2 - Ang Mga Rules Ni Boss (Kassandra)

"Basahin mo 'yan nang husto, Kassandra, bago mo isiping pumasok sa pribadong espasyo ko nang walang pahintulot!"

Inihagis ni Rainier ang isang makapal na folder sa ibabaw ng makintab na mahogany desk sa loob ng kanyang malawak na opisina sa ikalawang palapag ng mansyon. Lumikha iyon ng malakas na kaluskos na umaalingawngaw sa tahimik na silid. Nakatayo ako sa harap niya, nakakross ang aking mga braso habang nakasuot pa rin ng simpleng itim na maid's uniform na tila ginagawa niyang katatawanan.

"Ano 'to, Mr. Vergara? Kontrata ng pagpapakalipin o listahan ng mga insecurities mo sa buhay?" tanong ko nang may malamig na ngiti sa aking mga labi.

Bahagyang napataas ang isa niyang kilay habang isinasaayos ang cufflinks ng kanyang mamahaling pormal na kasuotan. Lumapit siya sa akin, ang bawat hakbang niya ay may kasamang mabigat at nakakakaba na awra.

"Listahan 'yan ng mga patakaran ko sa bahay na ito," sagot niya sa baritonong boses na puno ng kapangyarihan. "Rule number one: Hindi ka kakausap sa akin kapag hindi kita tinatanong. Rule number two: Bawal ang magmabilis o magmarunong sa harap ng mga bisita ko, lalo na kay Bianca. At rule number three... wag mong isiping dahil naghirap ka ay may karapatan ka nang maging desperada sa paligid ko."

Natawa ako nang mahina, isang patuyang tawa na nagpatigil sa kanyang paglapit. Hinarap ko ang kanyang matalim na tingin nang walang anumang bakas ng takot.

"Masyado ka namang mataas mag-isip, Rainier," pabulong kong sabi habang humahakbang nang isang beses pabalik sa kanya para pantayan ang kanyang distansya. "Nawalan ako ng pera, ng ari-arian, at ng status... pero hindi nawala ang dignidad ko. Kung akala mo gagamitin ko ang sitwasyon na 'to para magpacute o magmakaawa sa'yo, nagkakamali ka. Para sa akin, isa ka lang employer na nagpapasahod sa akin para makabili ako ng gamot ng tatay ko."

Kumislap ang galit sa kanyang mga mata, ngunit agad din itong napalitan ng isang delikado at nakatutuksong ngiti. Iniyuko niya ang kanyang ulo nang kaunti, sapat para maamoy ko ang nakakahumaling niyang amoy ng expensive cedarwood at black pepper.

"Titingnan natin kung hanggang kailan tatagal 'yang mataas mong pride, Kassandra," pabulong niyang banta habang nakatitig sa aking mga labi. "Ngayon, kunin mo ang basahan at linisin mo ang pribadong studio sa dulo ng hall. Walang sinumang pwedeng pumasok doon maliban sa akin... at ngayon, ikaw. Siguraduhin mong walang natatagong alikabok kahit sa pinakamaliit na sulok."

"Kaya kong linisin ang studio mo, Mr. Vergara, pero siguraduhin mong kaya mo ring linisin ang maruming intensyon mo sa akin," ganti ko bago ko mabilis na dinampot ang feather duster at dinala ang balde sa p***o.

Tinalikuran ko siya bago pa man siya makasagot. Rinig na rinig ko ang mabigat na paghinga ni Rainier sa likod ko habang lumalabas ako sa kanyang malaking opisina.

Pagdating ko sa dulo ng hallway, pumasok ako sa sinasabi niyang private studio. Ang silid ay may malalaking glass windows na nakaharap sa malawak na hardin. Puno ito ng mga manikun, mga rolyo ng mamahaling tahiing tela gaya ng silk at velvet, at mga nakakalat na draft ng mga damit para sa upcoming flagship collection ng Vergara Empire. Bawat sulok ay naglalabas ng amoy ng bagong papel, pintura, at mamahaling tela.

Habang nagpupunas ako ng gintong mesa sa gilid, napansin ko ang isang nakagupit at nakagulong draft ng papel sa loob ng isang itim na trash bin sa ilalim ng sewing table. Hindi ko napigilang idilat ang aking mga mata nang makita ang kakaibang kulay ng ink na ginamit doon... kulay violet na may metallic sheen, ang paboritong ink ng aking yumao na ina noong gumuguhit siya ng kanyang mga masterpiece.

Dahan-dahan kong inabot ang papel mula sa basurahan at iniladlad ito sa ibabaw ng mesa.

