Share

Chapter 4

last update Last Updated: 2025-10-28 11:50:11

Lumabas kami sa terrace na nakaharap sa hardin. Ang hangin ay malamig, may halimuyak ng gabi at mamahaling jasmine. Sa di kalayuan, tanaw ko ang mga ilaw ng siyudad na parang mga bituin na bumaba sa lupa, mga bituin na minsang pinangarap kong abutin, pero ngayon ay tila paalala na may mas mataas pang mundo.

“You didn’t have to agree to this,” Damian said suddenly, breaking the silence. “You could’ve said no.”

“Could I?” I turned to him, my tone level. “Because last I checked, saying no wasn’t an option.”

“You always have a choice,” he replied quietly.

I met his gaze head-on. “Not when you’re trying to save a hundred people’s jobs. Not when your father’s legacy is hanging by a thread. Not when every investor you’ve ever trusted turns their back on you.”

Tahimik siya. For once, wala siyang tugon. His jaw tightened slightly, but his eyes softened, just a little. Enough to make me wonder what kind of walls he built around himself, and how high they were.

“You think this deal makes you the hero,” he said eventually. Ganun ba ang tingin nya sa akin? Nagpapakitang gilas lang? Na pure business lang lahat, para makita nang mga tao na hero ako?!

“No!" sagot ko agad. “It makes me the last one standing.” Eh kung asarin ko kaya to.

A faint smirk appeared on his lips. “Fair enough.”

I straightened, not wanting to let his gaze pull me into whatever game he was playing. “Don’t mistake my cooperation for submission, Mr. Cruz. We both know what this is.”

“And what is it?” he asked, stepping closer. His voice was low now, almost dangerous in its calmness.

“Business,” I said firmly. “Nothing more.”

For a moment, neither of us moved. The night air hung thick between us. It was tension, yes, but the kind that came from two people used to fighting for survival.

He finally nodded, stepping back. “Then let’s keep it that way.”

Pag-uwi ko, ibinagsak ko ang bag sa sofa at halos sabay akong napaupo. The silence of my apartment was deafening. Parang kahit ang mga dingding ay nakamasid, naghihintay kung kailan ako bibigay.

I slipped off my heels, feeling the ache travel from my toes up to my legs. The kind of exhaustion that wasn’t just physical, it was emotional and mental. Yung pakiramdam na kahit anong tulog mo, hindi mo maibabalik ang bigat na naubos sa loob ng araw.

Lumapit ako sa bintana at hinayaan kong hampasin ng hangin ang mukha ko. The city lights glittered outside, each one reminding me of how small I really was in a world that revolved around power and control. Once, I used to think I was born to belong there, to sit at the table, to lead, to be respected.

But that was before everything fell apart.

Naalala ko ang unang beses na nalaman kong nalulugi na kami. The calls, the sleepless nights, the humiliation of facing creditors who used to call me “Ma’am Liana” with respect. Biglang naging utang na loob ang dati ay karangalan. And when I looked for comfort, I found nothing but silence.

That was when I learned: no one saves you.

You save yourself.

At ngayon, heto na naman ako. Pretending again. But this time, it wasn’t about hiding heartbreak, it was about survival. I wasn’t pretending to be okay; I was pretending to be untouchable.

Sa mesa sa tabi ng bintana, nakapatong ang maliit na box na ibinigay ni Damian, ang singsing. Binuksan ko ito, at tinignan ko ang simpleng diamond ring na parang simbolo ng lahat ng kasinungalingan na kailangan kong isabuhay. Simple, elegant, understated, just like the lie itself.

I slipped it on my finger.

It fit perfectly.

Of course it did. Damian Cruz doesn’t make mistakes.

“This is not love,” I whispered. “This is business.”

Ngunit kahit ilang beses ko pang ulitin ‘yon, hindi nawawala ang bigat sa dibdib ko. Hindi dahil gusto kong magustuhan siya. Hindi dahil may nararamdaman akong kakaiba.

Kundi dahil ayokong mabigo.

Ayokong makita nilang mahina ako.

Ayokong makita nilang natalo ako.

Gusto kong patunayan sa kanila, sa mundo, sa sarili ko na kahit durog ang Monteverde, hindi durog si Liana.

I went to my desk and opened my laptop. The screen glowed faintly, showing a dozen unread emails from creditors, partners, and lawyers. Each message was a reminder of what was at stake.

