3

Kinabukasan, sinamahan ako ni Mama sa clinic para sa check-up. Gusto sanang sumama ni Solenn pero may trabaho siya at hindi puwedeng umabsent.

“Bibigyan kita ng ultrasound pictures, promise”, sabi ko sa kanya para mapagaan ang loob niya. Ilang sandali pa siyang nag-insist pero ng pinagalitan ito ni mama ay sumunod rin naman kalaunan.

Pagpasok namin sa clinic, sinalubong kami agad ng receptionist at in-assist sa waiting area. Medyo masikip ang lugar at may ilang buntis na nagbabasa ng mga health pamphlets. Ilang minuto lang, tinawag kami at dinala sa office ni Tita, ang OB-GYN namin.

“Hi! Kumusta ka na?”,bati ni Tita habang nakangiti. “Handa ka na ba makita baby mo?”.

“Ready… I think,” sagot ko habang medyo kinakabahan.

Nagkaroon pa ng kumustahan sina mama at tita Carmilla. Halatang maraming gustong itanong si Tita tungkol sa pagbubuntis ko—lalo na’t wala akong nobyo at hindi ko pa siya kailanman naipakilala sa kahit sinong lalaki. Kaya’t kitang-kita ang pagkabigla at pagtataka sa mga mata niya nang marinig ang balita. Ipinaliwanag ko naman ang sitwasyon sa kanya, at mabuti na lang at naintindihan niya.

Pagkatapos ng mahaba-habang usapan ay iginiya na kami ni tita sa isang kwarto. Pinahiga niya ako sa isang higaan saka naglagay ng gel sa may abdomen area ko bago ilapit ang ultrasound probe. Napailing ako nang makita ang maliit na hugis sa screen.

“Waah… ang liit”, maiiyak na sabi ko, “Parang beans lang siya.”

Ngumiti si Tita,"Gusto mo ba marinig ang heartbeat niya?”.

Tumango ako. Nang marinig ko ang maliliit pero mabilis na tibok ng puso ng baby ko, parang tumigil sandali ang mundo ko. Ang dami kong naramdaman—takot, saya, pangamba, at excitement—lahat ng halo. Napakabilis ng tibok niya, halos kapareho ng ritmo ng kaba ng puso ko.

Habang nakatitig sa screen si Mama, nakaramdam ako ng init sa dibdib. I can see a flicker of happiness in her expression.

Napalingon si Tita sa amin,“Mukhang maayos ang development niya. Pero dahil first time mo, gusto kong i-discuss natin ang ilang important reminders”.

“Of course, tita”, sabi ko. Hindi ko na tinatawag na doctor si tita kapag nakikipag-usap sa kanya. Pati kay mama ganun din. Ayaw niya dahil awkward daw.

“The baby is four weeks old”, simula ni Tita nang makalipat na kami sa office niya, “Hindi pa natin ma identify ang gender ni baby because that will take 18-21 weeks to be concluded. For now, let's dicuss about what you should and shouldn't eat".

Tumango na lamang ako saka marahan na hinawakan ang tiyan ko. So, he really made me pregnant that day. Natawa nalang ako sa sarili ko. What am I so shock for? We made love for many hours. Putting every drop inside me. Ofcouse, I'm gonna be pregnant.

"Kailangan sapat ang protein, prutas, at gulay. Tuloy-tuloy din ang prenatal vitamins. At syempre, iwas sa soft drinks o matamis na sobra, Cezin. Mahilig ka pa naman non”.

“Ako na bahala magbantay dyan, Carmilla”, sagot ni Mama na bahagyang ikinatawa ni tita, “At paano ang exercises? Pwede ba siyang maglakad-lakad o light stretching?”.

“Absolutely”, sagot ni Tita, “Light exercises tulad ng walking o prenatal yoga ay okay. Basta iwas ang mabigat na weight lifting at anything na risky. At huwag kalimutan ang hydration. Kung may dizziness o sobrang pagod, agad na huminga, humiga, at magpahinga”.

