CHAPTER 4

Mas bumilis ang tibok ng puso ko.

Tinanggal niya ang sinturon, binuksan ang pantalon at hinayaan itong mahulog, lumabas ang suot niyang itim na brief na dikit na dikit sa katawan. At halos nakalimutan kong huminga. Bawat muscle, bawat linya ng katawan niya parang ginawa para magkasala. At alam niya iyon.

Lumapit siya sa akin sa loob ng tubig, dahan-dahan lang, parang wala siyang minamadali. Pero yung mga mata niya nagsasabi ng iba. Gutom siya. Gutom sa akin.

Sandali akong nagdalawang-isip. Isang estranghero na nagkukunwaring mayaman sa umaga, at ngayon nakatitig sa akin na parang ako ay espesyal. Ano ba itong ginagawa ko? Pero bigla kong naalala si Dexter, kung paano niya ako tinitigan nung party, yung tingin ni Mariel na may awa, na para bang kawawa ako at hindi kaya makahanap ng taong gaya ni Damian kung wala akong bayad. Kailangan ko ito. Kailangan kong maramdaman ulit na may naghahangad sa akin, kahit na lalaki lang na binayaran ko.

Nang makalapit siya, dumausdos ang mga kamay niya sa baywang ko sa ilalim ng tubig, ang mga daliri dahan-dahang gumuhit sa balat kong nanginginig.

“You’re shaking,” bulong niya, halos nakadikit na ang labi niya sa akin.

“Hindi,” sagot ko.

Ngumiti siya. Yung ngiti niya na nakakainis pero sobrang nakakaakit.

“We’ll see.”

Dumulas ang mga kamay niya pababa, dumaan sa likod ko, sa gilid ng balakang, hanggang huminto sa pagitan ng mga hita ko.

At hinaplos niya ako.

Napasinghap ako, napakapit sa balikat niya.

Hindi siya nagmadali. Parang pinapahirapan niya ako.

Ginuguhit niya ang balat ko gamit ang dulo ng daliri, parang minamapa niya ako, tinitingnan ang bawat reaksyon ko. Gusto niyang patagalin ang bawat segundo.

At nanginginig talaga ako.

Alam niya iyon.

Pero hindi niya ako binigyan ng oras para tumutol.

Binuhat niya ako ng madali lang, at kusa namang kumapit ang mga binti ko sa baywang niya. Doon ko naramdaman… ang init at tigas niya, dikit na dikit sa akin. Malaki. Malakas. Buhay na buhay.

May parte sa akin na nagsasabing trabaho lang niya ito. Na bawat haplos, bawat titig, bawat bulong ay parte lang ng akting niya. Pero sa oras na iyon, hindi ko na inisip. Gusto ko lang maramdaman na may naghahangad sa akin. Gusto kong kalimutan yung malupit na salita na bumabalik sa isip ko: “You’ve always been boring.”

“You like it when I tease you, don’t you?” bulong niya habang dumudulas ang bibig niya sa leeg ko.

Napakapit ako ng mas madiin nang maramdaman ko ang dila niyang mainit na gumuhit ng linya sa balat ko.

“Damian…”

Tumawa siya nang mahina, at ang tunog ng tawa niya sa balat ko nagpahinga ng hininga ko.

“You better hold on.”

At saka niya ako hinalikan ng totoo. Hindi ito banayad. Isang halik na malalim, mainit, at mapang-angkin.

Gumagala ang mga kamay niya sa katawan kong basa, hinahawakan ako, minamarkahan ako. Alam niya eksakto kung saan dapat ilagay ang mga daliri niya, paano dapat idiin, at paano ako mawalan ng kontrol.

At nawala nga ako.

Wala na akong pakialam sa oras, sa sakit na dinadala ko. Ang meron lang ay siya at ako, at ang kuryente sa katawan ko sa bawat hawak niya.

Gumapang ang mga kamay ko sa buhok niyang basa, hinila ko siya, humihingi pa.

Hinila niya ako papalapit sa katawan niya at lumangoy hanggang sa gilid ng pool. Pinagdikit niya ako sa pader, ang katawan niyang mainit at matibay laban sa akin.

“Now there’s no escape,” bulong niya malapit sa labi ko.

Napatawa ako, hingal pa.

“And who said I want to escape?”

Ngumiti siya, halatang nasiyahan.