Mabilis na bumilis ang tibok ng aking dibdib. Sumikip ang aking lalamunan habang pinagmamasdan ang bawat kurba at linya ng guhit. Isang dramatic asymmetrical ball gown na may kakaibang corset structure at intricately embroidered floral patterns sa may hemline.

Ito... ito ang eksaktong disenyo na iginuhit ni Mama sa kanyang lumang sketchbook noong ako ay labindalawang taong gulang pa lamang! Walang pagkakaiba. Ang pagkakabaluktot ng bodice, ang partikular na fold sa ibabang bahagi... lahat ay hango sa sining ni Mama. Paanong napunta ang disenyong ito sa pribadong studio ng mga Vergara?

"Ano 'yang hawak mo?"

Isang malamig na boses ang biglang sumulpot mula sa aking likuran. Sa sobrang gulat ay muntik ko nang maibagsak ang papel, ngunit mabilis na nakalapit si Rainier. Hinawakan niya ang aking pulso nang mahigpit, pinipigilan akong itago ang guhit. Ang kanyang dibdib ay dumidikit na sa aking likod habang tinititigan niya ang papel na hawak ko.

"Bakit mo binubuksan ang mga itinapon kong draft?!" galit na tanong ni Rainier, ang kanyang mainit na hininga ay tumatama sa aking leeg na nagdulot ng kakaibang panginginig sa aking buong katawan. "Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang pakialaman ang mga gawa ko?!"

Iniharap ko ang aking sarili sa kanya kahit na sobrang lapit ng aming mga katawan. Nagtama ang aming mga mata, puno ng matinding tensyon at hindi maipaliwanag na kuryente.

"Sino ang gumuhit nito, Rainier?" nanginginig kong tanong, hindi para sa takot kundi sa matinding emosyon at galit na biglang bumukal sa aking dibdib. "Saan mo nakuha ang disenyong ito?!"

Kumunot ang kanyang noo, nagtataka sa biglaang pagbabago ng aking boses at sa lalim ng aking mga mata.

"Ano'ng pait para sa'yo kung kanino 'yan?" malamig niyang tanong habang mas higpitan ang hawak sa aking pulso. "Isang simpleng maid ka lang rito. Huwag mong umarteng para bang may alam ka sa fashion industry o sa mga konsepto ng kumpanya ko."

"Hindi ito simpleng konsepto lang!" sigaw ko habang pilit kong itinuturo ang pattern sa papel gamit ang isa kong libreng kamay. "Ang disenyong ito... may mali sa pagkakaguhit mo sa shoulder seam! Ang orihinal na draft nito ay may nakatagong inverted pleat sa ilalim ng kaliwang bahagi para magkaroon ng tamang balance ang tuloy ng tela kapag isinuot! Ginaya niyo lang pero hindi niyo nakuha ang tamang porma!"

Napatigil si Rainier. Ang kanyang mga mata na dating puno ng galit at pang-aasar ay biglang napalitan ng malalim na pagtataka at pagkabigla. Dahan-dahan niyang binitiwan ang aking pulso habang tinititigan ang papel at pagkatapos ay ang aking mukha.

"Paanong... paanong nalaman mo ang tungkol sa inverted pleat sa shoulder seam?" pabulong niyang tanong, ang kanyang boses ay nawalan ng dating yabang. "Ni hindi pa naipapakita ang draft na 'to sa alinmang fashion show o sa media. Ako at ang creative director ko pa lang ang nakakakita nito."

Huminga ako nang malalim at mabilis na itinago ang aking nanginginig na mga kamay sa aking likuran. Narealize ko na masyado akong nagpadala sa aking emosyon. Kung malalaman ni Rainier na ako ang anak ng may-ari ng nakaraang Flores Fashion House na binili at winasak ng kanyang ama, gagamitin niya ito laban sa akin.

"Hula lang 'yon," malamig kong sagot sabay subok na talikuran siya. "Marunong din akong tumingin ng damit."

Mabilis akong hinawakan ni Rainier sa balikat at pilit na iniharap muli sa kanya. Isinandal niya ako sa gilid ng sewing table, ikinulong ako gamit ang dalawa niyang braso sa aking magkabilang tabi. Ang kanyang mukha ay ilang pulgada na lang ang layo sa akin, ang kanyang mga itim na mata ay tila gustong basahin ang bawat lihim sa aking kaluluwa.