Damian’s proposal wasn’t just a deal, it was my last card to play.

And I was determined to play it well.

Tumunog bigla ang phone ko. A new message flashed across the screen.

Press event. Tomorrow. 7 PM. Wear something neutral.

— D.C.

Napaikot ko ang mga mata ko, a quiet sigh escaping my lips. “Of course,” I muttered. “Another performance.”

Pero kahit gano’n pa siya kasungit, may maliit na bahagi sa akin na gustong makita kung hanggang saan ko kayang dalhin ito. Not because I cared about him, but because I cared about me, about proving that I could stand beside someone like him and not disappear.

I closed the laptop and walked toward my bedroom. The city lights filtered through the curtains, casting soft shadows on the walls. My reflection in the mirror caught my attention again, same face, same eyes, but something had changed.

Maybe it was the way I looked at myself now. Not as a woman who lost everything, but as someone learning how to rebuild. Slowly. Painfully. But with purpose.

Humiga ako, pero hindi ko pa rin mapigilang mag-isip. Damian’s words echoed in my head. You always have a choice.

Maybe that was true for people like him, born into power, trained to control it. But for people like me, choice was a privilege you had to earn.

And I was willing to earn it. Even if it meant pretending until it became real.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi dahil sa alarma, kundi dahil sa ugong ng isip kong ayaw tumigil. Habang nag-aayos ako, pinagmamasdan ko ang mga damit na nakahilera sa aparador, iniisip kung ano ang dapat kong suotin.

Pinili ko ang beige dress na may maayos na cut. “Neutral,” sabi niya. Siyempre. Damian Cruz lives in balance ,everything measured, everything controlled.

Habang isinusuklay ko ang buhok, tumingin ako sa salamin. The woman staring back looked composed, confident, maybe even cold.

Pero sa ilalim ng makeup, alam kong pagod pa rin ako. And yet, there was something fierce in my eyes. The kind of fierceness that comes from knowing you have nothing left to lose.

Before leaving, I slipped the ring back onto my finger. It gleamed under the morning light, fake or not, it was mine to wear now. My armor, my weapon, my reminder.

Sa elevator pababa, tinignan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin ng pinto. “You’ve done harder things,” bulong ko. “This is just another deal.”

Pagdating sa venue ng press event, agad kong naramdaman ang bigat ng mga mata sa paligid. Reporters, photographers, investors, lahat naghihintay ng bagong headline. Damian arrived shortly after, poised as ever, exuding that same quiet dominance that made people move out of his way without a word.

He looked at me once, just once and gave a short nod. No words, Just acknowledgement.

And somehow, that was enough.

Because I knew what that nod meant: Play your part.

At sa sandaling ‘yon, naramdaman kong bumalik ang lakas ko. I straightened my posture, lifted my chin, and smiled that practiced Monteverde smile, the one that never cracked, even in front of vultures.

The cameras flashed. Questions flew in the air. Damian placed his hand lightly at my back, polite, formal, perfectly staged.

We looked like the perfect couple.

We looked like power.

But inside, I knew the truth.

This wasn’t love.

This was war and I intended to win.

After the event, habang papalabas kami, Damian leaned slightly and said, “You did well.”

“Did I?” I asked, arching a brow. Pero Alam ko sa sarili ko na I really did. I am used to doing this, ofcourse.

“You didn’t hesitate,” he said. “That’s rare.” This is what I always hear even sa mga investors ng monteverde, but I don't find it rare.

“I don’t have the luxury to hesitate,” sagot ko. “Not anymore.”

He looked at me for a moment, then gave that faint, unreadable smile again. “Then maybe we’ll get along after all.”

I didn’t respond. I just kept walking. Every step felt heavier. Because for the first time in a long while, I wasn’t running away from the ruins, I was walking through them, one step at a time.

Pag-uwi ko, tinanggal ko agad ang heels at tinignan ang mga kamay kong pagod na pagod. I sat by the window again, letting the city lights wash over me. Same view. Same air. But I was no longer the same.

I was tired, yes, but not defeated. Sanay ako sa ganitong pagod dahil ako lagi ang sinasalang nang ama ko noong maayos pa ang Monteverde Group. They are always impressed on the way I talk and make deals.

Pinagmamasdan ko ulit ang singsing na nasa daliri ko. A reminder that I chose this path, not because I was forced, but because I refused to be helpless. Alam kong kaya ko to, kakayanin ko to. Dahil I don't accept defeat.

