Pustaka
Cari
Beranda / Romance / That Gigolo Turned Out to be a Billionaire / CHAPTER 5

Share

CHAPTER 5

Penulis: Kayla Sango
Dahan-dahan akong nagising, parang pusang tamad na nag-inat pagkatapos ng isang gabing sobrang sulit.

Yung kumot, ang lambot, dumadampi sa balat ko, at buong katawan ko ay masarap na masakit. Yung tipong sakit na masarap, na galing lang sa isang gabing sobra, sobra talagang sulit.

Napabuntong-hininga ako bago ko idilat ang mga mata.

Tapos, lumingon ako sa kabilang side ng kama, ready na ulit kumapit sa mainit at maskuladong katawan na dapat nandun.

Pero anong nakita ko?

Wala.

Walang Damian. Walang malalim na hininga. Walang kamay na aabot sa 'kin para sa isa pang round ng morning sex.

Great! Iniwan ako ng gigolo.

Pumikit ako sandali at huminga nang malalim.

Ni wala man lang breakfast? Wala man lang sweet note na “I had a great night, let’s do it again”?

What a cheap playboy.

Okay, hindi cheap. Mahal siya. Sobrang mahal.

At alam kong ganito nga mangyayari.

Pero bakit parang may kumikirot sa dibdib ko, yung inis na halong disappointment?

Maybe… baka pwede ko pa siyang makita ulit. Kung makakatipid ako, baka kayanin ko pang bayaran siya para sa isa pang gabi...

No, no, no!

Umiling ako nang mabilis, tinaboy yung thought na parang lamok na istorbo.

“You’re losing it, Helga. He’s just a gigolo… He did with you exactly what he does with everyone.”

Seriously? I was actually thinking of spending my little money on him? God, help me.

Pero kahit ganun… kahit simpleng “It was amazing, baby, sleep tight” sana man lang, ano?

Tumayo ako mula sa kama, nakabalot sa kumot, nagmumura nang mahina habang naglalakad papunta sa sala ng suite. At doon ako napatigil.

May handa na almusal. Hindi basta-basta, kundi parang pang-royalty.

Napakurap ako.

Golden croissants. Exotic fruits. Kape na nasa sobrang mamahaling porcelain na baka mas mahal pa kaysa renta ko.

Napakunot ang noo ko.

“Uh… weird. Did I accidentally pay for a premium combo?”

Pero bago pa ako makapag-isip pa, kumulo ang tiyan ko. At kung nandyan ang pagkain, ibig sabihin, akin yun.

Umupo ako at kumain na parang wala nang bukas.

Pagkatapos kong lamunin ang worth ng isang maliit na bansa, dumiretso ako sa banyo. At least iniwan ako ni Damian ng five-star shower.

At grabe yung shower! Ang daming buttons, parang cockpit ng spaceship. Limang minuto lang ako naglalaro ng iba’t ibang water jets, parang batang may bagong laruan.

Pagkatapos ng malupit na shower, bumalik na sa reality ang utak ko. May trabaho pa ako.

Cellphone ko? Nakapatay.

Dignidad ko? Almost dead.

Commitment ko kay boss? Unfortunately, alive and kicking.

Wala nang point na umuwi pa bago pumunta sa work, kaya dumaan na lang ako sa maliit na shop at bumili ng simpleng jeans at comfy na blouse. Hindi ko trip pumasok sa work na naka-party dress, thanks.

After an hour, nakapasok din ako sa shop, pagod pero buhay.

Or at least, yun ang akala ko, hanggang sa makita ko kung sino ang naghihintay sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko. Parang nakuryente ang puso ko. Nabitiwan ko yung bag ko at bumagsak yun sa sahig nang malakas.

“Holy shit!” napasigaw ako, sabay takip ng kamay sa bibig ko.

Si Damian. Nakangiti. Maayos ang suot. At walang kahihiyan, nakatayo dun na parang may karapatan siyang guluhin ang totoong buhay ko.

“What are you doing here?” lumabas yung tanong ko na matinis, halos hindi ko sariling boses.