“Pwede pa naman akong magwork, tita? ", tanong ko. I have a business to handle,"I mean naka-upo lang naman ako sa office ko, hindi naman physical work".

"That's not a problem, hija. Just don't overwork yourself".

Nakangiti ako sa kanya, "Salamat tita".

Matapos ang ilang minuto, binigay ni Tita ang printed ultrasound pictures. Hinawakan ko ito nang mahigpit habang lumalabas kami ng room. Sobrang liit pa ng baby ko. Kinuha ko ang cellphone saka pinicturan ito. Isinend ko ito kay Solenn.

"Ma, punta muna ako sa office",paalam ko kay mama, "May kailangan lang asikasuhin saglit".

"Hindi mo ba kailangan magpahinga muna, anak?".

"Saglit lang naman, ma. Uuwi rin naman ako pagkatapos. Hatid na muna kita sa bahay bago ako dumeritsyo sa opisina".

"O sige. Pero wag mo na ako ihatid. Magtataxi nalang ako. At tsaka siguraduhin mo na mag-iingat ka. Wag mag overwork", wika niya, halata ang pag-aalala sa mga mata.

Natatawa naman ako, "Yes ma".

Pagkaparada ng sasakyan ay pumanhik agad ako sa looban ng building. It was a two storey building. Sa first floor ang packing area at sa second floor naman makikita ang opisina ko at ng aking co-owner at ng lima ko pang employee.

I run a skincare company. Nagsimula ito noong 2017, and it really boomed during the pandemic. I can say it’s been successful, earning around a million pesos a month. It’s not a big company—just enough—but it’s solid and runs smoothly up until now.

Pagkapasok ko sa loob ay namataan ko kaagad sina Ate linda at Rafael na nagpapack ng mga orders. Yes, mag-ina sila. They've been working under me for almost 3 years now, and I can say sobrang bait at hardworking nila.

"Good noon, ma'am", bati nila saken na nakangiti. Napatingin naman ako sa wristwatch ko--quarter to 12 na pala.

"Good noon. Hindi pa ba kayo maglu-lunch?".

"Tapusin lang namin to, ma'am".

Ngumiti na lamang ako saka tumango. Umakyat na ako sa second floor. Naabutan ko sina Daniella at Austin, our cosmetic chemist and product manager. They are in-charge with product development. Seryoso silang nag-uusap at nang mapansin ako ay saka sila parehong tumingin sa deriksyon ko.

"Doing good?", bati ko sakanila.

"Good so far", tugon ni Austin,"Pinag-uusapan lang namin ang development ng new product".

Ngumiti ako. We are planning to launch a new soap, and this two are really busy handling the matter, "Just visit me in my office kung kailangan niyo ng tulong. And you two should take your lunch. Bet the others are there too".

"Yes, ma'am", sabay sila.

Pumasok ako sa opisina ko at naupo sa swivel chair. Binuksan ko ang computer at sinimulang i-review ang mga emails. I have a lot to go through. Habang nakatutok ako, narinig ko ang pagbukas ng pintuan. Napatingin ako at nakita si Drex—Sandrex Almendez--the co-owner.

"Hi," tipid kong bati, saka muling ibinalik ang tingin sa monitor.

"Did you have lunch already? If not, I can order something. What do you feel like eating?" tanong niya habang nakangiti.

Tumitig ako sa kanya sandali, saka padabog na napasandal sa upuan. Nag-isip ako kung ano ang gusto kong kainin. "Maybe later. Not really hungry yet," sagot ko.

"How about snacks? Jen brought some cassava cake earlier. I can grab you a piece from the kitchen," suhestiyon niya.

Pagkarinig ko ng cassava cake, instant craving agad—naglaway ako. "Pwede dalawang slices?"

Natawa si Drex sa reaksyon ko. "Okay," sagot niya, sabay wink.

Napa-iling na lamang ako sa ginawa niya. May pagka-flirt talaga tong lalakeng to.

Nag stretch ako ng kamay saka muling ibinalik ang atensiyon sa monitor. I need to finish my work quickly. Gusto ko na umuwi dahil inaantok nako.