultrasound ay lumabas na kami sa mismong kwarto. Habang naglalakad ay nakahawak parin ako sa tiyan ko. I felt really happy.

"Oh my gosh, imagine. A baby girl na kamukhang-kamukha mo!", bulalas ni Solenn habang mahigpit na nakahawak at nakatingin sa ultrasound picture.

"Dapat lang. I would really cry a river pag hindi ko naging kamukha si baby", natatawang wika ko. Although, may chance na maging kamukha ito ng tatay. But still hoping na maging kamukha ko.

Lumakad na kami sa direksyon ng pintuan. Sa gilid nito ay ang waiting area kung saan may ilang pasyente na naka-upo. May nagbabasa ng mga pamphlet at ang iba naman ay busy kaka-cellphone. Naka-ngiti lang akong nakatingin sa kanila. Ngunit agad din iyon nawala nang may mapansin ako sa may gilid.

A guy was sitting alone on one of the benches. He was wearing a business suit. A polished shoes. And immaculate tie. His elbows resting on his knees, head slightly bowed. Parang bigla na lamang nag-flashback saken ang lahat.

Nanlaki ang mga mata ko at agad akong napatigil sa paglakad.

"Ayos ka lang?", agad na tanong ni Solenn saken matapos mapansin na napahinto ako.

Hindi ako sumagot at nanatili lamang nakatingin sa lalake. My heart was skipping like crazy. Kinakabahan ako. It was him. I'm pretty sure it was him.

Ang kabang nararamdaman ko ay mas lalo lang nadagdagan nang magtaas ito ng tingin at magawi iyon sa direksyon ko. Nabato ako sa kinatatayuan ko.

He started walking towards us—slow, deliberate, as if every move carried weight. Hindi maalis ang tingin niya saken, at pakiramdam ko parang mahihimatay ako sa sobrang kaba.

“You didn’t invite me.”

Hindi ako sumagot at nanatili lamang nakatitig sa kanya. I wasn’t expecting him to find me—never in my wildest thoughts did I imagine he would. How? Paano niya ako nahanap? And more importantly… Bakit? Bakit niya ako hinanap?

"Sino yan, Cece?", tanong ni Solenn. Nang mapansin na hindi ako makasagot ay ito mismo ang kanyang tinanong, "Sino po sila?".

Bahagya itong napakunot-noo na para bang iniintindi kung ano ang sinabi ni Solenn.

"I'm the father–".

"Just an investor!", mabilis at malakas kong singit, halos nanginginig pa ang boses ko, "A-an investor".

Ayokong malaman nila na siya ang ama ng ipinagbubuntis ko. I don't want to get involve with him. I don't want him to know about us.

"I’ll send you the investment agreement and all the necessary documents through email, so there’s no need for you to meet me in person", matapang ngunit kinakabahan na wika ko,"If you'll excuse us, we have something important we need to attend to".

Hindi ko na siya hinintay pang makasagot. Agad kong hinila sina Mama at Solenn palabas ng clinic, halos hindi na ako lumingon. Ramdam kong marami silang tanong ngunit hindi ko muna sila masasagot sa ngayon. Ang mas mahalaga ay makalayo kami sa kanya—bago pa tuluyang mabunyag ang totoo.

"Anong pangalan ng investor na yun, Cece? Ampogi ah", curious na tanong ni Solenn pagkapasok namin sa sasakyan, "Taga ibang bansa ba yun?".

"Oo, Si Lucas Anderson. Recently lang nag-invest sa company", pagsisinungaling ko. I had just made everything up—the name, the investment, the story. Lahat ng iyon, pawang kasinungalingan. I just hoped they’d buy it, because one crack in my lie could shatter everything I was trying to protect.

"Sana ipinakilala mo kami. Andaya ikaw lang may kakilalang pogi".

Sinulyapan ko si Solenn sa rear view mirror. Sa may likod kasi siya naupo habang si mama naman sa passenger seat. Bahagya ko lang siyang tinawanan. Sorry, Solenn. But that wouldn't happen.

"Gusto ko ulit kumain ng king crab", pag-iiba ko ng usapan.

"Ayan ka na naman sa mga mamahalin mong cravings. Ipagpatuloy mo lang yan, sigurado akong hindi pa matatapos ang nine months mamumulubi ka na", biro niya habang umiiling.

Natawa nalang muli ako. Ewan ko ba. Hindi ko rin kasi maintindihan kung bakit king crab pa talaga. Sa loob ata ng isang buwan ay apat na beses akong nagpapabili. Gustuhin ko man na araw-arawin ay hindi rin pwede dahil nagagalit si mama.

Habang masaya kaming nag-uusap ni Solenn, ay bahagya akong napapatingin kay Mama. Tahimik lang siya simula pa kanina, para bang may malalim siyang iniisip. Biglang sumikip ang dibdib ko—dahil ba ito sa nangyari kanina?

"Ma… ayos ka lang ba? Kanina ka pa kasi tahimik", tanong ko, halos nag-aalangan, pero ramdam ang kaba sa tono ko, "May problema ba?".