Kabanata 7

Kabanata 7

Tumaas muli ang kilay ni Thiago, halatang inaasar ang dalaga sa reaksyon nito. "Sigurado ka bang... alam mo kung paano pahiran?"

"O-Opo, kaya ko..." nauutal pa ring sagot ni Evie.

Kahit hindi niya alam kung paano, sasabihin niyang kaya niya dahil hinding-hindi niya hahayaang hawakan siya nito roon nang ganoon kadali. Sobrang nakakahiya!

“Hmm.” Isang mahinang ungol lang ang isinagot ni Thiago at hindi na siya pinilit pa.

Tinapakan niya ang gasolinador at mabilis na pinaandar ang sasakyan sa gitna ng basang kalsada kung saan patuloy na bumubuhos ang ulan.

Hindi pa nakakabawi si Evie sa kahihiyan nang muling lumaktaw ang tibok ng kanyang puso dahil sa bilis ng takbo nila. 

"Saan mo ako dadalhin?" tanong niya nang mapansing umaandar na sila.

"Ihahatid kita sa inyo," maikling sagot ni Thiago nang hindi tumitingin sa kanya.

"Huwag na, kaya ko namang umuwi mag-isa," tanggi agad ni Evie habang mahigpit ang hawak sa strap ng kanyang bag. Bakas sa kanyang mukha ang matinding pag-iingat sa lalaki.

Bahagyang gumalaw ang manipis na labi ni Thiago sa isang tipid na ngisi na tila ba naliwanagan sa iniisip ng dalaga. "Huwag kang mag-alala, wala akong gagawin sa iyo hanggang sa tuluyang gumaling ang bahaging 'yan."

Natahimik si Evie at tila napipi sa narinig na direktang pahayag ng lalaki.

"Saan ang address niyo?" utos ni Thiago habang seryosong nakatitig sa unahan.

Sa huli, wala ring nagawa si Evie kundi ibigay ang address ng kanyang tinutuluyan habang patuloy na bumubuhos ang ulan sa labas ng kanilang bintana.

"Diyan na lang sa tabi. Ibaba mo na ako," mabilis na sabi ni Evie habang nakatingin sa labas ng bintana.

Hindi niya hahayaang ipasok pa ni Thiago ang marangyang kotse sa mismong eskinita ng apartment. Masyadong madaming kakilala ang pwedeng makakita sa kanila at gumawa ng kwento.

"Dito ka ba talaga nakatira?" tanong ni Thiago.

Bahagyang nakunot ang noo ng lalaki habang pinapasadahan ng tingin ang paligid. Para sa isang katulad nitong galing sa alta-sosyedad, masyadong luma at payak ang lugar na iyon. Sumasabay pa ang pagbuhos ng ulan sa labas na nagbibigay ng madilim at malamig na atmospera.

"Oo," maikling sagot ni Evie, bahagyang nauutal dahil sa kaba. "Kung wala na tayong pag-uusapan, bababa na ako. Salamat sa paghatid."

Hindi na niya hinintay ang sagot ng lalaki. Mabilis niyang tinanggal ang seatbelt, binuksan ang p***o, at bumaba ng kotse.

"Goodbye," huling sabi ni Evie bago tuluyang isara ang p***o.

Naglakad siya palayo nang hindi man lang lumingon. Bitbit ang payong, mabilis niyang tinahak ang papasok sa building sa ilalim ng ulan.

Pinanood ni Thiago ang papalayong pigura ng dalaga. Mas lalong kumunot ang noo niya.

Akala niya ay may balak itong masama kaya lumapit sa kanya noong una. Sinubukan lang naman niya ito kanina sa biyahe, pero sa nakikita niya ngayon, mukhang nagkamali siya ng hinala. Nagkataon lang ba talaga ang lahat?

Binalewala na lang niya ang isipin. Kung aksidente lang ang lahat at hindi naman humihingi ng pananagutan ang babae, mas mabuti na iyon. Ang sinabi niyang dapat itong managot sa kanya kanina ay isang panunubok lamang, walang seryosong intensyon.

Binaling ni Thiago ang tingin sa kalsada. Bumalik ang kanyang mukha sa pagiging seryoso at malamig bago niya tinapakan ang gas at tuluyang humarurot paalis sa gitna ng ulan.

Nang marinig ni Evie ang paglayo ng makina, doon lang siya lumingon. Wala na ang itim na sasakyan kaya nakahinga siya nang maluwag.

Sa totoo lang, kahit takot siya sa lalaking iyon, nararamdaman niyang hindi naman ito masamang tao. Ang nanay nga nito ay isang iginagalang na doktor sa isang malaking ospital.

Haharap na sana siya sa entrance ng building nang biglang may sumulpot sa kanyang tabi.

"Evie, sino 'yung naghatid sa 'yo? Ang gara ng sasakyan, ah!" mausisang tanong ni Aling Marites, ang kapitbahay niyang matanda.

Namula ang mga pisngi ni Evie sa hiya. Hindi niya akalaing may nakakita pa rin sa kanila sa kabila ng lakas ng ulan.

"Normal na kaibigan lang po," sagot ni Evie habang pilit na ngumingiti.

"Normal na kaibigan lang? Kailan ka pa nagkaroon ng ganyang kayamang kaibigan?" may panunudyong hirit uli ng matanda.

"Nitong mga nakaraang araw lang po..." bulong ni Evie.

Tumango-tango si Aling Marites, ngunit may kakaibang kahulugan ang susunod nitong sinabi.

"Ah, ganoon ba. Evie, maganda ka pa namang bata. Huwag kang basta-basta nakikipagkaibigan, lalo na sa mga lalaki. Dapat sa mga babae, may natitira pang respeto at pagmamahal sa sarili."

Gusto talaga ni Aling Marites ang ugali at ganda ni Evie. Mukha itong mabait at masunuring bata, kaya nga kung pwede lang ay gusto niya itong iuwi para maging asawa ng kanyang anak.

Hindi na sumagot si Evie. Tumango na lamang siya bilang paggalang at mabilis na sumakay sa elevator para makapunta sa kanyang unit.

Pagkapasok sa bahay, agad niyang kinuha ang kanyang mga gamot at uminom ng anti-inflammatory medication para sa nararamdamang kirot. Pagkatapos ay tinignan niya ang nakatagong ointment.

Nag-atubili pa siya bago iyon dinala sa loob ng banyo.

Matagal siyang namalagi sa loob. Nang lumabas siya, namumula ang kanyang mukha at may kaunting pawis sa noo sa kabila ng malamig na panahon. Hindi niya akalaing ganoon kahirap gamutin at linisin ang sensitibong bahaging iyon ng kanyang katawan.