Ngumiti siya nang tamad.

“Missed me, baby?”

“Don’t call me that.” Mabilis kong nilibot ng tingin ang shop, baka may makarinig.

“You didn’t seem to mind it last night.”

Bastos!

Hindi ako in the mood sa laro niya. Hindi pagkatapos niyang iwan ako na parang cheap delivery.

Biglang sumulpot ang boss ko, tuwang-tuwa.

“Helga! Buti nandito ka na! We have a VIP client! He specifically asked for you.”

Napataas ang kilay ko.

“What?”

Nakangiti lang si boss, wala talagang idea sa yabang ni Damian.

“Mr. Avelino wants to buy a wedding dress, and he wants you to assist him.”

Nanunuyo ang lalamunan ko.

Tumingin ako kay Damian, tapos kay boss, tapos balik kay Damian.

Doon ko lang na-realize. Niloloko niya ako.

“Seriously? Now you have some weird fetish with wedding dresses?”

Ngumiti siya, obvious na natutuwa sa reaksyon ko.

“Maybe.”

Tumalikod ako kay boss.

“Are you sure… he actually wants to buy a wedding dress?”

“Of course! He already looked at some models, but he said he wants your opinion.”

Binalingan ko ulit si Damian.

“What are you up to?”

Tilt lang siya ng ulo.

“Come on, Helga. You sell wedding dresses. I need one. What’s weird about that?”

EVERYTHING, DAMIAN! The weird part is everything!

Pero andyan si boss, mukhang madi-disappoint at baka i-fire ako kung magre-refuse.

Kaya napapikit ako at huminga nang malalim.

“Fine. Let’s just get this over with.”

Sa susunod na 20 minutes, pinapakita ko sa kanya yung mga dresses. Lahat tinatanggihan niya. Obvious na nandito lang siya para i-torture ako. Para makita akong magpigil. Para mag-enjoy habang iniisip kong ihampas ang hanger sa mukha niya.

“And this one?” sweet at professional ang boses ko, pero sa isip ko, sinusundot ko siya ng hanger.

“You look gorgeous when you’re pissed.”

Nag-crash yung utak ko.

“WHAT?!”

Nagkibit-balikat lang siya, hawak ang isa pang dress, itinapat sa harap ko na parang ini-imagine akong suot o, worse, hinuhubad yun.

“I’m just trying to decide…” sabi niya malakas, para marinig ni boss. Pero bigla niyang binaba ang boses, pilyo. “…if you look better pissed off… or when you’re coming.”

Nanigas ang buong katawan ko.

“Damian!” bulong ko, namumula ang mukha.

Ngumisi lang siya, parang demonyo.

“Would be nice to test it again. But meanwhile…” dumulas ang tingin niya sa katawan ko, inangat ang dress sa harap ko, nagkunwaring sinusukat. “This looks good, but I think something bolder would fit you more, don’t you agree?”

“Damian, do you want a dress or you’re just here to ruin my day?” pinandilatan ko siya.

Nagkunwari siyang nag-isip.

“Both.”

Sumirit ang init sa ulo ko.

“Now show me your favorite.”

Napasinghap ako.

“My what?”

“Your favorite wedding dress.”

Napatitig ako sa kanya.

“You want to know my favorite?”

Kinuha ko ang iconic na gown ng Maison Deveraux, pinakamahal at pinaka-exclusive sa shop. Dahan-dahan kong hinaplos ang tela, ramdam ang lambot ng seda. Para talaga siyang gown ng reyna, yung tipong dream dress ng kahit sinong bride.

At oo, sobrang mahal.

Huminga ako nang malalim, inangat yung gown, at tumingin kay Damian, handa sa panibagong pang-aasar.

Pero tumingin siya sa akin, tapos sa dress.

At bigla niyang sinabi ang linyang nagpahinto sa puso ko.

“I’ll take this one.”

Napakindat ako, hindi makapaniwala.

“Excuse me… what?”

“I’ll take this dress.”

Parang sumayaw ang sikmura ko sa duda.

“What for?”