“This is not love,” I whispered again. “This is business.”

And yet, somewhere in the quiet, I felt that strange mix of fear and determination. Tatapusin ko lang etonng kontrata and once its done. I will walk away and will never look back. Aayusin ko lang ang kompanya namin at papalaguin. Hindi para sa sariling kapakanan kung hindi dahil sa dugo at pawis na nilaan ng ama ko dito at dahil sa mga taong sa amin lang umaasa.

I wasn’t here to fall.

I was here to rise.

I didn’t come into this pretending to fall in love.

I came here to win back our life, and our company.

And if Damian Cruz was the way to do it…

Then so be it.

I stood up, fixed my hair, and straightened my dress, meeting my reflection’s steady gaze.

“Let’s play your game, Mr. Cruz,” I whispered,

“But this time, I’m not playing to lose.”

I am just hoping, jared will be there once I succeed in this mission. Alam kong nakasakit ako dahil wala akong sinabi kung ano ang dahilan, pero eto lang ang tanging paraan para ayusin ang lahat. Alam kong maiintindihan niya. Alam ko...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • The 5 Years Contract with Him   Chapter 45

    Ilang segundo lang, bumukas na ang pinto.Tumayo si Damian sa harap ko, maayos ang suot, pero kita ko ang pagod sa mga mata niya. Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagsalita agad. Para siyang nag-iipon ng lakas.“Five minutes,” sabi ko ng diretso. “That’s all.”Tumango siya. Tahimik ang pagitan namin. Ramdam ko ang presensya niya kahit hindi siya gumagalaw.“Bakit?” tanong niya sa wakas. “Bakit parang may kasalanan ako na hindi ko alam?” Hindi ko rin alam kung bakit hindi ko sya kayang harapin. Kahit wala naman syang kasalananHuminga ako nang malalim. “Wala kang kasalanan.” Alam kong hindi na naman nya eto maiintindihan, dahil pari ako, hindi ko maintindihan ang sarili ko. Oo, nasasaktan ako. Pero hindi yun dahilan para hindi sya pansinin. Hindi yun dahilan para iwasan sya. Wala syang kinalaman sa mga nangyayari. Ako ang humingi ng tulong sakanya, ako ang lumapit. “Then why does it feel like you’re punishing me?” Napailing ako. “Hindi kita pinaparusahan. I’m protecting myself.” O

  • The 5 Years Contract with Him   Chapter 44

    Isang linggo na ang lumipas na halos araw-araw ay may dumarating na bulaklak, pagkain, minsan kape na paborito ko. Lahat galing kay Damian. Ngunit kahit isa, wala akong pinansin. Hindi ko binuksan ang mga card. Hindi ko tinikman ang pagkain. Ayokong bigyan ng malisya ang mga ginagawa niya.Alam kong may dahilan ang lahat ng ito. Hindi dahil sa akin, kundi dahil sa mga matang nakatingin sa amin. Mainit pa rin ang mga mata sa amin ng mga tao. Alam kong gusto niyang ipakita sa mga taong nasa paligid namin na maayos kami at walang problema. At alam ko rin, na sa pagdaan ng panahon, titigil din siya. Mauubos din ang effort nya. Lahat naman nauubos. Wala din akong lakas para pansinin ang mga effort ni Damian, dahil masyado pang sariwa sa utak ko lahat. Masyadong masakit ang nangyari at hirap akong tanggapin na ang matalik kong kaibigan ay magiging kasintahan ng mahal ko.Habang nakatulala ako sa harap ng laptop, hindi gumagalaw ang cursor sa blangkong dokumento ay biglang tumunog ang cel

  • The 5 Years Contract with Him   Chapter 43

    I started typing. Email after email. File after file. Para akong robot na naka-program na mag-function kahit ubos na.Maya-maya, may dumaan sa harap ko.“Nice flowers,” sabi ni Atty. Reyes, nakangiti.“Looks like someone’s being loved and appreciated. Sana all.” “Thank you,” sagot ko. “But I didn’t do anything special.” At nginitian ko din sya.“You always do,” sagot niya bago umalis.Napangiti ako sa sinabi nya. Alam kong ginagawa ko lagi ang best ko. Pero hindi ko naaappreciate ang sarili ko. Masaya ako dahil, nanjan sila lagi para iparamdam sa akin na nagagawa ko yung best ko.Lumipas ang oras. Tanghali na, hindi ko namalayang hindi pa pala ako kumakain. May nag-iwan ng pagkain sa table ko. si Mica na naman to, syempre.“Eat,” sabi niya. “Hindi ka robot.” Habang nakatitig lang sya sa akin at inaantay nyang kainin ko ang pagkain na dala nya.Nginitian ko lang sya. “Thank you. Promise, I'll eat it later,” sagot ko.“Ma'am Liana,” seryoso na siya. “You’re shaking. You need to eat you