"Huwag mo akong utuhin, Kassandra," pabulong ngunit matalim niyang sabi, ang kanyang boses ay puno ng pagnanasa at paghihinala. "Walang taong nakakapag-hula ng ganoong kaprecise na technical detail sa isang haute couture sketch. Sino ka talaga? At ano ang totoong dahilan kung bakit ka pumasok sa bahay ko bilang isang katulong?"

Tinitigan ko siya nang deretso sa kanyang mga mata, naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso sa sobrang lapit ng aming mga labi.

"Pumasok ako rito para magtrabaho at kumita ng pera, Mr. Vergara," palaban kong sagot habang itinatapat ang aking palad sa kanyang dibdib para itulak siya nang kaunti, naramdaman ko ang matigas at mabilis na pagtibok din ng kanyang puso sa ilalim ng kanyang mamahaling damit. "At kung sa tingin mo ay may iba akong agenda, bakit hindi mo ako ipaimbestiga? O natatakot ka lang na baka mas magaling pa ako sa'yo sa sarili mong larangan?"

Sukat sa sinabi ko ay lumabas ang isang mapanganib at sexy na ngiti sa mga labi ni Rainier. Mas lalo pa niyang inilapit ang kanyang mukha, halos magdikit na ang aming mga ilong.

"Natatakot?" pabulong niyang tanong, ang kanyang boses ay tila isang musika na nagpapataas ng balahibo sa aking buong katawan. "Kassandra, hindi ako natatakot sa'yo... mas lalo mo lang akong ginagawang interesado sa'yo. At naniniwala ako na kapag ang isang bagay ay naging interesado sa akin, ginagawa ko ang lahat para makuha ito."

"Hindi ako bagay na pwedeng bilhin ng pera mo, Rainier," matapang kong ganti habang nakatitig sa kanyang mapaglarong mga mata.

"Titingnan natin," bulong niya habang dahan-dahang bumababa ang kanyang tingin sa aking mga labi bago siya dahan-dahang lumayo at inayos ang kanyang suit. "Simula bukas, kasama ka sa akin sa opisina sa headquarters. Titignan ko kung hanggang saan ang kakayahan ng sinasabi mong hula."

Bago pa man ako makapagsalita, bumukas nang malakas ang p***o ng studio. Nakatayo doon si Bianca, nakahawak sa p***o habang ang kanyang mukha ay galit na galit habang nakatitig sa aming dalawa ni Rainier.

"Rainier! Ano'ng ginagawa niyo rito nang magkasama?!" galit na sigaw ni Bianca habang mabilis na naglalakad lapit sa amin, ang kanyang matataas na takong ay tumatama sa sahig. "Bakit nakasara ang p***o ng studio mo kasama ang maid na 'yan?!"

Lumingon si Rainier kay Bianca nang walang kahit anong emosyon sa kanyang mukha, ngunit nanatiling nasa akin ang kanyang mga kamay habang itinutulak niya ako nang bahagya sa kanyang likuran na parang pinoprotektahan ako mula sa galit ng kanyang fiancée.

"Nagpapatulong lang ako sa pag-aayos ng mga draft ko, Bianca," malamig na sagot ni Rainier. "At huwag ka basta-basta papasok sa studio ko nang hindi kumatok."

"Nagpapatulong?!" hysterical na tanong ni Bianca habang nakaturo ang kanyang daliri sa akin. "Sa isang katulong?! Rainier, ako ang fiancée mo! Ako ang fashion icon ng kumpanya mo! Bakit siya ang pinapakialam mo sa mga disenyo mo?!"

Humarap si Rainier kay Bianca, ngunit bago siya makapagsalita, tumingin muli siya sa akin nang may isang mataling at mapanghamong ngiti.

"Dahil mas may alam pa ang katulong na 'to sa sining kaysa sa lahat ng mga sinasabi mong trend, Bianca," pahayag ni Rainier na nagpatahimik sa buong silid.

Nalaglag ang panga ni Bianca sa matinding pagkapahiya at galit, habang ako naman ay napahawak nang mahigpit sa gilid ng mesa. Tinitigan ako ni Rainier nang matagal, isang tingin na puno ng pagnanasa, paghahamon, at isang hindi maipaliwanag na koneksyon na pareho naming pilit na tinatakbuhan.

"Mula ngayon, Kassandra... hindi ka na basta maid lang," pabulong na sabi ni Rainier habang nakatitig pa rin sa akin, hindi pinapansin ang nanginginig sa galit na si Bianca sa kanyang tabi. "Ikaw na ang personal assistant ko sa lahat ng design projects ko... at sisiguraduhin kong hindi ka makakatakas sa akin."