Itinaas niya ang kilay, parang obvious ang sagot.

“For my fiancée.” Huminto siya saglit, tapos ngumiti, sobrang amused. “Or do you think someone buys a wedding dress just to walk in the park?”

Naglaho ang utak ko.

“YOU’RE ENGAGED?!”

Oh shit. Natulog ako sa kama ng isang lalaking may fiancé? Bumara ang lalamunan ko habang nilalamon ako ng guilt.
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab sebelumnya Bab selanjutnya

Bab terbaru

  • That Gigolo Turned Out to be a Billionaire   CHAPTER 200

    Pagpasok ko sa office ni Neo Atlas Campbell, eksaktong ganon ang itsura na ini-expect ko mula sa COO ng isang kumpanya tulad ng Avelino. Elegant, intimidating, at halatang ginawa para iparamdam sa kahit sino na wala silang kontrol sa kahit ano. Yung walls ay puno ng shelves na gawa sa dark mahogany, ang mesa niya sobrang laki, at yung windows may view ng Hyde Park. Isang tingin pa lang, alam mo na kung sino ang boss dito.Nakatayo siya sa likod ng mesa, nagfi-flip ng ilang documents, pero agad siyang tumingin nung pumasok ako. Ilang segundo kaming nagtitigan nang walang nagsasalita. Yung mga mata niyang green gumalaw mula ulo hanggang paa ko, professional naman, technically, pero may kung anong paraan siya tumingin na nagpaalala sa akin nang eksaktong tingin na yun sa loob ng airplane bathroom.“Via,” sabi niya sa wakas, kalmado ang boses. “Please, sit down. Would you like some coffee? Water?”“Hindi na, salamat,” sagot ko habang naglalakad papunta sa upuan sa harap ng table niya. K

  • That Gigolo Turned Out to be a Billionaire   CHAPTER 199

    Nagising ako dalawang oras bago tumunog ang alarm ko.Dalawang buong oras nakatingin lang sa kisame ng apartment ko, iniisip lahat ng possible scenarios para sa meeting ngayong araw. At halos lahat ng scenario na naiisip ko… ending ko nasa basement, naka-assign sa archive department.Bumangon ako ng 5 AM at diretso akong naligo, as if yung mainit na tubig kaya tanggalin yung anxiety na bumabara sa dibdib ko simula kahapon. Hindi rin umubra.Pagbukas ko ng closet para pumili ng susuotin, nagkaroon ako ng mini panic attack. Ano bang sinusuot ng isang tao para sa meeting with her boss na… ehem… nagkaroon ng intense moment sa airplane bathroom? May etiquette book ba para sa ganitong situation?Una kong kinuha yung navy-blue dress na lagi kong sinusuot pag kailangan ko ng confidence. Sabi ni Helga mukha daw akong “power executive” doon. Pero naisip ko, baka too formal. Baka obvious na pinipilit kong maging composed. So nagpalit ako: white blouse and black skirt. Kaso mukha naman akong h

  • That Gigolo Turned Out to be a Billionaire   CHAPTER 198

    Pagbalik ko sa opisina, para akong nasa estado ng total shock. Pakiramdam ko naging gelatin ang legs ko at parang nag-shutdown ang utak ko sa mismong segundo na nakita ko si Neo Atlas Campbell sa cafeteria.Neo Atlas Campbell. Ang COO ng Avelino Winery LondonAt oo… ang parehong lalaki na… well… naka-encounter ko no’n sa airplane two months ago.“Via?” boses ni Astrid ang bumalik sa akin, parang biglang may nag-on ng ilaw. “Are you okay? Para kang nakakita ng multo.”Sana multo na lang talaga. Mas madali pang i-handle yun. Multo hindi ka madedemote, hindi makakasira ng career mo, at hindi pwedeng magsumbong sa kapatid ng boyfriend mo.“Ayos lang ako,” sabi ko, nagsisinungaling habang umupo ako sa chair ko at kunwaring busy sa mga email na dumating habang nasa coffee break kami.“Ayos? Via, nabasag mo yung coffee cup sa gitna ng cafeteria tapos hindi ka nagsalita buong biyahe pabalik. That’s not ‘okay’.”Tinitigan ko yung screen ng computer, pero parang nagsasayaw yung mga letter