  • The 5 Years Contract with Him   Chapter 42

    LIANA’S POVPagdating ko sa opisina, ramdam ko pa rin ang bigat sa dibdib ko. Sobrang bigat dahil sa mga nalaman ko. Ang bilis nya makamove-on habang ako, nakakulong pa din. Hindi pa rin nawawala yung pagmamahal ko sakanya at yun ang masakit. Pagbukas ko ng pinto ng office floor namin, agad kong napansin ang kakaibang ingay. Hindi ‘yung usual na typing sounds at low murmurs ng meetings, may halong asaran.“Uy! Finally!” sigaw ni Mica mula sa kabilang cubicle.Paglapit ko sa table ko, doon ko nakita.Isang bouquet ng flowers. Maingat ang pagkakaayos, mukhang pinag-isipan. Katabi nito ang isang box ng imported chocolates, base sa itsura. Hindi ko kailangang basahin ang brand para malaman na hindi ito basta-basta binili.Napahinto ako at tinitigan ko lang ang nakalagay sa desk ko.“Wow,” sabi ni Ken. “Ang swerte naman ni Ma'am Liana.”“Swerte din naman yung taong yun kay Ma'am Liana, maganda, mabait at matalino pa.” sabay tawa ni Mica.“Sinong naglagay nito?" Tanong ko sakanila.Napangi

  • The 5 Years Contract with Him   Chapter 41

    I looked at Zara.“You were my safe place,” sabi ko sa kanya. “My best friend. The one who knew everything. How long did you guys started meeting each other?”Zara’s voice cracked. “Hindi ko ginusto, Liana. It just… happened.” Naguguluhan ako. Anong 'It just happened' bigla na lang naging sila? Pinagmumukha ba nila akong tanga?“Funny how betrayal always ‘just happens,’” sagot ko, masakit pero gusto kong ilabas ang sakit na nararamdaman ko. She is my best friend and I trusted her too much. We promised each other na hinding hindi namin sisirain ang tiwala ng isa't isa. Pero ano to?!Jared crossed his arms.“You don’t get to judge,” sabi niya. “You walked away first. Paulit-ulit ko bang ipapaalala sayo lahat ng ginawa mo sa akin, that's betrayal too! Wala akong nagawa kundi umiyak ng umiyak, ilang buwan akong halos hindi kumakain, umabot pa sa point na dinala ako sa hospital, habang nagpapakasaya kayo ng asawa mo!” Parang gumuho ang mundo ko? Asawa? Oo. Kinasal ako pero ni kailanman hi

  • The 5 Years Contract with Him   Chapter 40

    LIANA’S POVKinabukasan, gumising ako na parang may nakapatong na mabigat sa katawan ko. Dahil sa araw-araw na pag-oovertime at pagttrabaho.I checked my calendar. Conferences, Investor meetings, Internal reviews. Lahat may pangalan ko. Lahat may responsibilidad ko.At nang tumingin ako sa closet ko, doon ko napagtanto, wala na akong maisuot na bago. Kailangan ko ng bagong damit. Hindi dahil gusto ko, kindi dahil kailangan.Sabi nga nila, first impression lasts. At sa mundong ginagalawan ko ngayon, hindi puwedeng magmukhang basahan ang babaeng humaharap sa investors, kahit pagod na pagod na sya, kailangan pa din magmukhang formal.Tahimik ang mall, pero maingay ang isip ko. Habang hawak-hawak ko ang ilang blazer at formal dresses, pakiramdam ko para akong bumibili ng bagong balat.“Too corporate,” bulong ko sa sarili ko habang ibinabalik ang isang kulay-abong blazer.“This one looks… tired,” sabi ko naman sa isa.I sighed. Then—“Zara!”Hindi ko napigilang tawagin siya nang makita ko

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status