Chapter 3

Chapter 3

NINA POV

Ngayon, mag-aaral na sa private elementary school ang alaga ko. Nakabisado ko na lahat ng bawal kainin ng alaga ko, lalo na ang mga paborito nitong pagkain.

Pero ang pasikot-sikot dito sa bahay ng amo ko, hindi ko pa rin kabisado. Kapag hindi ko kasama ang alaga ko, hindi ako pumapasok sa loob ng bahay. Hanggang kusina lang ako nakatambay.

At confirm, ang masungit na macho dancer, gwapito, ang magiging driver namin ng alaga ko. Ito na ang kasa-kasama namin ng alaga ko sa paghatid-sundo.

Kilala ito ni Don Sebastian, mapagkakatiwalaan daw ito at maaasahan. Pinakilala na din ako ni Don sa driver ni baby Serenity. Kunwari na lang, hindi ko pa siya kilala.

"Hello po manong kuya, kinagagalak kitang makilala at makasama. Sana maging maingat at huwag masyadong masungit. Galingan mo sa pagda-drive, okay. Fighting!" Sabay taas ko pa ang isa kong kamao.

Tumawa ang matanda at humagikhik naman ang bata. Si Gardo naman ay sumimangot.

"The hell!" Inis na sambit nitong nakasimangot.

Mukhang kilala naman ni Serenity ang lalaki dahil tuwang-tuwa ito ng makita niya si Gerardo. In short, Gardo.

Sinusuri ko ito dahil wala na siyang suot na sunglasses. Mukhang hindi lang ito driver at bodyguard ni Serenity parang may sinasabi rin ito sa buhay.

Hindi siya kagaya sa mga security guard na robot sa labas ng mansion nila Don Sebastian. Pero dahil wala itong sunglasses sa mata, ito ang pinakagwapo sa lahat.

Puri lang naman, pero hindi ko siya type. Bawi ko agad.

Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa.

Baka yakap palang nito sa'kin, lamog na ang buo kong katawan. Sa laki ba naman ng mga muscle nito.

Mukhang puputok na din dahil sa mga ugat na nahihirapan ng huminga na naiipit sa braso nito. Gusto kong hawakan kung matigas ba talaga ang mga muscle nito. Pero baka magalit at masuntok ako.

Ang seryoso pa naman ang mukha nito parang nababayaran bawat pagngiti nito. Huh! Wala akong pambayad sa kaniya kapag gusto ko itong ngumiti.

Buti pa ang manliligaw ko sa kabilang mansion na driver, gwapo at palangiti. Nakilala ko ito noong mga nakaraang linggo pa.

"Baby, let's go na," sabi ko. Taglish na din ang salita ko dahil sa kaka-English ng alaga ko.

"Nauna na ang masungit nating driver. Baka mag-run away wala tayong masasakyan at driver ma-late tayo sa school," tawa ko. Clueless pa sa ibang words ang bata. Pero si Don Sebastian tumawa ito sa narinig.

"Yes po," mabilis na tumakbo papalapit sa'kin ang alaga ko.

"Ba-bye Papa ko. See you later, okay," kumaway- kaway pa ang bata sa Papa nito.

"Take care, okay. See you later too, my princess," masuyo pang sabi ng matanda sa bata.

"Let's go na po, Yaya," masaya na sabi ng bata at humawak pa sa kamay ko.

Pinagbuksan ko na ang bata sa p***o ng sasakyan bago ako sumunod na pumasok sa loob. Nauna ng pumasok si Gardo.

"Morning po Kuya," matinis na bati ni baby Serenity kay Gardo.

"Good morning, senyorita," bati naman nito sa bata.

"How are you today po?" tanong pa ng bata.

"I'm good, senyorita. How 'bout you?" tanong din ng driver namin.

"I'm fine too. Take care driving po," rinig kong sabi pa ni baby Serenity.

"I will, senyorita," ngiti nito sa bata. Napatulala pa ako ng isang segundo. Ngumiti siya? O guni-guni ko lang ang nakita ko? Pinilig ko na lang ang ulo ko.

Madalas ganito din ang tawag ng iba sa bata. Ako naman, baby Serenity, short for baby Sese or baby Vivi.

Hindi ko siya binati dahil nakakahiya naman ito kausap. Ayoko din naman na mapahiya ako kapag hindi niya ako pinansin.

"Yaya, why didn't you greet Kuya Gadong?" tanong pa ng alaga ko sa akin.

"Na-greet ko na siya sa isipan ko, baby Serenity."

"Ha? Did you hear it, Kuya?"

"Wag mo na siyang tanungin, baby. Quiet na lang tayo dito," sabad ko agad ng makitang sasagot sana ang lalaking ito.

"Why?" tanong pa ng bata.

"Para makapagpokus na siya sa pagda-drive. And wag ng madaming ask-ask, okay? Ang importante na greet mo siya, na greet ka niya, at na greet ko din siya sa isipan ko," sabi ko.

"Can I greet Kuya in my mind too, Yaya?"

"Ah, no, no, no, baby. Wag muna gayahin ang Yaya," sabi ko agad.

"Tsk!" rinig kong sabi ng lalaki.

"Galit na siya. Kaya tahimik na tayo, baby," bulong ko.

"Okay," bulong din nito sa akin. Humagikhik pa kaming dalawa.

Hindi ko siya binabantayan sa paaralan. May security guard ito sa loob na siyang nagbabantay sa bata. Kaya pagkahatid ko ay diretso na kami ng uwi ng kasama kong driver.

Hinala ko na hindi ito basta-basta driver lang. Hindi naman kasi ito mukhang gusgusin.

Dito palang, sa likod ng kotse, amoy ko na ang mabango nitong pabango. Mukhang mamahalin pa ang pabango nito.

Ang plain white t-shirt nitong damit ay mukhang branded din. Nasilip ko kasi ang likod ng damit niya, ang name brand ng damit nito.

Nahalata ko din na sa ilang buwan naming paghatid-sundo sa alaga ko, ay hindi sa mansion ito natutulog. Pagkasundo niya sa alaga ko, ay aalis na din ito agad sa mansion.

Mukhang nasa middle thirties na ito. Not sure din, ayoko naman magtanong. Ayokong ilapit ang sarili ko sa kaniya.

Mukhang hindi basta-bastang tao ito. Kaya iwas sa ganitong tao, ayokong ma-involved sa kaniya. Baka ikakapahamak ko pa sa bandang huli. Mukha pa kasi itong barumbado.

Scary!

Pagpasok namin sa loob ng paaralan, sinabihan ko na muna ang bata bago ko siya ihatid sa classroom niya. Kumaway na muna ako bago umalis at nagtungo na sa sasakyan.

Paglingon ko sa gawi ng driver, nagulat pa ako ng magtama ang mga mata namin. Hindi ko alam na nakatingin pala sa akin ang driver ko. Este, driver ng alaga ko.

Diretso na lang ako sa paglalakad na parang robot. Mabilis na akong pumasok sa loob ng sasakyan. Baka pagsungitan na naman niya ako.

Nakakainis pa naman ito tumingin. Parang nilalait niya ako. Hindi lang ako Yaya, magandang Yaya ako. Hmp! Maktol ng isipan ko.