  • That Gigolo Turned Out to be a Billionaire   CHAPTER 197

    Dalawang buwan na ang lumipas mula noong unang beses akong tumapak sa London, at masasabi ko nang sigurado na sobra akong na-surprise sa lungsod na ‘to. Ang London ay parang halo ng old historyat super modern na mundo, may medieval castles sa tabi ng futuristic skyscrapers, at normal lang na mag-five o’clock tea habang nagdi-discuss ng digital marketing strategies.Ang office ng Avelino London ay nasa isang eleganteng building sa Mayfair, overlooking Hyde Park. Mas maliit siya kaysa sa HQ ng Axis Port pero may sariling charm. Mga classic na kahoy na muwebles, malalaking bintana na pumapasok yung golden light tuwing hapon. Kapag may araw, syempre kasi in two months, napatunayan ko na hindi joke yung London weather. Ulan dito, ambon doon.“Via, nagda-daydream ka na naman,” sabi ni Astrid, kinukurot ako ng bahagya sa tagiliran. “Ano na naman ang iniisip mo?”“Iniisip ko lang na ang bilis pala ng dalawang buwan,” sagot ko habang ibinabalik ko ang atensyon ko sa spreadsheet sa laptop ko,

  • That Gigolo Turned Out to be a Billionaire   CHAPTER 196

    Hindi pala ako namatay.“Hello? Is anyone there? Hello?” Narinig naming boses ng isang flight attendant sa kabilang side ng pinto.“Shit!” napabulong ako, at mabilis na tinakpan ni Neo ang bibig ko habang tumatawa pa.“Please return to your seats and fasten your seatbelts. We’re preparing for landing,” sabi niya, medyo naiirita na.“Sorry, miss. We’re coming out now,” sagot ni Neo habang inaayos ang suot niya.“Tayo?” halos nabulunan ako. Hindi man lang ba niya kayang magpanggap?“Sa tingin mo ba may chance na lumabas isa sa atin at hindi niya mapansin yung isa pa?” hindi man lang siya kinakabahan. “Relax.”“Relax? Relax? Pwede nila akong i-deport or… or…”“Maliit na problema yan para sa someone na akala niya mamamatay na,” biro niya. “Walang mangyayari. Via, are you always this dramatic?”Ang totoo, oo. Hindi ako dramatic, practical ako. Dapat nakalapag na ako sa Heathrow Airport sa England isang oras na ang nakakalipas. Dapat may driver ng Avelino na naghihintay sa akin para

  • That Gigolo Turned Out to be a Billionaire   CHAPTER 195

    Medyo nararamdaman ko na ang pagiging kalmado, dahil sa nakakakalmang boses ni Neo at kung paano naging natural ang aming usapan, nang biglang lumipad ang eroplano nang mas marahas kaysa sa mga nakaraang beses. Sa pagkakataong ito, masasabi kong bumagsak kami ng ilang metro sa hangin, at lahat ng maling pakiramdam ng seguridad na nakuha ko ay agad na nawala.“I-I don't wanna die!” sabi ko, habang mahigpit na nakakapit sa braso ni Neo. Hindi ko maiwasang mapansin na hindi ako nagkakamali tungkol sa kanyang mga muscles. Matigas nga. “You won’t die,” sagot niya na parang sure na na sure.“Paanong nakakasigurado ka?” Umiiyak kong tanong.“May importante akong meeting sa trabaho next week, so I don’t plan on dying on this plane. Kaya hindi ka rin pwedeng mamatay. And, my most important point, nakita mo ba ‘yung babaeng iyon doon?” Turo niya gamit ang kanyang ulo sa isang mag-asawa na nasa aming diagonal. “Noong sumakay kami, sinabi niya sa asawa niya na she’s pregnant with twins. Hindi

Bab Lainnya

Anda juga akan menyukai

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status