Sa hindi ko namalayang bilis, nawala ang suot kong bra. At nandoon na ang bibig niya, init, dila, kagat. Napahila ako ng buhok niya nang maramdaman kong nilaro niya ang nipple ko gamit ang dila niya.

“Damian…”

“You say my name so sweetly,” sabi niya, may halong halakhak.

“Kung totoo ngang yan ang pangalan mo,” bulong ko sa isip ko. Ilang babae na kaya ang nainlove sa isang pangalang inuupahan?

Pumunta ang daliri niya sa gilid ng panty kong basa, hinila niya, at wala na ito sa katawan ko.

Gumagalaw ang tubig kasabay ng galaw namin, at nang ipuwesto niya ako kung saan niya gusto, wala nang atrasan.

Hinawakan niya ako nang mahigpit gamit ang isang kamay, at ang isa ay ginabayan ako.

At doon niya ako pinasok.

Napasinghap ako nang malakas.

Umangat ang katawan ko papalapit sa kanya.

“Fuck, Helga…” bulong niya, paos at puno ng pagnanasa.

May kung anong totoo sa boses niya, parang nakalimutan niya na trabaho lang ito.

Sa una mabagal ang galaw niya, nakatitig sa akin, tinitingnan ang bawat reaksyon ko.

Ramdam ko lahat. Ang tubig sa paligid parang malamig kumpara sa init naming dalawa.

Napakapit ako sa balikat niya, mas hinigpitan ang pagkakapulupot ng mga binti ko sa baywang niya.

Gusto ko pa. Kailangan ko pa.

At alam niya iyon. Hinawakan niya nang mas mahigpit ang baywang ko at sinimulan akong angkinin nang buo. Bawat galaw niya ay malalim, matindi, kalkulado.

Sumisirit ang sarap, umalon-alon, at wala na akong nagawa kundi sumabay.

Nawala ang mundo ko. Siya lang ang meron. Ang paraan ng hawak niya, ang paraan ng bawat pag-indayog niya.

Ang mga ungol niya na humahalo sa akin.

Ang tunog ng tubig na umaalon kasabay ng galaw namin.

Ang banggaan ng katawan naming mas nagiging mabilis, mas matindi, mas uhaw.

Nabibitin ako sa bawat hinga habang lumalapit ang tuktok ng sarap.

Malapit na ako.

Sobrang lapit na.

“Damian…”

“Come for me, Helga,” bulong niya sa tenga ko, puno ng pagnanasa.

At iyon ang nagtulak sa akin sa kasukdulan.

Sumabog ang sarap sa katawan ko parang kidlat, pinunit ako mula sa loob, tinangay lahat ng kontrol.

Nanginig at bumigay ang buong katawan ko.

At sumunod siya.

Isang malakas na galaw pa, at tumigas ang katawan niya, ungol niya ang pangalan ko habang nakabaon ang mukha niya sa leeg ko, sabay siyang bumigay.

Pagkatapos, tanging mga hinga naming malalakas ang natira.

Hawak pa rin niya ako nang mahigpit, parang ayaw niya akong pakawalan.

Hinalikan niya ang balikat ko nang marahan, mainit at banayad ang mga labi niya.

At nang itinaas niya ang mukha niya, nandun ulit yung malupit na ngiti niya.

“Best deal I ever made,” bulong ko nang hindi napipigilan.

Pero sa oras na lumabas ang mga salitang iyon, bumalik ang bigat. Deal. Business lang ito. Isang kasunduan.

Sandali kong nakalimutan na hindi ito totoo. Na may bayad siya. Na bukas, babalik ako sa maliit na kwarto sa bahay ng mga magulang ko, babalik sa pagbebenta ng wedding dresses para sa mga babaeng gaya ni Mariel, at sa mga gabing iiyak mag-isa sa lahat ng pangakong sinira ni Dexter.

Pero ngayong gabi, ilang oras lang, hindi ako yung babaeng iniwan at pinagtaksilan. Hindi ako yung babaeng bagsak ang career. Hindi ako yung pathetica na bumalik sa bahay ng magulang sa edad na 26.

Ngayong gabi, ako ang may kontrol.

At si Damian?

Damian was worth every penny.

Ang problema?

Malapit ko nang malaman kung gaano kalaki talaga ang kapalit nito.